ปัญหาทั้งหมด

ปัญหาทั้งหมด (179)
ปัญหาทั่วไป (44)
ปัญหาการตัดสินใจในชีวิต (55)
ปัญหาด้านการงาน (9)
ปัญหาสุขภาพ (3)
ปัญหาการเรียน (12)
ปัญหาครอบครัว (17)
ปัญหาความรัก (39)
ปัญหากลุ่มคนรักร่วมเพศ (LGBT) (0)
มาใหม่
ปัญหากลุ่มคนรักร่วมเพศ (LGBT)
มาใหม่
ปัญหาสุขภาพ
ไปหาหมอมาแล้วตามนัดเพื่อฟฟังผลการตรวจชิ้นเนือว่าฉันเป็นมะเร็งหรือไม่เป็นกันแน สุดท้ายหมอบอกว่าอ่านค่าไไม่ได้ให็้ไแตัดชื้นเน้ือไปตรวจใหม่ เจ็บตัวรอบที่ 2แล้วฉันเร่ิมสับสนแล้วว่าฉันเป็นหรือไม่เป็นกันแน่มะเร็ง ฉันเริ่มเครียดนิหน่อยแล้ว ฉันยอกกับตัวว่ามันไม่เป็นอะรัยมากหรอกเดียวมันจะผ่านไปสุดท้ายฏ็เลิกคิดไม่ได้เลยเพราะรูสึกส่ามันวุ่นวายมากเสียเวลามากไหนจะต้องเดินทางไแหาหมอไหนจะเสียเวลาทำงานไหนจะเสียเงินทุกอย่างมันเริ่มวุ่นวาย
ปัญหาสุขภาพ
โชคดีจัง กำลังจะได้เพื่อนใหม่ชื่อมะเร็ง!?
เกิดมา50ปีแล้ว สุขภาพแข็งแรงดี ไม่มีความเสี่ยงใดๆเลย เหล้าไม่กิน บุหรี่ไม่สูบ แต่วันนึงรู้สึกเหมือนมดกัดที่เต้านม คลำๆไปเจอเป็นเม็ดๆ ด้วยความดีใจที่จะได้ตรวจสุขภาพ เพราะคิดว่าไม่เป็นอะไรมากมาย . . . สุดท้ายหมอบอก95% คุณเป็นมะเร็ง มีโอกาสได้ตัดเต้านมทิ้งสูง!! กลับมาเครียดไปสองสามวัน แล้วก็ตั้งสติใหม่แล้วก็บอกกับตัวเองว่า " กรูเกิดมา50ปีแล้ว มรึง(มะเร็ง)มาทีหลัง จะมาทำลายชีวิตกรูไม่ได้หรอก " พอคิดแบบนั้นได้ก็ตัดสินใจเป็นเพื่อนกับมัน ตอนนี้มีความสุข ได้เพื่อนใหม่(มะเร็ง)แล้วก็กำลังรักษาตามขั้นตอนของหมออยู่ค่ะ ตัดชิ้นเนื้อไปตรวจตั้งแต่อาทิตย์ก่อน พรุ่งนี้กำลังจะไปฟังผลให้ชัวร์ๆว่าจะทำยังไงต่อไป ไม่ว่าผลจะเป็นยังไง แต่ก็จะเตรียมพร้อมรับมือกับมันให้ดีที่สุด เป็นกำลังใจให้เราด้วยนะคะ
ปัญหาทั่วไป
สับสน
คือผมชอบผู้ชายด้วยกันเองอ่ะครับ ซึ่งปัจจุบันผมไท่เคยมีแฟนเลยย แต่ก็อยากมีมากๆ เพราะเพื่อนทยอยมีกัน แต่ตอนนี้ผมอยู่ม.6 แล้วอ่ะครับ ผมอยากสอบติดแพทย์ ศิริราช ซึ่งสอบเข้ายากมากก อย่างไรก็ตาม ผมก็ยังอยากมีแฟน เจอผู้ชายหล่อๆคนไหนก็อยากได้ อยากส่องไปหมดเลย5555 ทำให้ผมไม่มีสมาธิในการเรียน และอ่านหนังสือ ผมเลยต้องการคำแนะนำที่ทำให้ผมแยกแยะระหว่างความรัก กับ การเรียนได้อ่ะครับ
ปัญหาครอบครัว
อยากตายเร็วๆจัง
ปัญหาทั่วไป
เบื่อมหาลัยแต่ไม่เบื่อสาขาที่เรียน
ตอนนี้เรียนอยู่ปี2แล้วแต่ตั้งแต่ขึ้นปี2มาเริ่มมีความรู้สึกเบื่อเพิ่มขึ้นแต่เราไม่ได้เบื่อสาขาที่เรียนอยู่นะเราชอบเพราะตรงกับที่สนใจแต่สิ่งที่เราเป็น ตอนนี้คือเรารู้สึกอยากทำอะไรคนเดียวมากขึ้น อยากอยู่คนเดียว อยากเรียนคนเดียว ไม่ได้อยากเรียนรวมกับเพื่อนคนอื่นในสาขาแค่อยากเรียนคนเดียวเพราะคิดว่าน่าจะรู้เรื่องกว่า บางทีนั่งเรียนในห้องยังอยากหยิบชีทออกมานั่งอ่านเองมากกว่า เรื่องกิจกรรมเราช่วยทำทุกอย่างที่ต้องการให้ทำแต่เราแค่รู้สึกไม่อยากไปทำกิจกรรมที่ต้องไปค้างที่อื่นหรือที่ม. เราชอบทำวันต่อวันให้จบมากกว่าเราเป็นIntrovertแต่น่าจะเพิ่มเลเวลขึ้นเรื่อยๆทุกวันต้องการแค่ไปเรียนเเล้วก็กลับบ้านอยากโฟกัสเรื่องเรียนมากกว่ากิจกรรม แต่การปฏิเสธบ่อยๆในบางงานที่เราคิดว่าฝืนจริงๆมันกลายเป็นเพื่อนบางคนเริ่มมองเราเปลกๆแต่เราไม่ได้สนใจหรอกแต่แค่รู้สึกผิดเหมือนกันที่ไม่ได้ช่วยงานเท่านั้นเองเราแค่อยากขอระบายเพราะเราไม่มีใครที่เข้าใจตัวเราที่จุดนี้จริงๆถ้าใครเป็นเหมือนเราหรืออยากให้คำปรึกษาก็ให้ได้นะเรารับฟังเสมอ ขอบคุณมากนะ
ปัญหาทั่วไป
ใครไม่มีเพื่อนบ้าง
เราเป็นหนึ่งคนที่เกิดมาอยากมีเพื่อนที่จริงใจที่เข้าใจรับฟังปัญหาในยอมทุกข์ยามสุขอยู่ให้กำลังใจในทุกๆครั้งอยู่ด้วยกันแล้วเป็นตัวของตัวเองแคร์ซึ่งกันและหยอกล้อเล่นกันทำบ้าๆบอใส่กัน แต่เราเจอประโยคหนึ่งบอกว่า ถ้าเราอยากคบคนแบบไหนให้เราเป็นคนแบบนั้น เราลองค้นหาแล้ว เรากลับพบแต่เพื่อนที่ไม่จริงใจทุกครั้งเราโครตรู้สึกแย่มาก เราอยากรู้ว่าเราจะอยู่ได้ไหมถ้าไม่มีเพื่อนและเราจะเจอเพื่อนที่จริงใจกับเราอย่างไร
ปัญหาความรัก
ไม่รู้ว่าจริงๆแล้วยังรักแฟนอยู่ไหม
ผมกับแฟนเราคบกันมาเกือบๆ จะ 1 ปีแล้วครับ อยู่ด้วยกันมาตลอดจากที่เคยอยู่คอนโดด้วยกัน 4 เดือนหลังจากเธอได้งานก็ย้ายมาอยู่ที่บ้านผม ผมไปบ้านเขารู้จักกีบแม่เขาแงะครอบครัวเขาคร้บ . ทีนี้ปัญหามันก็ค่อยๆเพิ่มขึ้นมา ผมเป็นคนคิดมากอยู่แล้วเป็นทุนเดิมประกอบกับป่วยเป็นโรคแพนิคครับ เราทะเลาะกันบ่อยมากๆ ตะคอกใส่กัน ว่าร้ายกัน โมโหใส่กันแทบจะทุกวัน จนมีวันหนึ่งผมไปแฮงค์เอ้าท์กับเพื่อนเธอก็ไปด้วยแต่อยู่ดีๆ เหมือนเธอเหนื่อยกับงาน ง่วง บวกกับที่ผมทำนิสัยไม่ดีใส่เธออยู่เธอก็เดินออกจากโต๊ะแล้วเรียกแท้กซี่กลับบ้านไปคนเดียวผทกับเพื่อนเลบเดินแตามออกมา จนรู้ว่าเธอกลับไปที่บ้านผมแล้ว . วันรุ่งขึ้นเราทะเลาะกันรุนแรงมากจนถึงขั้นจะเลิกกัน เป็นครั้งแรกที่แรงขนาดนี้ ผมพยายามง้อเธอจนเธอใจอ่อน แต่หลังจากนั้นเมื่อครอบครัวผมกลับมาที่บ้าน ผมก็รู้สึกดิ่งลงไปซะเฉยๆจากตอนแรกที่ยังดีๆอยู่ ผมกระวนกระวายใจ คิดถามเดิมซ้ำไปซ้ำมา ว่ายีงรักเธออยู่ไหม คิดอยู่แบบนี้ 3 วัน จนนอนไม่หลับ สุดท้ายก็ต้องไปพบจิตแพทย์จนแพทย์บอกกับผมว่า ตอนนี้ผมกลายเป็นโรคซึมเศร้าไปแล้ว . ช่วงแรกค่อนข้างแย่ครับ ไม่ทำอะไรเลยนอนซังกะตายอยู่บนที่นอนข้าวปลาไม่กิน แต่เธอก็ยังคอยดูแลผมตลอด เธอเรียนด้านจิตวิทยาคร้บ เธอเข้าใจอาการป่วยของผมดี จนผมหายป่วย ทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติ ผมรักเธอมากๆๆๆๆ แต่ด้วยความป่วยของผมบวกกับการทำงานที่หนักมากของเธอ ทำให้ผมงอแงใส่เธอจนเธอบอกว่า ขอให้ช่วยปรับตรงนี้ได้ไหมเพราะมันเหนื่อยจากที่ทำงานกลับมาแล้วก็ต้องมาง้อผมต่อ เพราะผมนอยเก่งมาก ผมก็เลยกลับมาดื่งอีกครั้ง บวกกับการที่เธอสอนผมขับรถ คงคิดภาพออกนะครับว่ามันจะเป็นยังไง 555555 . หลังจากนั้นอาการป่วยของผมก็กลับมาอีกครั้ง คำถามเดิมลอยกลับมา "เรายังเธออยู่รึเปล่า" ผมเสิร์ชข้อมูลหาคำนิยามเรื่อวความรักว่าต้องรู้สึกอย่างไรใน Google มาจะอาทิตย์นึงแล้ว จนถึงตอนนี้ มันสับสนมากว่ายังรักเธออยู่รึเปล่า ทั้งๆที่รู้ว่ารักแต่เจอทุกวันก็รู้สึกเฉยๆ เบื่อๆ แล้วก็วนกลับมาถามตัวเองว่า ยังรักอยู่ไหมๆๆๆ . ผมอยากดูแลเธอ เป็นห่วงเธอ หัวเราะกับเธอยิ้มกับเธอ นอนกอดเธอ ถึงเธอจะขี้หงุดหงิดบางครั้ง ชอบใช้ให้ผมนวดถึงบางทีผมจะขี้เกียจแต่ผมก็ยอมทำให้ สุดท้ายผมอยากรู้ว่า ความรักคืออะไร แล้วผมยังรักเธออยู่รึเปล่า
ปัญหาครอบครัว
เเม่
เเม่ ทำอะไรหรือพูดอะไรก็ไม่เคยผิดเลย เนาะ หนู มีสิทธิ์ จะ โกรธเกลียด แม่ บ้าง จะได้มั้ย หนูรู้ว่าหนูพูดคำ นี้ออก หนูจะกลาย ลูกอกตัญญู ในสายตาคนอื่นและ และสายตาทคนในสังคม แต่ก็เอาเถอะชีวิตทำอะไรก็ไม่เคยถูกใจ และไม่เคยดีสักอย่าง หนู เกลียดแม่ หนู เกลียด ผู้หญิง คนนี้ เกลียด ที่สุด
ปัญหาความรัก
ทำไมคนเราถึงมองไม่เห็นตัวเอง
เรามักจะโดนแฟนว่ามองไม่เห็นตัวเอง เราก็สงสัยอะไรหมายถึงการที่มองไม่เห็นตัวเอง ลองแชร์ให้ฟังหน่อยนะ อยากรู้มุมมองของแต่ละคนว่าการที่มองไม่เห็นแต่ละคนจะเป็นยังไง
ปัญหาการเรียน
รู้สึกท้อและเหมือนburn out
ตอนนี้เรากำลังจะขึ้นปี3 ช่วงนี้เวลาเรียนรู้สึกว่าไม่มีสมาธิ บางทีก็ไม่อยากอ่านหนังสือ ไม่อยากทำอะไรเลย เมื่อก่อนตอนเรียนยังสามารถฟังและจดได้แต่ตอนนี้ได้แค่ฟังหรือจดอย่างเดียว ประมาณว่าถ้ากำลังจดอยู่แล้วอาจารย์พูดต่อแล้วจะลืมอันที่กำลังจดหรือไม่ก็ไม่รู้ว่าอาจารย์กำลังพูดอะไร แล้วอ่านหนังสือเหมือนไม่เข้าใจแบบผ่านหัวไปเลยไม่จำ เหมือนใช้ความตั้งใจไปหมดกับเทอมแรก แล้วก็มีหลายครั้งที่สอบความจำมันดีเลย์ แบบในห้องนั่งนึกเท่าไรก็ไม่ออกแต่พอออกนอกห้องสอบแล้วจำได้ว่าควรตอบอะไร เทอมแรกเกรดออกมาดีมากสำหรับเรา(เกรด3+) พอเกรดเทอมสองออกมามันทำให้เรารู้สึกแย่ มันน้อยกว่าที่คิดไว้(ต่ำกว่า3) ทั้งๆที่เราก็อ่านหนังสือนะ เราพยายามจำและเข้าใจแล้วนะ แต่เวลาอ่านมันเหมือนไม่จำเลยอะ เหมือนมันหายไปหมดเลย ตอนสอบที่คิดว่าทำได้แต่เกรดมันออกมาแบบนี้ หลายเทอมที่ผ่านมาเราทำได้ดีกว่านี้ แต่มันแย่ลง เรารู้สึกท้อกับการเรียน
ปัญหาการตัดสินใจในชีวิต
กลัวในสิ่งที่ไม่ควรกลัว
เราเป็นคนนึงที่เคยทำผิดในชีวิต เป็นเรื่องเกี่ยวกับการเป็นเพื่อน เราเคยเป็นเพื่นกับเพื่อนคนนึง เ็นเพื่อนกันมานานมาก แต่ดันมาทะเลาะันเพราะมีเพื่อนใหม่เข้ามาแล้วเอาเรืองเราไปพูดในทางที่ไม่ดีเลย ว่เราไปนินทาคนนู้นบ้าง คนนี้บ้าง จนล่าสุดเราโดนกลาวหาว่าไปนินทาเพื่อนรักที่คบกันมานาน ต่ไม่เข้าใจเพื่อนคนนั้นดันไปเชือและไปคบกบคนกลุ่มน้น เรามาเร่มทะเลาะกับพวเขา เราโดนทำร้ายจิตใจ ทั้งทางคำพูด ละก็ถึงข้นมีเรื่องตบตีกัน เรื่องนี้เาไม่เคยบอกใครเลย เราโนตบตีกับคนกลุ่มนั้นมาเยอะ แต่เรากลับไม่กล้าบอใคร ยอมเป็นคนรับใช้พวกเขา เรากลัวพวกเขามาก เราไม่กล้าบอกใคร เพราะทั้งในครอบครัวก็ไม่มีใครสนใจเราเลย ตนนี้เราก็โตขึ้นแต่ก็ยังได้เรียนห้องเดียวกับพวกเขาละก็เหมือนเดิม เราอยากจะหลุดจาปัญหาพวกนี้มากๆ เราไม่อยากกลัวใคร เรายากใช้ชีวิตปกติแบบคนอืนไม่ต้องมาคอยระแวงว่าวันนี้จะเป็นยังไง เราควรทำไงดี
ปัญหาครอบครัว
หมดกำลังใจจะไปต่อแบบไหนเมื่อมันเป็นแบบนี้
ก่อนเราจะเรียนจบปี4เราทำงานโปรเจคส่งทุกอย่างเรียบร้อยรอแค่รับปริญญาอย่างเดียวก็กลับมาอยู่ที่บ้านมีออกไปเดินเตะฝุ่นกรอกใบสมัครงานกับเพื่อนบ้างช่วงนั้นเรารู้สึกว่าปวดหัวบ่อยมากจนพ่อกับแม่ต้องพาไปตรวจปรากฎว่าเป็นเส้นเลือดฝอยในสมองแตกแล้วมันมันกดทับสมองจึงทำให้เราปวดหัวบ่อยๆจากนั้นมาชีวิตเราวนเวียนอยู่ที่โรงพยาบาลจนสี่ปีแล้วเราถือว่ายังไม่หายเพราะคุณหมอยังนัดรับยาอยู่เรื่อยๆตอนนี้เรารู้สึกว่าเราหัวใจสลายมากกับสิ่งต่างๆที่เราวางแผนชีวิตไว้ในอนาคตว่าเราจะทำอะไรบ้างมันจมมันอยู่กลับที่มันยังไม่ไปไหนเพื่อนๆแต่ละคนต่างก้าวเดินไปกี่ก้าวแล้วก็ไม่รู้ตอนนี้เหมือนเราเจอทางตันเราเห็นพ่อกับแม่ทำงานหนักบางวันก็ยังต้องทนฟังพวกเขาทะเลาะกันแถมบางทีเราก็คิดว่าเราคงคือต้นเหตุถ้าไม่มีเราคงดีกว่านี้ชีวิตเราหาความสุขจากที่ไหนไม่เจอเลยเราเครียดอยากมีคนคอยรับฟังให้กำลังชี้แนะแนวทางเครียดดดดดดดดดด
ปัญหาทั่วไป
อยากมีคนรับฟัง
เราเป็นผู้ฟังมาตลอดเลยนะ ตั้งแต่เพื่อน แฟน ญาติ พ่อแม่ เราฟังทุกคนและเราแนะนำไปด้วย แต่พอถึงคราวเราที่จะพูดบ้างไม่มีใครแม้แต่จะฟังเรา เราพูดไปเหมือนพูดกับสายลม ไม่มีฟีดแบคอะไรกลับมาเลย จนทุกวันนี้เรากลายเป็นคนที่เก็บปัญหาไว้กับตัวเอง แก้ปัญหาเองมาตลอด เราแค่อยากบ่นว่าเหนื่อยโดยมีคำว่าสู้ๆนะกลับมา อยากได้กำลังใจกลับมาให้เราสู้ต่อ เราเหมือนเราโดนมองข้ามไป มันอาจจะดูไร้สาระแต่อะไรพวกนี้มันสำคัญกับชีวิตเรามากนะ มันหล่อเลี้ยงหัวใจเราให้เดินต่อได้อะ แค่นี้แหละที่อยากระบาย :)
ปัญหาการเรียน
ไม่มี passion เและรู้สึกสิ้นหวังมื่อใกล้เรียนจบ
สวัสดีค่ะ ตอนนี้เราอยู่ในช่วงสองเดือนสุดท้ายก่อนเรียนจบ โปรเจกต์จบราบลื่นไปด้วยดีแต่ตัวเราเองนั้นกลับไม่มีความสุขเลยค่ะ อาการหมด passion และขาดแรงบันดาลใจนี้ค่อยๆเริ่มตั้งแต่เราอยู่ปีสามและเป็นมาเรื่อย ๆ จนถึงปัจจุบัน เรากลัวว่าในอนาคตจะไม่มีงานทำเพราะตัวเองยังจับจุดไม่ได้ จึงส่งขอสมัครฝึกงานไปแล้วก็ถูกปฏิเสธมาสองที่แล้วค่ะ นั่นยิ่งตอกย้ำว่าเราไม่มีความสามารถเพียงพอเทียบเท่าคนอื่น ๆ เรายอมรับค่ะว่าเราอยากเป็นคนแถวหน้า ไม่อยากเป็นโนบอดี้ ซึ่งก็เข้าใจดีว่าต้องพยายามมากกว่านี้แต่เราท้อมากค่ะ ในขณะที่เพื่อน ๆ ต่างเริ่มก้าวหน้าและได้รับโอกาสมากมาย ใจก็นึกอิจฉา บอกตัวเองว่าฉันต้องสู้นะ ฉันทำได้ แต่พอเอาเข้าจริง ๆ มันมองไม่เห็นอนาคตเลยค่ะ เราเรียนเกี่ยวกับศิลปะแต่หมด passion กับมันไปแล้ว ไม่แม้จะอยากวาดรูปอีกต่อไปจนตอนนี้เราอยากเลิกไปเลยค่ะ ห่อเหี่ยวสุด ๆ เราควรฮีลลิ่งตัวเองอย่างไรดีคะ ปัญหานี้ค้างอยู่ในหัวเรามานานเป็นปี ๆ เลยทีเดียว
ปัญหาความรัก
แค่สับสน
งง กับการเงียบ ของคนคนหนึ่ง เมื่อวานยังดีๆ อยู่ ไม่รู้ว่า ตัวเองทำผิดอะไร ถึงเงียบไป ทักก็ไม่ตอบ อีก 13 วันจะเจอกัน รอมาได้เป็นเดือน ก็ดีมาตลอด ไม่ได้กลัวการที่จะต้องเสียใจ ถ้ามันไม่ใช่ แค่รู้สึกเป็นห่วง และไม่เคลียร์ เลยไม่สบายใจค่ะ บางที ก็ทำใจเผื่อล่วงหน้าแล้ว ว่า คนเรา ไม่แน่นอน หรือ อาจจะเป็นกรรม ที่เราทำกับคนอื่นไว้ เรื่อง การเฉยชา แค่ไม่รู้สาเหตุว่า มันเกิดอะไรขึ้น อยากจับเข่าคุยกันดีๆ แบบเปิดใจ แต่ถ้าได้เจอกัน แล้วเขาเปลี่ยนไป ก็คงจะเพี้ยนกันไปหมด ปกติ ไม่เคยถาม ไม่เคยโทรหา อย่างมากก็ส่งรูปและบอกเขาว่า ทำอะไรอยู่ วันละครั้ง ปกติเขาจะกดไลค์ แต่อันนี้ คือ อ่าน ไม่ตอบ และเลิกออนไลน์ไปเลย ไม่เคยคิดว่า ปัญหาโซเชียลจะมีความเกี่ยวข้องกับความสัมพันธ์ เพราะปกติไม่ชอบโซเชียลเท่าไหร่ ได้แค่ระบายสินะก็ยังดี ที่มีพื้นที่ตรงนี้ ขอบคุณมากนะคะ ที่สร้างพื้นที่นี้มา สำหรับคนที่เผชิญปัญหาอยู่ ต้องการแค่คนรับฟัง หวังว่า อะไรดีๆ จะกลับมาเหมือนเดิม หรือดีขึ้นกว่าเดิมนะ
ปัญหาความรัก
การชอบคนที่ไม่ควร ควรแก้ยังไง
การอยู่ๆก็ชอบ รู้สึกดีกับคนที่คุยให้กำลังใจปลอบโยนจากแฟนเก่าที่ทิ้งไปแต่เรากลับไปเห็นความละมุนความอบอุ่นที่แปลกๆการคุยที่เป็นกันเองมากๆ ด้วยจากสภาพที่เรากำลังแย่เศร้า แต่กลับยิ้มหัวเราะออกมาได้ ทำให้เรามีความสุข แต่..กลับเป็นคนที่เป็นไปไม่ได้ไม่ควรรัก รักไม่ได้จริงๆ มันห้ามเกินเส้นเรื่องนั้นจริงๆมันรู้แก่ใจ ทำไงดี.สับสน... :(
ปัญหาด้านการงาน
รู้สึกไม่มีคุณค่าในการทำงานครับ
ก็จริง ๆ มันคงเป็นปัญหาทั่ว ๆ ไปนะครับ แต่คือ ผมรู้สึกไม่ค่อยมีคุณค่าในการทำงานเลย คือตอนนี้ผมกำลังเรียนมหาลัย และผมก็อาสาเป็นเหรัญญิกประจำเอก ทำงานเกี่ยวข้องกับการเงินแหละครับ คือจริง ๆ ผมก็ไม่ได้ชอบเกี่ยวกับการเงินเท่าไร แต่ตอนนั้นอยากจะลองทำหน้าที่นี้เพราะอยากลองดู ผมก็เป็นมาได้ 4-5 เดือนละ ค่อนข้างราบรื่น มีสะดุดบ้างเป็นธรรมดา ก็ผ่านไปด้วยดี แต่คือช่วงนี้ผมเบื่อมาก ๆ กับการทำหน้าที่นี้ ไม่แน่ใจนะครับว่าเพราะอะไร แต่ผมรู้สึกเบื่อความอึดอัด ที่จะต้องทำงานกับเพื่อนที่ไม่ค่อยสนิท หรือเข้ากันไม่ค่อยได้ ถ้าจะให้หนักที่สุด ก็ทำงานร่วมกับคนที่มองหน้ากันไม่ติด (คือผมไม่ได้ติดใจอะไร แต่เขาป็นยังไงผมก็ไม่รู้นะ) ก็นั่นแหละ ก็เป็นความอึดอัดที่ผมรู้สึกอยู่ตลอดช่วงนี้ คือ จริง ๆ ผมก็รู้นะครับว่า งานทุกอย่างย่อมมีปัญหาอยู่แล้ว และผ่านปัญหามาหลายอย่างเหมือนกัน ซึ่งมันก็ดีนะ มันได้ฝึกหลาย ๆ อย่าง ทั้งเรื่องการแก้และเผชิญกับปัญหาอย่างมีสติ ถึงจะไม่ได้เพอร์เฟกต์ก็เถอะ แต่เอาจริง ๆ นะ ผมรู้สึกว่างานแบบนี้ไม่ตอบโจทย์ผมเลยว่ะ ผมก็พัฒนาการทำงานของผมเรื่อย ๆ นะ ตั้งกฏอะไร วางแผนกาทำงานให้เป็นระบบที่สุดเท่าที่ความรู้และความสามารถของผมมี แต่ผมรู้สึกไม่อยากไปต่อแล้ว ผมรู้สึกว่าไม่รู้จะทำต่อไปทำไม ไม่รู้จะทำเพื่อคนอื่นที่เขาไม่ได้มีความสำคัญกับผมไปทำไม ทำไปแล้วก็ไม่ได้รับผลตอบแทนที่มีคุ้มค่าเท่าไรนัก มันคงดูเห็นแก่ตัว แต่ผมรู้สึกอย่างนั้นจริง ๆ นะครับ ตอนนี้ผมก็ลองพิจารณาดูรอบด้านแล้ว ที่ผมคิดในตอนนี้ก็คือ ออกจากงานที่ทำอยู่ดีกว่ามั้ย เพราะถ้าสิ่งที่เราทำอยู่ มันมีความขัดแย้งกับความทุกข์ในจิตใจ เราก็ไม่ควรจะฝืนใช่มั้ยครับ หรือคนอื่นมีมุมมองยังไงกันบ้างครับ
ปัญหาด้านการงาน
ขอกำลังใจด้วยค่ะ
วันนี้ขอระบาย 1 วัน คุณหมอ=หัวหน้ากลุ่มงาน วันนึง คุณหมอไม่เคยได้มาจับงานจริงๆ จังๆ เราวางแผนการทำงานเขียนภาระงานไว้ เขียนแผนงาน ที่จะทำในอนาคต จู่ๆ คุณหมอก็เปลี่ยนทั้งหมด เพราะคุณหมอไม่พอใจอะไรสักอย่างในตัวเราและแฟนเรา เลยคิดว่าดังนี้ 1. คุณหมอเห็นว่าเราเอาลูกไว้ที่ทำงาน เอาลูกมาขึ้นเวร ที่ทำอย่างนั้น เพราะเราไม่มีใครเลยจริงๆ ต้องทำแบบนี้ และเคยขอออฟเวรแล้ว แต่หน.งาน บอกว่า มันพอช่วยกันได้ และที่ผ่านมา ก็มีคนบางคนเอาหลานตัวเองมาเลี้ยง ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร..เขาเคยแจ้งคุณหมอเรื่องนี้หรือไม่ 2. คุณหมอเห็นแต่เล่นเฟซ ฟังคนอื่นว่าไม่ทำงานอะไร แต่คุณหมอเคยถามไหมว่า ไม่มีงานหรอ ถึงได้เล่น ..แต่ความจริงคือมันคือเวลาพัก 3. คุณหมอเอาพยายามผลักดันเรื่องการจ่ายยาสมุนไพรไปให้วิชาชีพอื่น คุณหมอทราบหรือไม่ ว่าขณะนี้วิชาชีพนี้กำลังต่อสู้และผลักดันให้เห็นถึงความสำคัญของการจ่ายยาสมุนไพรโดยคนที่จบมาจริงๆ 4. คุณหมอยกให้น้องที่รับมาเป็นผช. มาออกตรวจโดยที่คุณหมอ ไม่เคยดูฝีมือ จริงอยู่ว่าเขาเก่ง แต่คุณหมอเคยพูดเสมอ ว่าต้องสอบในฐานะ แพทย์แผนไทยเท่านั้น ..คุณหมอลืมคำๆนี้ของตัวเอง 5. คุณหมอ มีความคิดที่จะตัดลูกน้องออกไปข้างนอก หนูเคยผิดหวังที่คุณหมอลงโทษ พี่คนนั้นด้วยการส่งไปอยู่หน่วยงานอื่น แต่หนูก็เข้าใจ เพราะพี่เขาด่าว่าคุณหมอจริงๆ ... แต่ก่อนหน้านั้นหนูไม่เคย หนูมีแต่ชื่นชมคุณหมอที่คุณหมอใจเย็นขึ้น ไม่ใช่แบบที่ใครๆเขาว่าคุณหมอ ที่คุณหมอสนใจการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ทางเลือก ...พอครั้งนี้คุณหมอต้องการให้หนูกับแฟนออก หนูเสียใจจริงๆค่ะ 6. ตลอดเวลาที่ผ่านมา ที่คุณหมอให้ไปประชุมแทน กลับบ้านหกโมง ไม่ได้เงินเพิ่ม ทำงานโต้รุ่ง ไม่ได้เงินเพิ่ม ไม่เคยคิดเสียใจ ไม่เคยคิดว่าคุณหมอเอาเวลาราชการไปอยู่ที่ไหน ทำแทนเพราะคุณหมอมีเมตตาช่วยเหลือหนูตอนหนูมีปัญหา ..แต่ทุกวันนี้คุณหมอ ทำเหมือนหนูไปทำอะไรผิดร้ายแรงมา ทำไมคุณหมอไม่เรียกไปคุยส่วนตัวตรงๆ 7. คุณหมอบอกว่า นวดไม่จำเป็นต้องประคบ นวดไม่มีเส้นพื้นฐาน นวดจากที่คุณหมอเรียนมา มันนวดครั้งเดียวหาย ..ถ้าอย่างนั้นมันดี ปลอดภัย ได้มาตรฐาน กรมฯ คงเชิญให้เป็นวิมยากร แล้ว และคงบรรจุเป็นหลักสูตรให้ทุกสถาบันเรียน 8.วันนี้มีประชุมและเกษียนหนังสือให้หนูและสามีเข้าประชุมแทน ตามคำสั่งให้เข้าตั้งแต่ 9.00 แต่วันนี้มีออกตรวจที่ opd1 และ opd2 คุณหมอโกรธที่ไปแจ้ง อินชาร์จ หนูได้แจ้งอินชาจเพราะโดยทั่วไปมีหน้าที่ในการบริหารจัดการ แต่ละอย่างไม่ใช่หรอคะ หนูทำอะไรผิดคะ ทำไมคุณหมอต้องโกรธ คนที่บอกเค้าไปพูดว่ายังไงคะ ให้หนูแลกกันเอง ทำไมคุณหมอไม่บอกแต่แรก 9.หนูรักและเคารพคุณหมอ ในฐานะผู้ใหญ่และผู้มีพระคุณ แต่คุณหมอทำแบบนี้ หนูเสียใจเลยเกิน 10 หนูกำลังจะสอบแพทย์ หวังว่าจะมาพัฒนางานแผนไทยที่นี่ แต่หนูคงมาไม่ได้ เพราะคุณหมอ ไม่ต้องการให้อยู่ที่นี่ หนูหวังว่า จะเอาข้อความนี้ให้คุณหมออ่าน หลังจาดที่หนูไปแล้ว
ปัญหาการเรียน
ไม่อยากเรียนแล้ว เหนื่อย
เราไม่อยากเรียนแล้ว เราเหนื่อยมากเลย เจอคนไม่เห็นหัว พูดไม่สนใจความรู้สึกเราเลย เราเงียบมาตลอด เรายอมมาตลอด เราทำงานรร.เหนื่อยตากแดด ทั้งวัน ขับรถไปซื้อของนู้นนี้ ก็ใช่ตังเรา เหนื่อยมากเลย ไม่อยากทำอะไรแล้ว มันเหนื่อยจนไม่รู้จะเหนื่อยยังไงแล้ว เหนื่อยมากเลย
ปัญหาการตัดสินใจในชีวิต
อยู่เพื่ออะไร
เรามีความรู้สึกว่าเราอยู่เพื่ออะไรกันแน่ อยู่เพื่อที่จะมีความสุขงั้นหรอ ในชีวิตเรามีความสุขนะแต่ต่อให้มีความสุขมากแค่ไหนเราก็รู้สึกว่าไม่อยากที่จะมีชีวิตต่อไป เราคิดว่าบ้างที่ถ้าเราตายไปเราอาจจะมีความสุขมากกว่านี้ก็ได้คนอื่นอาจจะสบายและมีความสุขมากกว่าตอนที่มีเราก็ได้ เราเป็นคนมีความฝันนะเราวางแผนอนาคตตัวเองไว้หมดทุกอย่าง แต่พอมาเอาเข้าจริงเราเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าถ้าเราทำตามความฝันของเรามันจะทำให้แม่เราสบายในอนาคตจริงหรอ สู้เราตายไปตอนนี้ซะรายจ่ายในบ้านก็จะได้น้อยลงแม่จะได้เครียดน้อยลงแม่จะได้มีเงินส่งให้พี่เรียนโดยไม่ต้องคิดมากว่าเงินจะพอไม ยังไงถ้าไม่มีเราแม่เราก็ยังมีพี่เราที่คอยดูแลอยู่แล้วในอนาคต ในอนาคตถ้าพี่เราเรียนจบยังไงแม่ก็มีพี่ที่คอยดูแลอยู่แล้ว แล้วเราจะอยู่ไปเพื่ออะไรหรออยู่เพื่อเป็นภาระให้แม่ต่อไปทำไม....
ปัญหาการตัดสินใจในชีวิต
ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตไปเพื่ออะไร ในเมื่อไม่มีใครสนใจความรู้สึก
ตามหัวข้อนะคะ ทุกวันนี้เรารู้สึกแน่กับชีวิตมาก ไม่อยากทำอะไร ไม่อยากเรียน ไม่อยากกินข้าว ไม่อยากตื่น หลายเรื่องที่ทำให้เรารู้สึกแบบนี้ ทั้ง ครอบครัว เพื่อน งาน กิจกรรมรร. ละอีกหลายอย่าง (ครอบครัว) เราโดนกักขังจากพ่อแม่โดยไม่ให้เราไปไหนเลย ทั้งๆที่เราอยู่ม.5จะม.6แล้ว เราเบื่อ เราเครียด เขาห้ามให้เราไปดูคอนเสิตร์(พิมพ์ผิดขออภัยนะคะ) แต่เขากับหนีไป ทั้งๆที่เขาห้ามเรา เขาไม่สนใจความรู้สึกเราเลย ไม่เคยเข้าใจเราเลย ไม่เคยสนในในสิ่งที่เราพูด ไม่เคยทำสัญญาที่เคยพูดไว้กับเราได้เลย แล้วก็จะคำพูดตัวเองไม่ได้เลย เขาไม่เคยใส่ใจเราว่าเราจะเป็นยังไง จะรู้สึกยังไงเลยแม้แต่นิดเดียว **(เขาพึ่งมาเลี้ยงเราแบบจริงๆจังๆที่มีแค่3คนพ่อแม่ลูกก็ตอนเราโต ก่อนหน้านี้จะเป็น พี่เลี้ยง ปู่ ย่า พี่ป้า น้า อา ต่างๆ แม่ ผู้ไม่เคยเลี้ยงเรา ตอนแรกเกิดมีแต่พ่อกับพี่เลี้ยง เราอยู่กับพี่เลี้ยงเป็นเวลา 2ปีเกือบ3ปี เราไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุนี้หรือเปล่า ที่ทำให้เขาไม่ค่อยสนใจความรู้สึกเรา (เพื่อน) เราเจอเพื่อนที่ไม่จริงใจกับเรา ไม่สนใจไม่ใส่ใจความรู้สึกเราเช่นกัน เรารู้สึกเหมือนไม่มีตัวตนเวลาอยู่กับเพื่อนเลย รู้อะไรเราก็รู้คนสุดท้ายหลังจากเรื่องเกิดประมาน1-2อาทิตย์ เราเป็นคนขี้น้อยใจ ขี้นอย เวลาเราน้อยใจ หรือ นอยต่างๆ เราจะเงียบจะไม่พูดจนกว่าจะมีคนชวนคุย บางทีเราก็โพสนอยบ้าง ละเพื่อนเราก็จะแบบ "มีอะไรก็พูดบอกมากันตรงๆ เพื่อนกันอย่าเงียบ" พอเราพูดตรงๆใส่ ก็หาว่าเราอย่างนู้นอย่างนี้ เรื่องมากบ้าง จะอะไรหนักหนาบ้าง เราลองหายไปจากแชทกลุ่มมาหลายเดือนแล้ว เพื่อนก็ไม่ตาม ไม่แท็ก ไม่สนใจ หายไปในที่นี้คือ ไม่อ่าน ไม่ตอบ คือปิดเสียงแชท ปกติแชทกลุ่มเราจะตอบตลอดเวลาที่ว่าง พอเราหายไป ก็เหมือนไม่มีไรเกิดขึ้น แล้วเพื่อนเราชอบบ่นว่า "ทำไมไม่ค่อยไปเที่ยวด้วยกันเลย มีแต่มึงคนเดียวเนี่ย ไม่เคยไปเที่ยวเลย" พอเราไปได้ เพื่อนเราก็จะแบบ "มาทำไมวะ น่าเบื่ออ่ะ รำคาญ รีบๆเที่ยว รีบๆกลับดีกว่า" ทำเหมือนไม่อยากอยู่ใกล้เรา รังเกียจเรา อาจจะเพราะหน้าตาและรูปร่างเราด้วยละมั้ง
ปัญหาการเรียน
ท้อกับการเรียน
เราไม่ชอบอาจารย์คนนี้เลย เวลาที่เรียนกับเขาแล้วเหมือนใช้พลังงานกับการเรียนเยอะมากก เหนื่อย เรียนไม่รู้เรื่อง เขาเหมือนจะเข้าใจเด็กแต่ก็ไม่เข้าใจ แล้วเราก็ไม่ชอบความกดดันด้วย เขาชอบ challenge เพื่อกระตุ้น กลับกันก็คือเราจะรู้สึก down ขึ้นเรื่อยๆ อยู่ๆ ก็คิดในหัวว่า เมื่อไหร่เขาจะเกษียณ หรือไม่ก็จะลาออกดีไหม แบบความคิดลบๆ เต็มหัวไปหมดเลย รู้สึกท้อมากกับการเรียนกับอาจารย์คนนี้
ปัญหาความรัก
โดนให้ความหวัง หรืออะไร?
เรื่องมีอยู่ว่า เมื่อประมานปีที่แล้ว เราไปชอบผช. คนหนึ่ง เขาเป็นคนที่ถูกใจเราตั้งแต่เราเห็นครั้งแรก เราก็หาเฟสและแอดไปและทักไปเขาก็ตอบ แต่เราเป็นคนที่ชวนคุยไม่สนุกเวลาทักใครไป จนผ่านไปเรื่อยๆ เขารู้และเพื่อนในห้องเขารู้ เพื่อนในห้องเขาก็ล้อ แต่เราก็ไม่ได้สนใจ เรารู้ว่าเขาไม่ได้ชอบเราเพราะเขามีคนที่ชอบอยู่แล้ว เราไม่รู้ว่าเราคิดไปเองหรือเปล่า แต่เขาชอบทำมาเป็นสนใจเรา ห่วงเรา คอยมองตาม คอยเดินมาใกล้ๆ ทำให้เดินเฉียดกัน และให้ความหวังเรา เหมือนว่าเราจะสมหวังกับเขา จนวันหนึ่งเขาขึ้นสถานะกับพี่คนหนึ่ง เราเสียใจมาก และเป็นครั้งแรกที่ร้องไห้ให้ผช. เช้ามาเราต้องตื่นไปสอบกลางภาค เขารู้ว่าเราร้องไห้เพราะเพื่อนเขาบอก เขาก็มองเราแบบสะใจ หลังจากวันนั้นเราก็เริ่มไม่ชอบ จนจะเกลียด เวลาผ่านไปประมาน3-4เดือนเขาเลิกกับแฟน เราก็ไม่ได้สนใจอะไร เวลาผ่านมาจนปีนี้ เขากลับมาทำเหมือนเดิมกับเรา คอยมองด้วยสายตาที่ดูมีอะไรเป็นสายที่แบบเราอธิบายไม่ถูก เวลาเข้าแถว ถ้ายืนข้างกันเขาก็จะมอง เรา อยู่หน้าเขาก็มอง เราอยู่หลังเขาก็มอง ไม่ต้องสงสัยนะว่ารู้ได้ไง คิดไปเองเปล่าเราไม่รู้ แต่เราเป็นคนชอบหันซ้ายหันขวาเวลาเข้าแถวค่ะ เราไม่รู้ว่าตอนนี้เขารู้สึกยังไงกับเรา เราไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า และเราควรทำตัวยังไงดี กับเรื่องนี้ เรากลัวเราจะเสียใจอีก ขอคำแนะนำหรืออธิบาย หรืออะไรก็ได้นะคะ เราไม่รู้จะปรึกษาใคร เพื่อนก็ติดเล่นกับเรื่องพวกนี้ พ่อแม่ก็ไม่ได้ ถ้าหากพิมพ์ผิด หรือผิดพลาดประการใด ต้องขอโทษ ด้วยนะคะ
แจ้งปัญหา