หน้าหลัก
มุมมอง
ปัญหา

เปลี่ยนรหัสผ่าน



เราดีใจ! ที่แมวของคุณได้บ้านใหม่

บอกบางอย่างกับเพื่อนๆที่ติดตามโพสประกาศของคุณ (สามารถเว้นว่างได้)


ระบายปัญหาของคุณออกมา.. รับคำแนะนำจากเพื่อนๆในสังคมแห่งความเข้าใจ
อ่านมุมมองและประสบการณ์ขีวิตจากเพื่อนๆ.. ร่วมแสดงความคิดเห็นและพูดคุยในแต่ละหัวข้อ
รับพลังงานดีๆจากสังคมมุมมอง.. เข้มแข็งและก้าวไปพร้อมๆกัน ทุกคนพร้อมเข้าใจคุณ
ระบายปัญหาของคุณออกมา.. รับคำแนะนำจากเพื่อนๆในสังคมแห่งความเข้าใจ
อ่านมุมมองและประสบการณ์ขีวิตจากเพื่อนๆ.. ร่วมแสดงความคิดเห็นและพูดคุยในแต่ละหัวข้อ
รับพลังงานดีๆจากสังคมมุมมอง.. เข้มแข็งและก้าวไปพร้อมๆกัน ทุกคนพร้อมเข้าใจคุณ

ปัญหามาใหม่ล่าสุด

โพสปัญหา
1
ปัญหาด้านการงาน
ไม่รู้ว่าอยากทำงานอะไร
ฉันอายุ 30 ปีแล้ว แต่ยังไม่รู้ว่าตัวเองอยากทำงานอะไร หาแรงบันดาลใจไม่เจอ ทุกวันนี้มีอาการทำให้งานให้หมดไปวันๆหนึ่ง
1
ปัญหาทั่วไป
เอาใจเพื่อนไม่ถูก
เอาใจเพื่อนไม่ถูกเลยค่ะ ไม่รู้จะเอายังไงเค้ามีงานอะไรก็ไม่บอกเราไม่พูดกับเราว่ามีงานอะไรบ้างเราก็เลยไม่รู้ เราก็เลยไม่ได้ช่วยเค้ากลายเป็นว่าไม่ช่วยเค้าทิ้งงานให้เค้า แต่ในความคิดเราคือบอกสิว่ามีงานอะไรเรายินดีช่วยแต่ไม่ใช่ไม่บอกเราแล้วก็มาโกรธเรามึนตึงใส่ไม่พอใจที่เราไม่ช่วยงาน จัดการยังไงกับเพื่อนคนนี้ดีคะ
1
ปัญหาด้านการงาน
ขี้น้อยใจเกินไปทำไงดี
อายุก้ไม่ได้เด็กอะไรขนาดนั้นทำไมถึงได้ขี้น้อยใจนักนะเรา แค่บางเรื่องเล็กที่รู้สึกว่าไม่ยุติธรรมก้ทำให้เราร้องไห้ได้ ทำไมอ่อนแอจัง ยกตัวอย่าง เช่น หัวหน้าไปเที่ยวแล้วมีของฝากให้ลูกน้องคนอื่น แต่ไม่มีฝากเราทั้งที่ทีมก้มีกันแค่4คน หัวหน้าหนึ่งลูกน้องสาม ไปกินข้าวกันบางครั้งก้ไปกันโดยไม่ได้ชวนเรา ไม่ได้ตีโพยตีพายไปนะค่ะ แค่บางทีเก็บมาคิดน้อยใจ และร้องไห้ง่ายมากๆกับเรื่องพวกนี้ พอมีวิธีแนะนำเกี่ยวกับการจัดการความรู้สึกแบบนี้กันบ้างมั้ยค่ะ หากมีจะขอบคุณเป็นอย่างสูงค่ะ เพราะรู้สึกว่าการที่เราเซนซิทิฟเกินไปมันทำให้เราใช้ชีวิตค่อนข้างลำบาก
1
ปัญหาความรัก
ทั้งที่ผิดก้ยังรัก
ฉันได้เจอคนๆนึงในสถานที่ทำงานของฉัน คนที่เติมเต็มทุกความรู้สึกให้ฉันได้ ความรู้สึกบอกว่าเขาใช่ทุกอย่าง แต่ก้ได้แต่บอกตัวเองว่าเป็นไปไม่ได้เขามีครอบครัวแล้ว แต่ด้วยความที่เราใกล้ชิดกัน เป็นคนที่เฟลนลี่ด้วยกันทั้งคู่ เราจึงเข้ากันได้ง่ายมาก เราใช้เวลาร่วมกันที่ทำงาน ผ่านวันเวลาดีๆมากมาย จนเราหลงลืมบางสิ่งบางอย่างไป แต่คิดได้ก้สายเกินไปถอนตัวก้อยากแล้ว เขามักจะคอยมารับมาส่งฉันอยู่เสมอ คอยถาม คอยเป็นห่วง ทุกอย่างมันดีมาก จนไม่อยากให้มันหายไป แต่ความรู้สึกผิดของฉันบอกฉันว่าให้พอ จึงขอเขาจบเรื่องนี้ เขาไม่ยอมให้จบและขอให้ฉันอยู่ต่อ ฉันทำใจแข็งและพูดทุกสิ่งที่ฉันคิดเกี่ยวกับความรู้สึกผิดของฉันเอง เขาบอกถ้ามันทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นเขายอมก้ได้ เราไม่คุยกันเป็นอาทิต มาวันนึงเขาขอคุยกับฉัน เขาสังเกตุเห็นความสดใสที่หายไป ฉันดูไม่มีความสุขเลย โอเคหรือเปล่า แค่นั้นน้ำตาฉันมันก้ไหลออกมาไม่รู้ตัว เขากอดฉันที่ยืนจิตหลุดน้ำตาไหลอยู่ตรงนั้น ฉันใจอ่อนมากๆในวินาทีนั้น และเรื่องของฉันกับเขาก้วนลูปมาจุดเดิม เขาบอกกับฉันเสมอว่าเขากับแฟนกำลังจะเลิกกันแล้ว จะเลิกกันอยู่แล้วไม่เกี่ยวกับฉันเลย เขามีลูกตัวน้อยด้วยกัน ฉันเองก้คิดเสมอว่าจบไม่ได้หรอก ฉันไม่อยากทำร้ายครอบครัวใครด้วย มันวนในจิตสำนึกของฉัน หลังจากนั้นฉันกับเขาก้คุยกันเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือฉันเผื่อใจแล้ว ถ้าเขาเลิกกันจริงๆฉันก้เลือกคนนี้แหละ แต่ถ้าเขากับครอบครัวจะประสานรอยร้าวด้วยฉันก้ยินดีไม่ระรานใคร ความคิดและความรู้สึกที่ปลงได้พอสมควร และตอนนี้ฉันกำลังจะย้ายที่ทำงานใหม่ ฉันควรตัดเขาเลยดีมั้ยบล๊อคทุกช่องทางไม่ต้องเจออีกเลย หรือเลือกที่จะรอให้เวลาทำหน้าที่ของมัน คุยกันแบบเพื่อนกันไปเรื่อยๆ
1
ปัญหาความรัก
เขาไม่เคยรักผมเลยหรอ
ผมกับพี่คนนึงคุยกันมาได้สักพัก ทุกอย่างมันไปได้ดี เวลาที่คุยกันผมรู้สึกว่าเหมือนเรารู้จักกันมานานทั้งๆที่เราพึ่งคุยกันไป ไลฟ์ไสตล์อะไรหลายๆอย่างของเรามันตรงกัน ตรงสะจนเหมือนกันไปแทบจะทุกอย่าง จากระทั่งวันที่เขาได้ไปเจอแม่ผม แต่แม่ผมอาจจะแอบรู้ว่าเราคุยกัน ตอนที่ไปเจอเป็นงานบวชครับมีเพื่อนผมไปด้วยประมาณ 4 คน เหมือนเขาไปได้ยินคำบางคำจากปากแม่ผมทำให้เขาเริ่มาสึกไม่สบายใจ พอหลังบวชผมกับเขาก็เริ่มได้ใกล้ชิดกันมากขึ้น และเรามีแผนจะไปเที่ยวทะเลด้วยกัน ด้วยความที่ผมเป็นลูกติดแม่เลยต้องโทรไปขอ และแน่นอนแม่บอกผมว่าให้ระวังตัว แม่กลัวว่าเขายะไม่ใช่ผู้ชาย (ผมและเขาเป็นผู้ชายครับ) แล้วเขาก็มาได้ยินด้วย พอไปเที่ยวด้วยกันเหมือนทุกอย่างมันจะไปได้ดี แต่ก็เน็มไปด้วยความรู้สึกที่เขามีที่ผมถามว่าเป็นอะไรเขาก็ไม่เคยบอก จนกระทั่งวันนึงเขาแอบส่องแฟนเก่าของเขาแล้วผมแอบเห็น ด้วยความที่ความสัมพันธ์และความขุ่นหมองข้องใจของเรามันเริ่มเปลี่ยนไปหลังจากไปทะเล ผมกลับทำตัวไม่ดีไป ผมไม่คุยกับเขา ถามอะไรก็ไม่ตอบ จนเหมือนกับว่าเขาหมดความอดทนกัมผมแล้วจริงๆ แล้ววันต่อมาเขาก็บอกกะบผมว่า "ขออยู่คนเดียวก่อนได้ไหม" ทักสิ่งที่ผมเตรียมจะง้อเขาไว้มันกลับพัง เขาบอกว่าเขาคิดมากเรื่องที่บ้านของผม เขาอยากดูหัวใจตัวเองให้แน่ก่อน และในวันเดียวกันนั้นผมเลยโทรไปที่บ้านแล้วบอกว่า ผมเป็นเกย์นะ ผมไม่รู้ว่าไปเอาความกล้าแบบนี้มาจากไหน ผมเคยถามเขาว่าแล้วที่ผ่านมาเคยรักผมไหม เขาบอกกับผมว่า "พี่เคยถามเพื่อนว่ามันคือความรู้มึกอะไร เพื่อนพี่บอกว่า อาจจะเป็นแค่ความรู้สีกในช่วงนั้นๆ" แล้วเพื่อนเขาใช้หัวใจดวงเดียวกันกับเขาไหมครับ ผมง้อทุกอย่าง ผมยื้อและรั้งไม่ให้เขาไป แต่สุดท้ายเขาก็ยังไม่กลับมาอยู่ดี
0
ปัญหาความรัก
จัดการกับอาการขี้หึงของตัวเองยังไงดี
เป็นคนขี้หึงมาก ถึงขนาดปรี๊ดลมขึ้นหน้าเลยก็มี แต่เคยมีบทเรียนแล้วก็พยายามแก้ไขปรับเปลี่ยนตัวเองให้ดีขึ้นบ้าง ถึงยังไงอาการก็ยังไม่หายไป จนรู้สึกว่าการเป็นคนขี้หึงคือไม่เป็นผู้ใหญ่ ไม่มีเหตุผล อยากรู้ว่าแต่ละคนมีวิธีจัดการกับอาการหึงของตัวเองยังไงบ้างเพื่อให้ไม่กระทบกับความสัมพันธ์ แล้วฝ่ายที่ถูกหึงมีวิธีรับมือยังไงเพื่อให้เรื่องไม่บานปลาย

มุมมองมาใหม่ล่าสุด

โพสมุมมอง
1 | 223

ความต้องการที่ไม่เข้าใจ

ื่อย ฉันอยากจะระบาย หรือถ้าฉันเหนื่อยมากๆฉันก็อยากจะมีคนที่พร้อมที่จะอยู่กับฉันไม่ต้องมีคำปลอบโยนอะไร ฉันแคค่อยากกอดและร้องไห้ไปกะเขา แต่เวลามีคนเขามาคุยกับฉัน คุยได้ไม่เท่าไรฉันรู่สึกไม่อยากจะคุยต่อกับเขา ต่มันก็ทำให้ฉันเหงามันเช่นกัน ฉันว่าฉันเองก็พร้อมจะเปิดใจ หรือฉันเงที่ยังไม่พร้อม หรือฉันกลัวการเริ่มต้นใหม่หรือเปล่า ทกวันนี้เหมือนฉันสู้มาคนเดียวตลอดบางครั้งก็คิดว่าอยยากจะหยุด แต่มันก็ทำไม่ได้ การร้องไห้ก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย ฉันไม่รู้ว่าฉันต้องการอะไรกันแน่ ฉันสับสน
0 | 175

ตอนนี้ฉับสับสน

่าอยากจะแฟน แต่พอถึงเวลาที่มีคนมาจีบ และคุยกันไปสักพักหนึ่ง มันทำให้ฉันรู้สึกเบื่อและไม่อยากคุยกับเขา พอไม่มีคนคุยมันทำให้ฉันเหงา และอยากจะมีคนคอยรับฟัง ฉันไม่รู้ว่าความรู้สึกแบบนี้มันหมายความว่าอะไร รือจะเป็นจากการที่ฉันเรียนหนัก บางครั้งมันทำให้ฉันไม่อยากทำอะไรเลย อยากจะนั่งอยู่เฉยๆ บางครั้งก็อยากจะร้องไห้
1 | 312

สับสนกับชีวิต...

ป็นคนที่แต่ก่อนไม่เคยจริงจังกับอะไรเลย เราเครียดเรื่องครอบครัว เพื่อน อนาคต วันๆสิ่งที่ทำให้เรามีความสุขคือโทรศัพท์ มันเหมือนเป็นสิ่งทดแทนอะไรบางอย่างในชีวิต ความสุขไงล่ะ เราคิดว่า ตัวเราเริ่มจะมีอาการสมาธิสั้น ก็ตอนที่เกรดเราออกนี้แหละ เกรดเรา 3.17 ซึ่งมันน้อยมาก น้อยลงกว่าเดิมอ่ะค่ะ ความจำเราเริ่มไม่ค่อยดี ไม่มีสมาธิทำอะไรเลย สายตาก็แย่ลง นั่นทำให้ เราคิดว่า เปิดเทอมมานี้ จะตั้งใจเรียนให้มากขึ้น แต่พอเอาเข้าจริงๆ พอโตขึ้นการเรียนก็หนักขึ้น กลายเป็นว่าเราจริงจังกับมันทุกอย่าง เรากลายเป็นคนขี้หงุดหงิด อารมณ์เสียตลอดเวลา การเรียนมันหนักขึ้นในขณะที่เราไม่มีเวลาว่างเหลือพอที่เราจะมีความสุข เราจริงจังกับมันมากเกินไปเหรอ? เราอยากได้เกรดดีๆ ให้สมกับเงินที่พ่อแม่ลำบากหามาได้แต่ละบาท ซึ่งการที่เราจริงจังกับการเรียนเราว่ามันคงจะดีแน่ๆ ถ้าเรามีเกรดที่สูงขึ้น แต่ในตอนนี้ เราไม่มีความสุขเลย มันเกิดคำถามหลายอย่าง เราทำทั้งหมด เพื่อพ่อแม่ เพื่อเกรด เพื่อได้รับการยอมรับ ที่ต้องแลกมาด้วยการเสียความสุข สุขถาพของเรา เราจะทำไปทำไม เราสับสนกับมันมาก เรารู้ว่าการตั้งใจเรียนเป็นเรื่องที่ดี การมีเกรดสูงๆก็คงทำให้พ่อแม่ภูมิใจไม่น้อย แต่ถึงอย่างงั้นเราก็เครียดอยู่ดี งานทุกๆอย่างมันหนักมาก เราไม่มีเวลาว่างพอจะมานั่งเล่นโทรศัพท์เพื่อหาความสุขแบบแต่ก่อน เราควรจะจริงจังกับงานต่อไปดีรึเปล่า
1 | 553

รู้สึกไร้ตัวตนไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนๆ

ัวเองขาดความรักจากคนรอบข้าง แม้แต่เพื่อนหรือครอบครัว ค่อยๆห่างเหินไปทีละนิดๆ เหมือนโลกใบนี้มีเราอยู่ตัวคนเดียว ไม่เคยที่จะป็นคนสำคัญของใคร ทุกข์ใจก็ได้แต่เก็บไว้คนเดียว ไม่มีคนคอยให้กำลังใจหรือให้ปรึกษาเลย
3 | 251

กินน้อยแต่ก็ยังอ้วน

คนนึงเว้ย ที่แบบถูกมองว่าอ้วนตลอด เห้ย!!ตูผอมกว่ามึงเยอะเลยนร้าา แล้วแบบคือไม่มองหน้าตูเลยว่าเล่นด้วยป่าว แม่งก็เบื่อที่ถูกเรียกอย่างงั้น เลยหันไปลดน้ำหนัก แล้วเป็นไง "น้ำหนักขึ้นมา5โล!!!" คือแบบ"ตูตั้งใจลดน้ำหนักแต่ไม่ได้ผลงี้!! เออเจริญ~~ มีบ้างไหมใครสักคนที่เป็นแบบนี้ อ้วนแล้วอ้วนอีก แถมลดน้ำหนักยังอ้วน หายใจเข้ายังอ้วนเลย!! ปล.น้ำหนัก49!!
1 | 426

รู้สึกยังงัยบอกที

นผู้ชายที่สนิทมากคนนึงรู้จักกันมา 4-5ปีหล่ะ...เราเป็นเพื่อนที่เค้าสนิทและไว้ใจมากที่สุด..เค้าจะย้ำสถานะกับเราชัดเจนกับเราเสมอว่าเป็นเพื่อนกัน..แต่บางครั้งใจเรามันก้อชอบเผลอไปซิน๊า.ก้อเพราะการกระทำของเค้าบางทีมันก้อทำให้เราคิด...สถานะตอนนี้เราทั้งคู่โสดค่ะ...ไม่มีใครมีแฟนเลย..เค้าเพิ่งเลิกกับแฟน..ส่วนเราโสดมาหลายปีหล่ะ