หน้าหลัก
มุมมอง
ปัญหา

เปลี่ยนรหัสผ่าน



เราดีใจ! ที่แมวของคุณได้บ้านใหม่

บอกบางอย่างกับเพื่อนๆที่ติดตามโพสประกาศของคุณ (สามารถเว้นว่างได้)


ระบายปัญหาของคุณออกมา.. รับคำแนะนำจากเพื่อนๆในสังคมแห่งความเข้าใจ
อ่านมุมมองและประสบการณ์ขีวิตจากเพื่อนๆ.. ร่วมแสดงความคิดเห็นและพูดคุยในแต่ละหัวข้อ
รับพลังงานดีๆจากสังคมมุมมอง.. เข้มแข็งและก้าวไปพร้อมๆกัน ทุกคนพร้อมเข้าใจคุณ
ระบายปัญหาของคุณออกมา.. รับคำแนะนำจากเพื่อนๆในสังคมแห่งความเข้าใจ
อ่านมุมมองและประสบการณ์ขีวิตจากเพื่อนๆ.. ร่วมแสดงความคิดเห็นและพูดคุยในแต่ละหัวข้อ
รับพลังงานดีๆจากสังคมมุมมอง.. เข้มแข็งและก้าวไปพร้อมๆกัน ทุกคนพร้อมเข้าใจคุณ

ปัญหามาใหม่ล่าสุด

โพสปัญหา
1
ปัญหาครอบครัว
รู้สึกตัวคนเดียวแม้ มีแต่ลูกกำลังใจเดียวที่มี
ฉันอายุ25ปี ฉันรู้จักเป็นเพื่อนเป็นแฟนกับสามีมา7ปี มีห่างหายเลิกล้ากันไป2ครั้ง แล้วกลับมาคบกันได้4-5เดือน ก็ท้อง ฉันมีปัญหากับทางบ้านของตัวเอง พูดตรงๆคือเค้าจะเรียกร้องสิดสอด แต่ดิฉันอยากเก็บเงินไว้เพื่อลูก แต่พอผ่านไปสักพักสามีก็เริ่มเมินเฉย ทั้งที่ก่อนนี้ให้กำลังใจเสมอ ฉันย้ายมาอยู่บ้านแม่สามี ฉันยอมฝั่งบ้านสามีทุกอย่าง ไม่เรียกร้องอะไร เพราะเวลานั้นลูกสำคัญที่สุด บ้านสามีออกค่าใช้จ่ายให้ทุกอย่าง ฉันก็ซึ้งใจจึงพยายามทำตัวมีประโยชน์ให้มากที่สุด แต่บางครั้งฉันก็หลุดความขี้เล่นบ้าง คือมีหลุดใช้คำว่า เรา แต่ไม่ได้ลามปามนะคะ ไม่ได้หยาบคาย สามีก็เตือนบ่อยๆว่า "ที่บ้านไม่ชอบเธออยู่ยังจะพูดแบบนั้นอีก เธอไม่ใช่ลูกเค้านะแบบเค้านะ" ยอมรับค่ะว่าตัวเองก็ไม่ได้ทำทุกอย่างได้ดี แม่มือใหม่ งานใหม่ ที่อยู่ใหม่ เพื่อนร่วมงานใหม่ ไหนจะปั้มนม ไหนจะเลี้ยงลูกกลางคืน ซึ่งเคยเป็นคนมีประโยชน์ไปไหนใครก็ต้องการ แต่ตอนนี้ทำอะไรก็ติดขัดไปหมด มันสะสมมาทีละนิด บอกสามี สามีก็บอกว่าฝืนหน่อย ไม่ค่อยรับฟังเรา พอฟังทีไรก็มีแต่ซ้ำเติม ไม่ก็ว่าเราเองนั้นแหละผิด บอกใครไม่ได้ พูดกับใครก้ไม่ได้ กับเพื่อนกับแม่ก็ไม่กล้าเล่า เพราะมันจะดูไม่ดี รู้สึกเหมือนเป็นคนนอกตลอด เค้าเอาแต่ลูกเราจริงๆ ถ้าไม่จำเป็นต้องมีเรา เค้าก็ทำเฉยๆ ไม่บอกไม่กล่าวอะไรเลย ทั้งทีีีนี้ก็ลูกเรา
1
ปัญหาครอบครัว
คนในครอบครัวเกลียดเรา
บ้านหนูมีคนอยู่ 7 (ร่วมหนูด้วย) มีพ่อ แม่เลี้ยง พี่สาว ย่า แฟนพี่สาว น้อง(ลูกของอา) อยู่ไปอยู่มา แม่เลี้ยงเขาก็ท้อง จนกระทั่งคลอด เขาก็ดีกับหนูเหมือนเมื่อก่อน ตอนนี้หนูทะเลาะกับพี่สาวไม่คุยกันหลายวัน แล้วย่าเขาก็รักพี่สาวมากกว่าหนู มีแต่คนรักพี่สาวหนู กับน้องที่พึ่งคลอด จนหนูต้องกลายเป็นหมาหัวเน่า ทำอะไรก็ผิดเสมอ ไม่เคยถูก จะอ่าปากทีนึงเขายังด่า เอาว่ายๆคือหนูไม่มีค่าในสายตาพวกเขาเลย หนูอยากพูดกับพ่อแม่ย่าพี่สาวตรงๆแต่หนูไม่กล้า หนูอยากจะหนีออกจากบ้านืหนูยังไม่กล้าเลย หนูต้องทำยังใงให้พวกเขารักหนูเหมือนรักพี่หนูบ้าง
2
ปัญหาครอบครัว
ครอบครัวคือฝันร้าย
ตั้งแต่เราเกิดมา18ปี ไม่เคยเห็นวันไหนที่แม่ไม่ทำร้ายเราทางคำพูด แม่คุยกับเราคำหยาบตั้งแต่เกิด เราไม่เคยได้สัมผัสคำว่า แม่ ลูก มีแต่คำว่า กู มึง แม่ด่าเก่ง แม่ทรมานจิตใจเราเก่ง แม่บังคับให้เราแอบพ่อไปซื้อบุหรี่ให้ตั้วแต่เราอยู่ประถม ใช่ กลับมาจากโรงเรียนเรารีบเปลี่ยนชุดเพื่อปั่นจักรยานไปซื้อบุหรี่ให้แม่ตั้งแต่เด็ก แม่บังคับให้ทำบางอย่างที่ผิดร้ายแรง ถ้าแม่ด่าเราตอนเช้าเราจะไปร้องไห้ที่โรงเรียนในห้องน้ำ มีอยู่ครั้งนึงเราร้องตอนเข้าแถวเพราะไม่สามารถกั้นความรู้สึกของตัวเองได้ อายเพื่อนมากๆเพราะตอนนั้นก็โตแล้ว แต่เราไม่เคยโกรธแม่เลย เราคิดว่ามันจะจบที่เรา แต่ไม่ใช่ เรามีน้อง2คน น้องคนกลางแม่เราก็ทำให้มันซึมเศร้าระดับอ่อน น้องคนเล็กซึ่งตอนนี้อายุแค่9ขวบ แม่ก็ด่ามันด้วยคำหยาบมากมาย มากเกินกว่าที่ใครได้ยินเข้าคงทนไม่ไหว เช่นเรา เรายุ่งไม่ได้ก็ต้องปล่อยไป บางทีนั่งอยู่เฉยๆก็หาเรื่องมาด่า เราสงสารน้องเราจับใจจริงๆ น้องเรายังเด็กเกินไปกว่าที่จะรับอะไรพวกนี้ ทำให้น้องที่เคยน่ารักของเราอารมณ์ร้าย กริ้ด ทำลายข้าวของ ตอนนี้เราก็จะไปเรียนมหาลัยแล้ว ไม่อยากทิ้งน้องไว้เลย กลัวว่าวันนึงน้องทั้งสองคนจะมีจิตใจที่ไม่ปกติอีกต่อไปแล้ว เหมือนเรา.. เราแต่ไม่เข้าใจว่าทำไมไม่เลี้ยงลูกให้ดีกว่านี้เฉยๆ ทำไมต่อด่าว่า เหี้ย ตอแหล อีดอก ทำไม่พูดว่า อย่าทำแบบนี้นะลูก ไม่เอานะลูก โอ๋ๆมาหาแม่มา เราแค่อยากสัมผัสคำว่า แม่กับลูกจริงๆสักครั้ง :(
0
ปัญหาทั่วไป
มีรุ่นพี่ทอมมาแอบชอบ
คือตอนเช้าเดินกับเพื่อนมีพี่มาขอเฟสก็ไม่อยากจะให้หรอกแต่ว่ากลัวเพราะอยู่แค่ ม.1 กลับมาเลยไม่รับแล้วบล็อคไปเลยคือไม่อบากมีศัตตรูเเละอีกอย่างคือขึ้นรถคันเดียวกันนั่งใกล้ๆกัน เครียดมากๆ กลัวจนร้องไห้ ~T_T~
1
ปัญหาชีวิต
สองรักที่แบกไว้
เราอายุ 22 ปี เพิ่งจบมหาลัยปี 4 เราคบกับแฟนมา 3 ปี รุ่นเดียวกัน แฟนของเราเปนผู้ชายที่ดี สุภาพ เอาใจใส่ ใจเย็น เป็นคนเงียบๆ แต่จะเล่นกับเราคนเดียว มีความเป็นมนุษยธรรม แต่ขี้เกียจ เฉื่อยไปหน่อย ไม่ได้เก่งอะไรมาก ไม่ได้หล่ออะไร เราสองคนรักกันและเข้าใจซึ่งกันและกันมาตลอด จนหวังว่าจะรักคนนี้คนเดียวตลอดไป มองเห็นภาพอนาคตด้วยกัน ...แต่มาวันหนึ่ง เมื่อเรามาฝึกงานเป็นเทอมปีสุดท้ายในเวลา 4 เดือน เราได้พบกับผู้ชายคนหนึ่ง รุ่นเดียวกัน ทำงานเก่ง มีวิสัยทัศน์ในการทำงาน ใจร้อนไปหน่อย เอาใจใส่ ชอบช่วยงานผู้อื่น กระตือรือร้นกว่า เราสองคนได้แอบชอบพอพร้อมกัน เขาก็รู้ว่าเรามีแฟนแล้ว เขาก็ยอมรับได้ เขาบอกว่าเขาไม่เคยเจอใครเข้าใจเขาขนาดนี้ แต่เรื่องนี้แฟนไม่รู้ กลายเป็นว่าเรารักสองคนไปแล้ว จนไม่สามารถตัดคนใดคนหนึ่งออกได้ เราไม่เคยมีพฤติกรรมนอกใจใครมาก่อน ....คบกันทั้งคู่อย่างไม่รู้สึกอะไร จนเมื่อถึงจุดหนึ่ง พยายามจะบอกเลิกคนใดคนหนึ่งแต่พวกเขาทั้งสองคนต่างร้องไห้ แสดงท่าทีที่เจ็บปวดออกมา จนต้องกลับมาคบซ้อนแบบนี้เหมือนเดิม ทุกวันนี้ทำใจไม่ได้ที่จะสูญเสียใครไป คนที่คบอยู่ก็รักผูกพันมาก อีกคนก็รักจนไม่สามารถขาดเขาได้ จากไม่รู้สึกอะไรกลายเป็นความกังวล ความเจ็บปวดที่จะต้องเห็นภาพคนใดคนหนึ่งเสียใจแบบนั้นอีก ตัดสินใจไม่ได้ซักที เหตุผล 108 มาก คิดเรื่องนี้ตลอดจนกลายเป็นความเครียดสะสม รวมไปกับความรู้สึกผิดอย่างร้ายแรง กลายเป็นว่า ทุกวันจะต้องมีช่วงเวลาที่เครียดเองอัตโนมัติอย่างไม่มีเหตุผล บางช่วงก้อหาย บางช่วงก็เครียดอีก ยิ่งเครียดยิ่งตัดสินใจไม่ได้ใหญ่ ไม่อยากทำให้ใครเสียใจอีกแล้ว กินอะไรก็ไม่ค่อยได้คิดอยากทำร้ายตัวเองเพื่อลงโทษตัวเอง จนกลายเป็นคนที่ซึม ยิ้มยากไปเลย
0
ปัญหาทั่วไป
ชอบเก็บทุกอย่างมาคิด
ช่วงนี้รู้สึกเบลอ แบบค่อนไปทางเด๋อๆเอ๋อๆหน่อย แบบไปปล่อยไก่ใส่คนอื่นแล้วเราเก็บมาคิด คือมันกังวลแล้วก็จะหน่วงใจหน่อยๆ

มุมมองมาใหม่ล่าสุด

โพสมุมมอง
0 | 9

สับสนกับชีวิต...

ป็นคนที่แต่ก่อนไม่เคยจริงจังกับอะไรเลย เราเครียดเรื่องครอบครัว เพื่อน อนาคต วันๆสิ่งที่ทำให้เรามีความสุขคือโทรศัพท์ มันเหมือนเป็นสิ่งทดแทนอะไรบางอย่างในชีวิต ความสุขไงล่ะ เราคิดว่า ตัวเราเริ่มจะมีอาการสมาธิสั้น ก็ตอนที่เกรดเราออกนี้แหละ เกรดเรา 3.17 ซึ่งมันน้อยมาก น้อยลงกว่าเดิมอ่ะค่ะ ความจำเราเริ่มไม่ค่อยดี ไม่มีสมาธิทำอะไรเลย สายตาก็แย่ลง นั่นทำให้ เราคิดว่า เปิดเทอมมานี้ จะตั้งใจเรียนให้มากขึ้น แต่พอเอาเข้าจริงๆ พอโตขึ้นการเรียนก็หนักขึ้น กลายเป็นว่าเราจริงจังกับมันทุกอย่าง เรากลายเป็นคนขี้หงุดหงิด อารมณ์เสียตลอดเวลา การเรียนมันหนักขึ้นในขณะที่เราไม่มีเวลาว่างเหลือพอที่เราจะมีความสุข เราจริงจังกับมันมากเกินไปเหรอ? เราอยากได้เกรดดีๆ ให้สมกับเงินที่พ่อแม่ลำบากหามาได้แต่ละบาท ซึ่งการที่เราจริงจังกับการเรียนเราว่ามันคงจะดีแน่ๆ ถ้าเรามีเกรดที่สูงขึ้น แต่ในตอนนี้ เราไม่มีความสุขเลย มันเกิดคำถามหลายอย่าง เราทำทั้งหมด เพื่อพ่อแม่ เพื่อเกรด เพื่อได้รับการยอมรับ ที่ต้องแลกมาด้วยการเสียความสุข สุขถาพของเรา เราจะทำไปทำไม เราสับสนกับมันมาก เรารู้ว่าการตั้งใจเรียนเป็นเรื่องที่ดี การมีเกรดสูงๆก็คงทำให้พ่อแม่ภูมิใจไม่น้อย แต่ถึงอย่างงั้นเราก็เครียดอยู่ดี งานทุกๆอย่างมันหนักมาก เราไม่มีเวลาว่างพอจะมานั่งเล่นโทรศัพท์เพื่อหาความสุขแบบแต่ก่อน เราควรจะจริงจังกับงานต่อไปดีรึเปล่า
1 | 221

รู้สึกไร้ตัวตนไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนๆ

ัวเองขาดความรักจากคนรอบข้าง แม้แต่เพื่อนหรือครอบครัว ค่อยๆห่างเหินไปทีละนิดๆ เหมือนโลกใบนี้มีเราอยู่ตัวคนเดียว ไม่เคยที่จะป็นคนสำคัญของใคร ทุกข์ใจก็ได้แต่เก็บไว้คนเดียว ไม่มีคนคอยให้กำลังใจหรือให้ปรึกษาเลย
1 | 131

กินน้อยแต่ก็ยังอ้วน

คนนึงเว้ย ที่แบบถูกมองว่าอ้วนตลอด เห้ย!!ตูผอมกว่ามึงเยอะเลยนร้าา แล้วแบบคือไม่มองหน้าตูเลยว่าเล่นด้วยป่าว แม่งก็เบื่อที่ถูกเรียกอย่างงั้น เลยหันไปลดน้ำหนัก แล้วเป็นไง "น้ำหนักขึ้นมา5โล!!!" คือแบบ"ตูตั้งใจลดน้ำหนักแต่ไม่ได้ผลงี้!! เออเจริญ~~ มีบ้างไหมใครสักคนที่เป็นแบบนี้ อ้วนแล้วอ้วนอีก แถมลดน้ำหนักยังอ้วน หายใจเข้ายังอ้วนเลย!! ปล.น้ำหนัก49!!
1 | 236

รู้สึกยังงัยบอกที

นผู้ชายที่สนิทมากคนนึงรู้จักกันมา 4-5ปีหล่ะ...เราเป็นเพื่อนที่เค้าสนิทและไว้ใจมากที่สุด..เค้าจะย้ำสถานะกับเราชัดเจนกับเราเสมอว่าเป็นเพื่อนกัน..แต่บางครั้งใจเรามันก้อชอบเผลอไปซิน๊า.ก้อเพราะการกระทำของเค้าบางทีมันก้อทำให้เราคิด...สถานะตอนนี้เราทั้งคู่โสดค่ะ...ไม่มีใครมีแฟนเลย..เค้าเพิ่งเลิกกับแฟน..ส่วนเราโสดมาหลายปีหล่ะ
0 | 1261

เมื่อเพื่อนสนิทของผมกลายเป็นซอมบี้...

ดูภาพยนต์เกี่ยวกับซอมบี้หรือผีดิบมากมาย เราคงเข้าใจว่าในวันหนึ่งที่ติดเชื้อและกลายเป็นผีดิบไปแล้ว เค้าคงไม่มีวันที่จะเปลี่ยนกลับมาเป็นคนธรรมดาได้อีก... ความรักก็เปรียบเสมือนเชื้อไวรัสในภาพยนต์ซอมบี้ที่ไม่ได้แพร่กระจายด้วยการโดนกัน แต่กลับติดเชื้อได้จากการที่เราได้อยู่ไกล้กัน ในบทความนี้ผมจะกล่าวถึง"เพื่อนคนหนึ่ง"ที่วันนี้เค้าได้กลายเป็นซอมบี้ความรักโดยสมบูรณ์ไปแล้ว วันหนึ่งที่เค้าคนนั้นได้เปลี่ยนไป จุดเริ่มต้นจากการที่หิวกระหาย ต้องการจะอยู่ไกล้ ต้องการที่จะได้พบเจอ ไวรัสนี้เริ่มเปลี่ยนเค้าไปตลอดการ แน่นอนว่าจากจุดเริ่มต้นนี้มันไม่สามารถย้อนคืนกลับไปเป็นเค้าคนเดิมได้อีกแล้วถึงแม้เราจะพยายามแค่ไหนก็ตาม มันไม่เหมือนในหนังที่อาจมียาแก้ไวรัสที่รักษาได้ มันร้ายแรงกว่าตรงที่ "ไม่มียาอะไรที่จะรักษาได้อีก" เราอาจเริ่มสัมผัสได้จากความคิดของเค้าที่เปลี่ยนไป เริ่มไม่ได้มองเราเป็นเพื่อนอีกต่อไปแต่กลับมองเราเป็นอย่างอื่นเปรียบเหมือนซอมบี้ที่มองเราเป็นอาหารที่มันต้องการ แน่นอนว่าฉันยังคิดถึงวันเก่าๆ เค้าคนเดิมที่เคยมีวันดีๆด้วยกันทั้งๆที่รู้ว่าไม่มีมีวันย้อนกลับมาได้อีกแล้วถึงแม้ว่าจะพยายามไม่สนใจความคิดเหล่านั้นของเค้าแต่มันก็เติบโตได้รวดเร็วเหมือนไวรัสและกลืนกินเค้าไปตลอดกาล จนสุดท้ายแล้วคงมีทางเลือกแค่สองทางคือ ยอมเปลี่ยนไปเป็นซอมบี้เหมือนกับเค้าเพื่อที่จะได้อยู่ด้วยกันและสานต่อเรื่องราวในมุมแห่งความรักต่อไป หรือ ยอมฆ่าเค้าทิ้งซะเพื่อปลดปล่อยเค้าจากสิ่งที่เค้าเป็นอยู่ การฆ่าซอมบี้ความรักอาจไม่ได้เหมือนในหนังที่ต้องเอาปืนมายิงเข้าที่หัวแต่เป็นการยิงเข้าที่หัวใจ ทิ้งให้เค้าขาดอาหารก็คือเรา สุดท้ายก็จะปวดใจจนตาย อาจดูโหดร้ายนะแต่ก็คงต้องเลือก สุดท้ายเราอาจมองว่าความรักเป็นเรื่องสวยงามแต่อย่าลืมซะหละว่าความรักที่เกิดขึ้นเพียงด้านเดียวนั้นมันอาจไม่ได้สวยงามและอาจน่ากลัวเหมือนซอมบี้ในหนังที่ต้องการที่จะ"กิน"ความรู้สึกและตัวเราแทน เหลือเพียงคำว่ายอมและไม่ยอมเท่านั้น จนวันนี้เพื่อนสนิทของผมคนนี้ได้กลายเป็นซอมบี้ที่สมบูรณ์แบบ ไม่ได้มองผมว่าเป็นเพื่อนอีกต่อไปแล้ว ไม่มีถ้อยคำของความสนิท เหลือเพียงถ้อยคำและความต้องการที่จะคอบคลองและเปลี่ยนฉันให้กลายเป็นซอบบี้เหมือนกัน สุดท้ายผมคงเลือกยิงเค้าเข้าที่หัวใจเพราะผมนั้น ไม่ได้รัก...
0 | 307

ความจริงที่ว่าเราทุกคนเป็นคนดี แต่ ...

เป็นคนดี" ในความหมายคือการทำดีกับตัวเองนั่นแหล่ะ ไม่ว่าจะด้วยความคิดหรือการกระทำที่เราคิดว่ามันจะสร้างประโยชน์ให้กับตัวเอง ในทางตรงกันข้าม ถ้าสิ่งที่เราคิดหรือกระทำมันไปทำให้คนอื่นเสียประโยชน์ คนเหล่านั้นก็จะมองว่าเราเป็นคนไม่ดีทันที สิ่งที่จะบอกคือคำว่าดีหรือไม่ดีมันก็แล้วแต่มุมมองของแต่ละคนว่าใครได้ประโยชน์หรือเสียประโยชน์อะไร จะมองมุมไหนมันก็ถูกต้องทั้งนั้น ถ้าเราทุกคนสนใจเลือกที่จะทำแต่เรื่องที่เป็นประโยชน์ก่อน วันนึงเราคงใจกว้างมากพอที่จะสร้างประโยชน์ให้คนอื่นที่นอกจากตัวเองด้วย ส่วนใครจะไม่เข้าใจหาว่าเราเป็นคนไม่ดีก็คงต้องปล่อยไปเพราะทุกคนต่างก็เป็นคนดีในแบบของตัวเองอยู่แล้ว