หน้าหลัก
มุมมอง
ปัญหา

เปลี่ยนรหัสผ่าน



เราดีใจ! ที่แมวของคุณได้บ้านใหม่

บอกบางอย่างกับเพื่อนๆที่ติดตามโพสประกาศของคุณ (สามารถเว้นว่างได้)


ปัญหาทั้งหมด

2
ปัญหาชีวิต
แบบนี้เรียกว่าโรคจิต หรือโรคซึมเศร้ารึป่าวคัป??
สวัสดีคัป....คือผมมีอาการ หงุดหงิดง่ายมากเลยใครพูดอะไรนิดหน่อยที่เป็นเหมือนคำแซวคำหยอกเย้าผมก็จะเก็บมาคิดมากไปหมดทุกเรื่องเลย.....คิดจนนอนไม่หลับปวดหัวหนักเลย....ต้องบอกก่อนคัปว่าผมทำอาชีพเปิดร้านตัดผม เวลามีเพื่อนมาตัดแล้วแซวว่าตัดเหว่งมั่งไม่เท่ากันมั่ง ทั้งๆที่รุ้ว่ามันเเซวเล่นแต่ผมจะเก็บมาคิดมากตลอดทุกเรื่องเลย!!! ส่วนอีกเรื่องผมเคยมีเรื่องมีราวกะเพื่อนที่เรียนด้วยกันนานมากแล้วเป็น10ปีแล้วพอเจอหน้ามันเเค่ผ่านๆปมรุ้สึกเกลียดมากโมโหมากมีความรุ้สึกอยากฆ่ามันให้มันตายไปเลยคิดแบบนี้บ่อยมากไม่รุ่เป็นเพราอะไรทั้งๆที่เรื่องมันก็ผ่านมาเป็น10ปีแล้ว ผมถึงขนาดเอามานอนคิดเลยว่าจะทำยังไงให้มันตายๆำปซะคิดจนแวดหัวมากคือผมไม่รุ่ว่าตัวผมเองเป็นอะไรผมไม่อยากเครียดเรื่องพวกนี้เเล้วอยากตายเหมือนกันนะแต่ยังไม่กล้า #คือความรุ้สึกผมคือไม่อยากคุยกับใครัหมือนอยากอยุ่ในห้องมืดๆคนเดียวแบบนี้ทุกวัน
1
ปัญหาชีวิต
กลัวว่าจะเป็นโรคซึมเศร้า
สวัสดีค่ะทุกคน เรามีปัญหาจนตอนนี้เราเครียดมากๆ ไม่อยากใช้ชีวิตต่อแต่ก็ไม่ได้อยากจะฆ่าตัวตาย มันเกิดขึ้นเพราะเราเอง เรารู้จักกลุ่มๆนึงผ่านทางโซเชียลแล้วคุยกัน วันนึงคนในกลุ่มนั้นเขาขอให้ทุกคนแนะนำตัวและบอกอายุ เราโกหกอายุเพื่อที่จะไก้คุยกับคนในกลุ่มได้อย่างสะดวกขึ้น เราเป็นคนที่ค่อนข้างหยาบคาย เลยคิดว่าถ้าบอกอ่ยุจริงๆไปไม่น่าจะพูดคำหยาบได้ อันนี้คือความโง่ของเราเอง ไม่คิดหน้าคิดหลัง จนวันหนึ่ง เหมือนมีคนในกลุ่มเขารุ้ความจริงว่าเราโกหกอายุ เพราะเพื่อนเราบอก แต่เขายังเก็บเอาไว้ไม่บอกใคร จนวันนึงเรามีปัญหากับครอบครัวว่า เราติดมือถือมากกเกินไป บอกให้ลีฟกรุ้ปนี้ คบเพื่อนดีๆ เราเลยอารมณ์เสียมาก แต่ไม่อยากบอกว่ามีปัญหากับครอบครัว เลยไปบอกคนในกลุ่มนั้นว่า มีปัญหากับแฟน แต่สุดท้าย คนนึงเขาก็ไปถามเพื่อนเรา แล้วเพื่อนเราเขาก็บอกว่าเราไม่มีแฟน ทีนี้เราเลยโดนหนักเลย เขาลากเราเข้ากรุ้ปแชทที่มีคนที่รู้เรื่องประมาน6-7คน ตอนนั้นเราเครียดมากไม่รู้จะทำยังไง เขาให้เราเล่าทุกอย่าง สารภาพทุกอย่างออกมาให้หมด เราเลยสารภาพไป โดนทุกคนติเตือน ดุ ว่า มาเยอะเลย และเราก็มีปัญหาเรื่องเพื่อนกับครอบครัวทุกอย่างถ่าโถมเข้ามาไม่หยุด เพื่อนแอบไปตั้งแชทไลน์โดยที่ไม่มีเรา อันนี้โคตรเศร้า และเราก็เป็นคนงี่เง่า ขี้เหงา ชอบวอแวคนอื่น ชอบขอคอลกับเขาโดยที่ไม่รู้ว่าเขาจะชอบไหม ตอนนี้รุ้สึกแย่มากๆค่ะ ไม่รุ่จะมองหน้าเพื่อนติดไหม หรือ กล้าเข้าไปคุยในกลุ่มนั้นอีกไหม
4
ปัญหาชีวิต
ช่วงนี้ชีวิตแย่มาก
สวัสดีค่ะ ตอนนี้รู้สึกแย่มากเลยค่ะ นอนไม่หลับเวลานอนตอนที่เคลิ้มๆใกล้จะหลับจะรู้สึกตัวชาแล้วจะได้ยินเสียงของเพื่อนของแม่ของพี่หรือของคนที่เราเคยคุยด้วยในวันนั้น แล้วรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่าเหมือนเป็นภาระ รู้สึกว่าเราไม่สามารถไว้ใจใครนอกจากตัวเราเอง เวลาคนมองมาที่เราก็จะรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง ไม่ชอบเวลามีคนมาชมเรา(และก็ไม่ชอบเวลามีคนมาดูถูกหรือด่า)รู้สึกว่าเราอยู่คนเดียวบนโลกนี้ไม่มีใครเข้าใจเราเข้าใจในตัวตนของเราเหมือนต้องแสดงละครตลอดเวลาเพื่อที่จะให้คนอื่นชอบเรา รู้สึกว่าทำอะไรก็ผิดไปหมดทุกอย่างสายตาที่ทุกคนมองเราเราก็รู้สึกเหมือนกำลังโดนดูถูก เราไม่สมมารถที่จะอยู่คนเดียวหรืออยู่ในที่เงียบๆคนเดียวได้เพราะหัวเรามันจะคิดหาวิธีฆ่าตัวตายตลอดเวลารู้สึกโดดเดียนวมาก รู้สึกว่าการใช้ชีวิตอยู่บนโลกนี้มันไร้ค่าสำหรับเราเหมือนเราไม่ได้อยู่บนโลกนี้เพื่อนตัวเราเอง ทุกวันนี้ต้องถามตัวเองอยู่ตลอดเวลาว่าเราอยู่บนโลกนี้เพื่อตัวเราเองจริงเหรอหรืออยู่เพื่อใคร แล้วเราเหมาะที่จะอยู่บนโลกนี้หรอหรือจริงๆโลกนี้อาจจะไม่เหมาะสำหรับเราก็ได้? ได้โปรดช่วยเราทีช่วยเราให้พ้นจากความรู้สึกนี้สักทีได้ไมเราทรมาทมากกับการใช้ชีวิตในทุกวันนี้
2
ปัญหาชีวิต
นอนไม่หลับค่ะ
สวัสดีค่ะ เราเพิ่งเข้ามาระบายเป็นครั้งแรก อาจพิมพ์ไม่ค่อยคล่องไม่ค่อยละเอียดวกไปวนมาสักหน่อยนะคะ ก่อนอื่นต้องบอกก่อนว่าเราเป็นไบโพลาร์ค่ะ กินยาหาหมออยู่ปกติแต่ว่าช่วงนี้นอนไม่หลับเลยค่ะ รู้สึกเหนื่อยเพลียมากๆ หายใจก็เหนื่อย หัวใจเต้นแรง ถอนหายใจเป็นพักๆโดยไม่รู้สาเหตุ ถ้าจะนอนก็ต้องบังคับตัวเองให้หลับให้ได้ซึ่งกินเวลานานมากค่ะ รู้สึกใช้ชีวิตไม่มีความสุขเลย อยากไปปรึกษาหมอก็ยังไม่ถึงวันนัด เหนื่อยจังเลยค่ะ จริงๆเราแค่อยากระบายเท่านั้นเองค่ะ ขอบคุณสำหรับพื้นที่นะคะ
1
ปัญหาความรัก
สับสนกับปัญหาหัวใจ
ฉันสับสนกับความรู้สึกที่เป็นอยู่ตอนนี้ ฉันเผลอไปชอบผู้ชาย2คนพร้อมๆกัน. แต่ยังไม่อะไรคือผู้ชาย2คนนั้นเขาเป็นพี่น้องกัน. ฉันไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้
2
ปัญหาชีวิต
รู้สึกไม่มีคุณค่าเลยค่ะ
เหนื่อยจังเลยค่ะ ทำอะไรไม่ดีไปหมดทุกอย่าง เราพยายามทำตัวให้ทุกคนภูมิใจแต่เหมือนไม่มีใครภูมิใจในตัวเราเลย ไม่มีใครแคร์เราเลย เหมือนเราเป็นส่วนเกินไม่ก็ตัวอะไรก็ไม่รู้อยากหายไปมากๆ ทุกวันนี้ไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ ทำไปเพื่อใคร เราควรพอแค่นี้ไหมเหมือนเป็นภาระให้ครอบครัวมากๆเลยค่ะ ไม่มีความสุขเลย เราเคยปรึกษาคนในครอบครัว แต่เหมือนไม่มีใครเข้าใจเราเลย ทุกคนบอกว่าเข้าใจทั้งที่จริงๆเขาไม่ได้เข้าใจตั้งแต่แรก เราเหนื่อยมากๆ เราควรหยุดแค่นี้ดีไหม
1
ปัญหาชีวิต
เครียดค่ะ
อาจจะพิมวนไปวนมาหน่อยนะคะ คือตอนนี้คิดแต่ว่าเหนื่อยกับอยากหายไปค่ะ คือมันเริ่มมาตั้งแต่ช่วงที่คุณพ่ิอเสียชีวิตก่อนเราจะไปเรียมหาลัยอ่ะค่ะ คือพอไปอยู่ที่โน่นก็เริ่มไม่โอเคแล้วค่ะ คืออยากลับบ้านตลอดบวกกับตอนนั้นคุณแม่บอกว่าถ้าไม่โอเคก็กลับบ้านอ่ะค่ะ เลยยิ่งอยากลับบ้านตลอด แล้วก็รู้สึกว่ากลัวคุณแม่จะหายไปเหมือนคุณพ่ออ่ะค่ะ แต่พอซิ่วออกมากลับบ้านเหมือนไม่โอเคเลยค่ะ เหมือนที่แม่พูดไว้เขาไม่ได้เข้าใจเราจริง แล้วยิ่งช่วงนี้คือแย่มากๆเขาต้องการให้เราทำโน่นทำนี่ แต่เราไม่ทำก็ด่าว่าเรา ตอนแรกยังไม่รุนแรงเท่าไหร่แต่พอหลังๆเริ่มด่าแบบหยาบคายแล้วค่ะ
1
ปัญหาชีวิต
ทะเลาะกับเพื่อนเพื่อนหาว่าแอ๊บใส่
เรามีเพื่อนสนิทคน1ค่ะ ช่วงนี้มีปัญหากันบ่อยมากจนมาครั้งล่าสุด เขาบอกเราว่าเขาเริ่มไม่ชอบเราแล้ว เบื่อเรา ไม่อยากพูดด้วย แล้วเขาก็ไปพูดกับเพื่อนอีกคนว่า เรามีปัญหาอะไรกับเขาแล้วก็ไม่ไปพูดกับเขาตรงๆทั้งๆที่เขาก็รู้ว่าเราเป็นคนขี้อายในเรื่องอะไรแบบนี้คือไม่กล้าที่จะเป็นคนเริ่มพูดก่อน แล้วก็บอกอีกว่าเราชอบแอ๊บใส่เขา ชอบทำให้ตัวเองดูดีในสายตาเขา เราเป็นคนที่แคร์เขามาก แคร์จนตัวเองมานั่งเครียดเขาชอบโกรธเราในเรื่องเล็กๆน้อย เราผิดอะไรมากหรอค่ะ เราเหนื่อยและเบื่อมาก
1
ปัญหาครอบครัว
พ่อแม่ชอบทะเลาะกัน
สวัสดีค่ะ วันนี้จะมาเล่าปัญหาครอบครัวค่ะ ซึ่งเรื่องมีอยู่ว่า พ่อหนูเค้าติดยาเสพติดค่ะ ทุกวันนี้พ่อเค้าขอเงินหนูใช้ค่ะ(แต่เราเป็นลูกก็ต้องให้เค้าอันนี้เข้าใจค่ะ)แต่พอหนูไม่ให้พ่อก็เริ่มมีปัญหาค่ะ ชอบชวนแม่ทะเลาะ เพื่อที่ว่าหนูจะได้ใหเงินเค้า วันหนึ่งพ่อเค้าใช้เงินไม่ต่ำกว่า1000บาทค่ะ คือทุกอย่างในบ้านหนูเป็นคนออกเองหมดเลย ค่ารถ ค่าน้ำ ค่าไฟ ส่งน้องเรียน ฯลฯ แม่เค้าจะรู้ค่ะทุกอย่างที่หนูจ่ายออกไป แต่คือพ่อเค้าไม่สนใจว่าหนูจะมีหรือไม่มี ถ้าเค้าขอหนูต้องมีให้เค้าตลอด แต่ตอนนั้นหนูก็ยอมค่ะเพื่อที่พ่อกับแม่จะได้ไม่ทะเลาะกัน บางวัน500 บางวัน1,000 บางวัน1500 บางวัน2000 ยิ่งหาวันไหนหวยออกอย่างน้อยหนูต้องมีให้เค้าไม่ต่ำกว่า3,000ค้ะ นี่คือส่วนที่เค้าซื้ออีกเจ้าน่ะค่ะ และมีอีกเจ้างวดล่าสุด6,600ค่ะ หนูแม่และน้อง ใช้รวมกันยังไม่ถึงครึ่งของเค้าที่ใช้เลยค่ะ ทั้งซื้อยา ซื้อหวย ทั้งบ้านหนูมีรายได้อยู่คนเดียวค่ะ งานที่หนูทำ คือ ทำขนมส่งค่ะ แต่ช่วงหลังนี้งานน้อยมากค่ะ ใหนต้องมีไว้เผื่อลูกน้องเบิก ลงทุน. ใหนจะในบ้านที่จะต้องจ่าย ใหนจะค่าเทอมค่ารถประจำน้อง ถามว่าเหนื่อยมั้ย เหนื่อยมากๆค่ะ แต่คือต้องอดทนไว้ค่ะ บอกกับตัวเองเสมอน่ะค่ะ ว่าถ้าเราจะไปเราต้องส่งน้องเรียนให้จบ ส่งรถให้หมด และจะพาแม่กับน้องไปอยู่ที่อื่น แต่พอพ่อเริ่มพูดดีด้วยหนูก็มาสงสารเค้าอีก ยังไงเค้าก็พ่อ เคยขอให้เค้าเลิกยาน่ะค่ะ เค้าก็สัณญาค่ะ แต่สุดท้ายก็กลับไปเล่นอีก จนทุกวันนี้หนูไม่เคยเชื่อคำพูดเค้าเลย บางทีที่เค้าขอเงินหนู หนูก็บอกเค้าตลอดว่า"พ่ออย่าหาเรื่องแม่น่ะ"ทุกครั้งค่ะ แต่พอวันไหนที่เค้าไม่ขอคืนนั้นเค้าจะหาเรื่องแม่ หาว่าแม่เอาเงินไปให้ผู้ชายบ้าง หาว่าแม่ไปมีอะไรกับคนอื่นบ้าง ทั้งๆที่แม่จะอยู่กับหนูตลอด หนูไปไหนแม่ก็ต้องไปด้วย หนูสงสารแม่กับน้องค่ะ จนทุกวันนี้หนูเริ่มมีอารมณ์ที่รุนแรงขึ้น จากเป็นคนที่ไม่สู้คน ขี้ขาดตาขาว ตอนนี้ตรงกันข้ามหมดเลย หนูไม่ยอมคัย พอเริ่มโมโหหนูจะต้องทำยังไงก็ได้ให้ตัวเองเจ็บมากที่สุดถ้าไม่ทำอารมณ์หนูจะไม่หายพยายามไม่ทำแล้วน่ะค่ะแต่อารมณ์มันมาก่อนเสมอ หนูเจอเรื่องนี้ตอนอยู่ ป.4ค่ะ จนตอนนี้ อายุ19 แล้วค่ะ แต่เรื่องพวกนี้ไม่เคยจบสักที มีแต่จะเพิ่มปัญหามากขึ้น หนูควรทำอย่างไรดีค่ะ
3
ปัญหาด้านการเรียน
กำลังจะโดนรีไทร์จากมหาลัย
เรียนมหาลัยทางภาคเหนือคับเป็นมหาลัยระดับท็อปของประเทศ อยู่ปีสามแล้วครับแต่ด้วยปัญหาหลายอย่างจึงทำให้ตัวเองไปพบจิตแพทย์จึงรู้ว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้า เริ่มจากการเกรดลดหวบจากนั้นก็ลดมาจะโดนรีไทร์ รู้สึกผิดกับตัวเองคับที่ไม่ตั้งใจมากกกว่านี้ กับอีโก้ของตัวเองที่มันสูงที่คิดว่าตัวเองเก่งจนสุดท้ายไม่ไหวโดนรีไทร์ตามระเบียบ ผมเรียนหนังสือมาทั้งชีวิตครับ แต่ตอนนี้เหว้งมากไม่รู้จะทำไง
2
ปัญหาชีวิต
นอนยาก
เป็นคนติดเกมส์ครับ คือเอาเวลานอสเป็นตอนเช้าสะมากกว่าเช่น มานอนตี5ตื่นบ่ายสอง บ่ายสาม ทำมาหลายวันแล้ว ครับจนมีอาการคือทรมานเวลานอน คือมันเหมือนนอนๆแล้วสมองมันวูบๆ ครับ คือนอนได้แปปเดียวหรือเวลาหลับตาสักพักต้องส่ายหัวกระตุ้นสมองหรือต้องเดินไปเดินมา กลัวสมองจะเสื่อมจังเลยครับ อยากทราบว่าตัวเองเป็นโรคอะไรหรือมีใครเคยเป็นไหม แปป หายใจไว สมองเบลอ นอนๆแล้วเหมือนสมองไหล เหมือนจะหยุดหายใจไรงี้อะครับ
1
ปัญหาทั่วไป
อยู่ๆก็เครียดแบบไม่มีเหตุผล
คือแบบอยู่ๆมันก็เครียดเอง กังวลเอง แต่เราไม่รู้ว่าเราเครียดหรือกังวลเรื่องอะไร อยู่ๆมันก็แว้ปมา สักพักมันก็จะหายไป มันก็วนลูปมาเรื่อยๆ
2
ปัญหาทั่วไป
ต้องมั้่นใจในทางเดินของเรา
ผมตกงานมา 3 ปีแล้วครับ มาออกจากงานบริษัทเอกชนเงินเดือนดีครับ แต่ติดปัญหาเรื่องคน มันอึดอัดใจผมระบบงานดีแต่ระบบในตัวคนนี้ ผมไม่เข้าใจจริง การศึกษามันไม่ช่วยยกระดับจิตใจคนบ้างเลยหรือนี้ ผมเลยลาออกมาทำธุระกิจส่วนสัวหลายอย่างครับแต่ไปไม่รอด 3 ปีมานี้ผมไม่ได้ให้เงินกับภรรยาผมเหมือนเมื่อก่อนตอนที่ยังทำงานอยู่ มันรู้สึกไม่ดีเอาเสียเลยสำหรับลูกผู้ชายอย่างเราๆ ดีอย่างที่เรายังไม่มีลูก แต่ผมก็ยังมีความเชื่อความศรัทธาในแนวทางความคิดการประกอบธุรกิจของผมอยู่ แม้บางครั้งรู้สึกท้อมากๆ จะไห้ไปสอบแข็งขันงานราชการอายุก็มากแล้ว ทำธุรกิจแบบใหญ่โตก็ไม่มีทุน ก็ต้องเริ่มจากต้นทุนที่เรามีอยู่นี้ละครับ อย่างน้อยฟ้าคงรู้ว่าเราทำอะไรอยู่ พยายามมากแค่ไหนแล้ว ผมจะรอ ผมจะรอ วันที่ผมประสบผลสำเร็จชีวิตของผมตามที่ผมวาดฝันใว้ แล้วผมจะนั่งจิบชาร้อนๆ ชมธรรมชาติ ได้อย่างไม่ต้องกังวลต่อสิ่งใดเสียที
1
ปัญหาชีวิต
ผ่านไปแค่ไหนก็ไม่ดีขึ้น
สวัสดีครับ ตอนนี้กำลังเรียนอยู่ชั้น ม.6 กำลังจะสอบเข้า คือเอาจริง ๆ ผมเองก็คิดว่า ปัญหามันก็แค่ปัญหาทั่ว ๆ ไปล่ะ เมื่อเทัยบกับคนอื่น ผม ในช่วงตอนประถม เคยโดนกลั่นแกล้งรังแกมา จนผมต้องย้ายโรงเรียนมาตอน ม.ต้น (ส่วนหนึ่งมันก็ใกล้บ้าน) ตอนนั้นที่ย้ายมา อะไร ๆ ก็ดีขึ้นนะ แต่ตัวเองก็ติดนิสัยใช้ความรุนแรงไปบ้าง ช่วยเหลืองานกลุ่มไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็พยายามจนคนเห็นข้อดีนั่น และมองข้ามข้อเสียผมไป คือผมก็พยายามปรับตัวพยายามแก้นิสัย เพราะตอนนั้น มันเป็นช่วงเวลาที่ดี ถึงแม้ว่าจะมีผิดพลาดไปบ้างก็ผ่านไปได้ แต่พอขึ้น ม.ปลาย บางอย่างก็เปลี่ยนไป ตอนนั้นผมก็คิดว่า มันก็จะต้องเป็นอะไรที่ดีเหมือน ม.ต้น การได้รู้จักเพื่อนใหม่ การได้เรียนระดับสูงขึ้น การทำงานที่ยากขึ้น รู้สึกมันจะต้องดีขึ้น แต่ก็มีวันหนึ่ง ที่ผมได้ทำผิดพลาด ซึ่งผมคิด ๆ มาต้นเหตุ น่าจะมาจากสาเหตุนั้น คือ มันเป็นงานที่ต้องทำร่วมกับคนอื่น เรียกว่างานห้องก็ได้ แต่ผมดันคิดว่าผมจะนำงานได้ ผมเลยพูดสั่งนู้น สั่งนี่ แต่ตัวเองทำงานออกมาไม่ดี เลยโดนเพื่อนต่อว่า และกับเพื่อนบางคน ก็ไม่ได้คุยกันอีกเลยจนถึงตอนนี้ ผมเองก็ขอโทษไปแล้ว ปากบอกว่าให้อภัย แต่รู้สึกว่าทางฝ่ายนั้น ไม่ได้อยากจะคุยกับผมอีก แล้วคราวนี้เพื่อนเก่าตอน ม.ต้น ของผมในช่วงแรก ๆ มันก็คุยอย่างสนิทสนมแหละ แต่พอผ่านไปสักพัก ผมรู้สึกว่าเขามองผมแปลก ๆ และก็ไม่ได้คุยด้วย และจากนั้น เราก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย พูดตรง ๆ นะครับ ผมมีเพื่อนคนนึง ที่ผมเกลียดนิสัยมันมากเลย และเป็นคนไม่ค่อยเอาการเอางาน แต่เพื่อนดันคุยกับมัน และมีคนสนิทเยอะกว่าผมในตอนนี้อีก ผมเองก็รู้ว่าผมผิดพลาดในจุดไหนนะเว่ย แล้วก็รู้ว่าตัวเองอาจจะสะเพร่าไปจริง ๆ คือ มันก็พยายามแล้ว แต่คนมันก็คงมองข้อเสียของเราเป็นหลัก เทื่อเราทำพลาด คือบางทีมันพยายามแต่มันก็ไม่ได้ในสิ่งที่หวังอะ แต่ในขณะที่บางคนไม่ต้องพยายามก็ได้มา ตอนนี้ก็เหลือคนสนิทแค่ 2-3 คน เวลามองคนอื่นที่แบบ มีโมเมนต์กับเพื่อน ๆ ไปกินอะไรด้วยกัน ดูหนังด้วยกัน เล่นวงดนตรี และไปเที่ยวต่างจังหวัดด้วยกัน ผมเองก็รู้สึกอิจฉาพวกเขาลึก ๆ ทั้ง ๆ ที่รู้ว่ามันไม่ดี ผมไม่ค่อยมีโมเมนต์ดี ๆ ในช่วง ม.ปลายเท่าไรกับเพื่อนรุ่นเดียวกัน หรืออาจจะมีน้อยมาก ๆ ถึงจะมีช่วงเวลาที่ดีอยู่ในวงประสานเสียงแต่มันก็อดไม่ได้ที่จะต้องเปรียบเทียบกับคนอื่น เพราะเรามักจะเห็นอยู่เสมอ ตอนนี้รู้สึก ได้วนกลับมาจุดเดิม เหมือนตอนอยู่ประถม ว่ามันไม่ได้รู้สึกดีขึ้นจากเมื่อก่อน หรือคนเรามันจะเปลี่ยนกันไม่ได้จริง ๆ
5
ปัญหาทั่วไป
ที่เคยมี กลับไม่เหลืออะไร
"เรื่องจริงยิ่งกว่าละคร" ไม่น่าเชื่อว่าเราจะเข้าใจประโยคนี้ก็ในวันนี้ เคยมั้ยที่ทุกอย่างกำลังไปได้ด้วยดี แต่อยู่ๆก็แทบไม่เหลือแรงให้เดินต่อ... เหมือนทุกอย่างมืดบอดจนไม่รู้ว่าจะเดินไปทางไหน เราเคยเป็นคนนึงที่มีทุกอย่าง อยากได้อะไรก็ได้ ไม่ต้องทำอะไร มีหน้าที่เรียนอย่างเดียว แต่แล้ววันนึงจากที่เป็นเด็กนอกเรียนมหาลัยอันดับต้นๆของอเมริกา ก็ต้องพักการเรียนเพราะปัญหาทางการเงินและปัญหาครอบครัวของที่บ้าน พ่อแม่แยกทางกันโดยที่ฝ่ายพ่อไปมีคนใหม่แต่ไม่ยอมอย่าจนต้องมีการฟ้องร้อง แม่ก็ไปมีคนใหม่ทั้งๆที่ยังจดทะเบียน ส่วนเราก็ต้องหยุดเรียนเพราะไม่สามารถจ่ายค่าเทอมได้อีกต่อไป เราพยายามมากที่จะมองโลกในแง่ดี พยายามปลอบใจตัวเอง แต่บางทีมันก็ยาก จนเราป่วยเป็นโรคซึมเศร้า ต้องกินยารักษาวันละเม็ด ต้องไปหาหมอทุกเดือนจนกระทั่งเดือนมิถุนาที่ผ่านมา เราทนไม่ไหวกับปัญหาที่รุมเร้า เราไม่อยากมีชีวิตที่ต้องทนทุกข์กับปัญหาต่างๆที่ดูเหมือนไม่มีทางออก เราตัดสินใจเลือกที่จะจบชีวิตโดยกินยารักษาอาการซึมเศร้าไป 20 กว่าเม็ด (ปริมาณยา 20 วัน) ทั้งๆที่ควรจะหายไปจากโลกนี้แล้ว แต่นรกหรือสวรรค์ก็ไม่ได้เข้าข้างเรา แม้หมอทุกคนบอกให้ครอบครัวเราทำใจ แต่เรารอด ตื่นมาจากอาการโคม่าได้อย่างปาฏหาริย์ เราใช้เวลาทั้งอาทิตย์หลังจากนั้นเพื่อจะพยายามลำดับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจนสำเร็จ ซึ่งเราก็ไม่รู้ว่าจะดีใจหรือเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นดี? เราควรดีใจที่ตื่นมาเจอกับทุกคนพร้อมกับปัญหาเหล่านั้นด้วยมั้ย ?​ หรือเราควรเสียใจที่ไม่เป็นคนที่เข้มแข็งมากพอที่จะยอมรับเรื่องที่เกิดขึ้นและพยายามหาออก? เราไม่เหลือความหวังที่จะก้าวต่อไปในโลก ไม่เหลือกำลังใจที่จะเผชิญกับความเจ็บปวดแล้ว ภายนอกอาจจะดูร่าเริง ยิ้มง่าย หัวเราะเก่ง แต่ข้างในใครจะรู้ว่าเราต้องนั่งร้องไห้เสียใจคนเดียวครั้งแล้วครั้งเล่า เราร้องไห้จนไม่มีน้ำตาจะไหลอีกแล้ว จนมันมีแต่ความชินชา ความว่างเปล่า บางทีเราก็ไม่เข้าใจว่าเราตื่นมาอีกทำไม? ให้เรามาเจอกับเรื่องเจ็บปวดต่างๆซ้ำๆอีกทำไม? เราไม่รู้จริงๆว่าเราจะต้องทำยังไงต่อไป มันเหมือนกับว่าเราจะถอยก็ไม่ได้ จะก้าวต่อก็ไม่ไหว หยุดอยู่ที่เดิมแบบนี้ไม่ได้ขยับไปไหน ยิ่งเราเห็นโลกภายนอกที่กำลังหมุนไปเรื่อยๆ โดยที่เราไม่สามารถไปไหนได้เลย เพื่อนๆไปถึงไหนต่อไหน จบรับปริญญา กำลังจะมีงานดีๆทำ หรือไม่ก็ศึกษาต่อระดับ ป.โท แล้วเราล่ะ? ปริญญาก็ไม่มี งานก็ไม่มี ยิ่งคิดเราก็ยิ่งหดหู่ เรากลายจากคนที่เพื่อนๆชื่นชม คนที่ถูกเพื่อนๆอิจฉาที่มีชีวิตและความเป็นอยู่ที่ดี เป็นคนอิจฉาเพื่อนๆซะเองที่อย่างน้อยพวกเค้าก็ยังได้เรียนในสิ่งที่ชอบ ได้ทำตามสิ่งที่ตัวเองรัก เงินอย่างไม่เคยคิด อยากกินอะไรก็กิน อยากได้อะไรก็ซื้อ ซึ่งต่างจากตัวเราโดยสิ้นเชิง... แม้แต่จะเปิดแอร์ซักครั้งยังต้องคิดแล้วคิดอีก ร้อนก็ต้องทน เพราะมันเปลืองค่าไฟ จะกินอะไรก็ต้องมองราคา สิ่งที่เกิดขึ้นมันทำให้เรารู้สึกท้อแท้ เรารู้สึกเหมือนโลกที่เคยมีแต่สิ่งดีๆได้พังทลายลงในพริบตา ครอบครัวที่อบอุ่นสลายกลายเป็นแค่ความทรงจำ มหาลัยที่ดีๆกลายเป็นแค่ความฝันที่ไม่อาจทำให้เป็นจริงได้ ทุกอย่างที่เคยมีก็กลายเป็นแค่ไอ ทิ้งไว้แค่ความรู้สึกเศร้าอาลัยอาวรณ์เพียงเท่านั้น ตอนนี้เรามีชีวิตอยู่ไปวันๆโดยไม่มีความหวังอะไร เราอยากออกไปจากโลกที่หม่นหมองใบนี้ แต่เราไม่รู้จะเริ่มยังไง จะกลับมาเรียนที่ไทยเราก็ต้องเริ่มนับหนึ่งใหม่ เท่ากับว่าเราต้องเริ่มตั้งแต่ปีหนึ่ง แต่ที่ไทยจะเข้ามหาลัยรัฐ การแข่งขันก็สูงเด็กที่จบมัธยมมาใหม่ๆก็เยอะแยะ จะเข้าเอกชนค่าเทอมก็แพง ถึงเข้าได้โอนหน่วยกิตจากมหาลัยอเมริกาก็ได้ไม่เท่าไหร่ ... ถ้าจะไปทำงาน จะทำอะไรล่ะ? ปริญญาก็ไม่มี จะทำธุรกิจก็ต้องใช้เงิน จะกู้ก็ไม่มีหลักฐานทางการเงินที่แน่นอน คำถามคำตอบก็วนๆอยู่ที่เรื่องเงิน? เราอยากอยู่ให้ได้ อยากเดินต่อให้ได้... คำถามคือยังไงล่ะ ?​
2
ปัญหาทั่วไป
รู้สึกแย่
ขอแทนตัวเองว่าเคนะคะ คือตั้งแต่เล็กจนโตชีวิตมีแต่ความทุกข์ความเสียใจไม่เคยได้ยิ้มได้หัวเราะอย่างมีความสุขเหมือนเด็กคนอื่นเขาเวลาอยากปรึกษาเรื่องอนาคต เรื่องเรียนหรืออะไรก็แล้วแต่ กับพ่อก็ไม่เคยจะได้คำตอบหรือคำแนะนำ ได้แต่บอกปัดกลับมาว่า ไว้ถึงเวลาค่อยว่ากันอีกทีว่าจะเอายังไง ไม่ว่าจะถามอะไรก็จะได้คำตอบแบบนี้ จนมันทำให้เวลาเคมีอะไรก็ไม่ค่อยอยากปรึกษาพ่ออีกแล้ว เพราะถามไปก็ไม่ได้คำตอบ ทั้งชีวิตเคเหลือเเค่พ่อคนเดียว แม่เสียตั้งแต่ยังเด็ก พ่อคือคนที่เข้าใจเคมากที่สุดแต่เวลาเคมีปัญหาหรือไม่โอเคก็อยากจะคุยอยากจะปรึกษาพ่อแต่ก็ไม่เคยได้คำตอบอะไรกลับมา จนมันรู้สึกแย่มากๆ ไม่รู้จะคุยกับใครได้บ้าง ที่สามารถไว้ใจได้ บางทีมันก็อึดอัด แย่ จนแบบรู้สึกว่าไม่อยากมีชิวิตอยู่ต่อแล้ว และพอมีอะไรมากระทบใจนิดหน่อยก็จะดีพดาวมากๆ ควรทำยังไงต่อไปดีคะ
3
ปัญหาทั่วไป
ไม่ชอบที่ตัวเองเป็นแบบนี้
รู้สึกว่าตัวเองชอบย้ำคิดย้ำทำ แล้วชอบกังวลประมาณว่าเราล็อคประตูแล้ว แต่สักพักก็ต้องกลับมาดูอีกว่าเราล็อคประตูรึยัง แล้วบางทีเวลาไปข้างนอกก็จะคิดว่าเราล็อคประตูรึยัง ในใจมันก็จะกังวลนิดหน่อย เราชอบกังวลแบบคิดจินตนาการไปก่อนถึงแม้บางทีจะพยายามไม่คิดแล้ว แต่บางทีมันก็แว้บเข้ามาในหัวเอง เราควรจะทำยังไงดี
2
ปัญหาด้านการเรียน
ชอบวิชาที่เรียนแต่ไม่ชอบอาชีพที่จะทำเกี่ยวกับวิชานั้น ๆ
คือ ผมเรียนภาษาญี่ปุ่นมา 2-3 ปี ได้แล้วครับ คือชอบวิชานี้ เพราะรู้สึกว่าตัวเองเข้าใจภาษาญี่ปุ่นได้ดี เวลาเรียนถึงจะยากแต่มันก็ ผ่านมาด้วยดี (ถึงจะเพราะดวงส่วนนึง) แต่ก็นั่นแหละ รู้สึกว่าถ้าตัวเองทิ้งสิ่งนี้อาจจะเสียใจทีหลังแน่นอน แต่ผมไม่รู้ว่า ผมจะทำอะไรดีกับงานข้างหน้าในอนาคต เขาสายงานนี้ จะเกี่ยวกับการเป็นล่าม นักแปล มัคคุเทศน์ เจ้าหน้าที่กระทรวงระหว่างประเทศ และอื่น ๆ คือผมแค่ฟังก็รู้สึกว่ามันน่าเบื่อ ไม่น่าทำ อาจจะเพราะเรายังไม่เคยทำงาน บวกกับผมพึ่งจะอายุ 18 ปี ยังอยู่ชั้นมัธยมอยู่ล่ะมั้ง ก็ยังไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี มันไม่มีแรงบันดาลใจอะไรเลยครับ เพราะตอนนี้ ถ้าเกิดยังไม่รู้อยู่อย่างนี้ ผมก็เป็นแค่คนที่เรียนดี แต่เอาตัวรอดไม่ได้น่ะ ผมไม่อยากเป็นอย่างนั้น
2
ปัญหาชีวิต
เราจะเชื่ออะไรได้อีกเหรอ
จะทำยังไงถ้าเกิดว่าความเชื่อของเรามันไร้ความหมายมาตั้งแต่แรก ผมมีความเชื่อที่จะทำให้โลกนี้นั้นน่าอยู่ขึ้น จะทำดี และจะช่วยเหลือคนอื่นตราบเท่าที่ช่วยได้ แต่ พอเวลาผ่านไป รู้จักโลกมากขึ้น มันช่างโหดร้ายและน่าเบื่อ เพราะโลกชอบเล่นตลกกับเราเสมอ มิตรภาพที่สร้างขึ้นมากลับแตกหักจนไม่อาจกู้คืนได้ หรือคนที่ตัวเองศรัทธามาตลอดว่าเขาเคยทำเรื่องที่เยี่ยมยอด ตอนนี้กลับตาลปัตร เป็นคนที่ผมเกลียด จะลงมือช่วยเหลืออะไรใคร พยายามจะเปลี่ยนให้เรื่องที่มันร้าย ๆ ให้มันดีขึ้น แต่สุดท้ายผลลัพธ์ก็ออกมาเหมือนเดิม มันจะต้องมีความทุกข์ในตอนจบ หรือก็คือจบไม่สวยตลอด คือไม่ใช่ว่าไม่ลงมือทำนะ ทำไปเท่าไรก็ไม่รู้ แต่สุดท้ายผลลัพธ์ก็ออกมาเหมือนเดิม หรืออาจจะเพราะเราเองก็โง่ ที่พอมาคิดทีหลังมันก็ ไอ้ที่ทำไปมันไม่ได้เปลี่ยนอะไรเลยสักนิด ตอนนี้ผมว่างเปล่ามากภายในใจ ไม่ได้เชื่ออะไรเป็นพิเศษแล้ว รู้สึกว่าตัวเองแม่วแค่อยู่ไปวัน ๆ แบบเรื่อยเปื่อย อยู่กับเพื่อนก็เฮฮาปกติ แต่ระยะนี้ ชอบหลบตัวมาทำอะไรคนเดียว หรือกลับบ้านคนเดียวบ่อย ๆ มันสบายใจดีที่ได้ทำอย่างนั้น แต่ถึงอย่างนั้น พอนึกถึงสิ่งต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นกับเรามันก็เจ็บปวดขึ้นมา เรากลัวว่าสุดท้ายแล้วสิ่งที่เราสร้างขึ้นมันจะพังทลายลงหรือเราเป็นทำมันพังเอง แล้วเราจะควรจะเชื่อจริง ๆ เหรอ ว่าเราจะควรเชื่อตัวเองได้อีกเหรอ
2
ปัญหาชีวิต
เปนไรกันแน่
อาการของผมคือเวลาอยู่คนเดียวจะรู้สึกเหงา หดหู่แล้วเวลาออกไปไหนเห็นคนมีคู่แล้วจะเจ็บปวดหรือบางทีเวลายุกะเพื่อนและคนเยอะ...จะรู้สึกตัวเองหดหู่เหมือนเดิมทั้งที่คนก็เยอะแทนที่จะหายหดหู่กลับกลายเป็นว่าไม่ต่างกะอะไรอยู่คนเดียวบางครั้งก็คิดว่าตัวเองไรค่าคิดว่าบนโลกนี้ไม่มีที่ยืนสำหรับเราเป็นแบบนี้มานานสิบกว่าปีละไม่กล้าระบายให้ใครฟังเลยมาเปิดใจตรงนี้อ่าคราฟรบกวนช่วยตอบหน่อยนะคราฟกระทู้นี้เป็นกระทู้แรกของผมเอง #crหมอน้อย
2
ปัญหาทั่วไป
ชอบเพื่อนสนิท
ผมมีเพื่อนสนิทคนนึงเป็นผู้หญิง(มีแฟนแล้ว)รู้จักกันตั้งแต่ประถมครับ เราจะเป็นประเภทที่จะอยู่ด้วยกันเป็นรอบๆครับ 3 ปี ต่างคนต่างหายออกจากชีวิตของแต่ละคนไป แล้วจะมีเหตุการณ์ที่ทำให้เราได้กลับมาเจอกันแล้วก็สนิทกันเหมือนเดิม ก่อนที่ต่างคนต่างหายออกจากชีวิตกันไปรอบนี้ผมสนิทกันมากคุยกันทุกเรื่องช่วยกันทุกอย่าง ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด แต่มีเรื่องที่ทำให้เราต้องแยกจากกันอีกครั้ง แต่แปลกตรงที่ว่าครั้งนี้ผมมีความรู้สึกแปลกๆเกิดขึ้นกับตัวเองตอนที่ยังอยู่ด้วยกันผมไม่ได้รู้สึกแบบนี้ พอต้องแยกกันผ่านไปสักระยะนึงผมรู้สึกว่าผมรักเค้ามาก มากจนถ้าผมคุยกับเค้าต่อผมต้องหลุดบอกออกไปแน่ๆผมเลยเฟสตัวออกมาเลย ไม่ติดต่อกับเขาอีกเลย เพราะผมกลัวว่าจะเสียเค้าไป(ผมเป็นคนมีเพื่อนน้อยครับ)คิดว่าสักวันคงจะลืมได้ แต่กลายเป็นว่าตอนนี้เหมือนผมก่อกำแพงให้กับตัวเองสูงมากขึ้น ทุกๆคนที่จะเข้ามาในชีวิตผมได้คือต้องดีก่วาเค้า เหมือนเค้าจะเป็นบรรทัดฐานในการเลือกคนที่จะเข้ามาในชีวิตผมไปแล้ว ตอนนี้โดดเดี่ยวมากครับ ไม่รู้จะแก้ปัญหาตัวเองยังไง ขอบคุณครับ
2
ปัญหาทั่วไป
เราโต้แย้งไม่ค่อยได้
คือ ต้องบอกก่อนว่าผมมีนิสัยที่เงียบ ๆ ค่อนข้างถ่อมตน ให้เกียรติคนอื่นและเป็นฝ่ายยอมเสมอ แต่ลึก ๆ แล้ว ผมเองก็ไม่ได้ชอบที่จะยอมหรอก เพราะผมก็รู้สึกอยู่ว่า ถ้าเกิดเป็นเรื่องที่ทำให้เดือดร้อนตัวเรา ผมก็จะป้องกันตัวในการดต้แย้งออกไป แต่ผมติดนิสัยเสียที่ไม่กล้าพูด และบางทีก็คิดเหตุผลในการโต้แย้งไม่ออก จนบางทีก็เคยคิดทำไมเราโง่อย่างนี้ ผมควรจะทำยังไงดีกับจุดนี้ครับ ถึงจะกล้าและฉลาดมากขึ้น
0
ปัญหาทั่วไป
รู้สึกไม่พอใจคน ๆ หนึ่งมากครับ
ผมมีเพื่อนอยู่คนนีง เขาก็ไม่ได้สนิทอะไรกับผมมากหรอก แต่เขามีนิสัยเสียที่ชอบพูดด่าคนอื่นเสีย ๆ หายๆ เหมือนกับขับไสไล่ส่ง ไม่อยากจะคุยด้วย เวลาเล่น ๆ กับเขาก็จะพูดแบบห_า ๆ ใส่ คือบางทีมันก็เล่น ๆ ปะ แล้วเวลาผมคุยอะไรด้วย บางทีก็เป็นเรื่องสำคัญแต่ก็ชอบทำเมิน จนครั้งนึงผมต้องขึ้นน้ำเสียงใส่ถึงจะคุยด้วย คือรู้จักกันมา 3 ปี ก็เข้าใจว่าอาจจะเป็นคนที่มีปมอะไรบางอย่างและมันก็เป็นแค่หนึ่งในข้อเสียของเขา (เพราะส่วนใหญ่เขาจะชอบอยู่คนเดียวแบบ'โลกส่วนตัว') แต่มันไป ๆ มา ๆ มันหลายครั้งจนบางทีก็ทนไม่ไหว มันเกินไปในบางทีนะ ผมไม่พอใจที่ต้องเจอแบบนี้ครับ ผมคิดว่าถ้าเกิดเป็นอย่างนี้ก็คงบอกตรง ๆ ว่าไม่พอใจกับนิสัยและควรจะรับแก้ได้แล้ว แต่ผมก็ไม่เคยที่จะกล้าพูดตรง ๆ กับเพื่อนออกไปตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว ผมควรจะพูดออกไปตรง ๆ ดีมั้ย หรือควรปล่อยเอาไว้ เพราะเดี๋ยวมันก็หายไปกับเรื่องแบบนี้ แล้วถ้าเกิดว่าจะพูดตรง ๆ ออกไปผมควรจะทำยังไงดี
3
ปัญหาชีวิต
ไม่รู้ว่าจะทำอะไรได้ในอนาคต
ตอนนี้ผมอยู่ ม.6 ช่วง เทอม 2 พึ่งเปิดเทอมไปหมาด ๆ ตัวผมกำลังสงสัยในตัวเองว่าจะทำอะไรได้บ้างกับสิ่งที่ตัวเองสามารถ ผมเรียน ศิลป์-ภาษาญี่ปุ่น เกรดประมาณ 3 กว่า ๆ (แต่ไม่เคยถึง 3.5) และสอบวัดระดับความรู้ได้ N4 (ระดับ ง่ายสุด 5 4 3 2 1 ยากสุด) เล่นเปียโนแกะเพลงได้ 2-3 เพลงแต่ไม่ได้เก่ง กีฬาก็พอเล่นกับเพื่อนได้ก็บาสเกตบอล ในชีวิตมัธยมของผมมันก็สนุก ไม่ได้แย่อะไร แต่ไม่ได้รู้สึกว่าทำได้คุ้มค่าเท่าไร ผมก็เป็นคนชอบกิจกรรม(ถึงแม้จะไม่ใช่หน้าที่ที่สำคัญก็เถอะ) แล้วก็ไม่ได้ทิ้งเรื่องเรียน แต่ผมคิดว่าผมขาดอะไรบางอย่างไป ผมมักจะมองคนที่เป็นดาวโรงเรียนเสมอ และประทับใจในตัวพวกเขา สิ่งที่ประทับใจมากที่สุดในตัวพวกเขาก็คือ สิ่งที่พวกเขาได้พยายามมากกว่าคนอื่น ๆ หลายเท่าตัว ทำให้ผมมองไปแล้วก็ประทับใจ แต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกอิจฉาลึก ๆ ผมอิจฉาในตัวพวกเขาที่มีแรงบันดาลใจในการทำอะไรบางอย่างที่จะทำให้มันดี และรักในสิ่งที่ทำ แต่ตัวผมกลับไม่มีสิ่งเหล่านั้น เวลาผมทำกิจกรรมผมก็ทำเต็มที่ถึงแม้จะเรื่องเล็กน้อยแค่ไหนก็ตาม แต่ผมก็ยังคิดว่าตัวเองยังไม่ได้พยายามเท่าพวกเขา อย่างเช่น คนบางคนอยากจะเป็น นักการเมือง เพราะต้องการจะทำให้ประเทศดีขึ้น หรือมีไอดอลที่ยิ่งใหญ่ในหัวใจว่าอยากจะเป็นเหมือนไอดอลของเขา แต่ตัวผมไม่ได้มีไอดอล หรือความคิดที่ยิ่งใหญ่อะไรอย่างนั้น ที่ผมเลือกเรียนสายนี้ก็เพราะว่าตัวเองแค่คิดว่ามันเท่ดี หรือก็แค่คำพูดที่พูดมันเท่ แน่นอนว่าชอบการ์ตูนญี่ปุ่น แต่ก็ไม่ได้ชอบหนักขนาดนั้น ตัวผมคิดจะเลือกเรียนคณะ อักษรศาสตร์/ศิลปศาสตร์/มนุษยศาสตร์ เอกญี่ปุ่น แต่มันคิดแล้วก็คิดอีก ว่าตัวเองจะทำอะไรได้บ้างกับสิ่งที่ตัวเองสามารถ เพราะตอนนี้ผมไม่มีเป้าหมายในใจเลยสักนิด ว่าจะเป็นอะไรหลังจากเรียนจบ เพราะผมไม่ได้ชอบอะไรสักอย่างเป็นพิเศษ ที่เลือกเรียนหรือทำบางอย่างอย่างมีความสุข มันก็เพราะว่าเราทำได้ดีในเรื่องนั้น เลยทำไปเรื่อย ๆ แต่ถ้าไปต่อเรื่อย ๆ คิดว่ามันคงไม่ดีแน่ ๆ ถ้ามีความคิดแค่นี้ผมควรหาแรงบันดาลใจยังไงดีครับ ผมก็แค่อยากจะทุ่มเทในสิ่งที่ตัวเองทำมากกว่านี้