โพสปัญหาของคุณ

ปัญหาทั้งหมด

ทั้งหมด (198)
ปัญหาทั่วไป (44)
ปัญหาสุขภาพ (3)
ปัญหาชีวิต (55)
ปัญหาด้านการงาน (9)
ปัญหาด้านการเรียน (12)
ปัญหาครอบครัว (17)
ปัญหาความรัก (39)
กลุ่มคนรักร่วมเพศ(LGBT) (0)
รู้สึกไม่มีคุณค่าในการทำงานครับ
ก็จริง ๆ มันคงเป็นปัญหาทั่ว ๆ ไปนะครับ แต่คือ ผมรู้สึกไม่ค่อยมีคุณค่าในการทำงานเลย คือตอนนี้ผมกำลังเรียนมหาลัย และผมก็อาสาเป็นเหรัญญิกประจำเอก ทำงานเกี่ยวข้องกับการเงินแหละครับ คือจริง ๆ ผมก็ไม่ได้ชอบเกี่ยวกับการเงินเท่าไร แต่ตอนนั้นอยากจะลองทำหน้าที่นี้เพราะอยากลองดู ผมก็เป็นมาได้ 4-5 เดือนละ ค่อนข้างราบรื่น มีสะดุดบ้างเป็นธรรมดา ก็ผ่านไปด้วยดี แต่คือช่วงนี้ผมเบื่อมาก ๆ กับการทำหน้าที่นี้ ไม่แน่ใจนะครับว่าเพราะอะไร แต่ผมรู้สึกเบื่อความอึดอัด ที่จะต้องทำงานกับเพื่อนที่ไม่ค่อยสนิท หรือเข้ากันไม่ค่อยได้ ถ้าจะให้หนักที่สุด ก็ทำงานร่วมกับคนที่มองหน้ากันไม่ติด (คือผมไม่ได้ติดใจอะไร แต่เขาป็นยังไงผมก็ไม่รู้นะ) ก็นั่นแหละ ก็เป็นความอึดอัดที่ผมรู้สึกอยู่ตลอดช่วงนี้ คือ จริง ๆ ผมก็รู้นะครับว่า งานทุกอย่างย่อมมีปัญหาอยู่แล้ว และผ่านปัญหามาหลายอย่างเหมือนกัน ซึ่งมันก็ดีนะ มันได้ฝึกหลาย ๆ อย่าง ทั้งเรื่องการแก้และเผชิญกับปัญหาอย่างมีสติ ถึงจะไม่ได้เพอร์เฟกต์ก็เถอะ แต่เอาจริง ๆ นะ ผมรู้สึกว่างานแบบนี้ไม่ตอบโจทย์ผมเลยว่ะ ผมก็พัฒนาการทำงานของผมเรื่อย ๆ นะ ตั้งกฏอะไร วางแผนกาทำงานให้เป็นระบบที่สุดเท่าที่ความรู้และความสามารถของผมมี แต่ผมรู้สึกไม่อยากไปต่อแล้ว ผมรู้สึกว่าไม่รู้จะทำต่อไปทำไม ไม่รู้จะทำเพื่อคนอื่นที่เขาไม่ได้มีความสำคัญกับผมไปทำไม ทำไปแล้วก็ไม่ได้รับผลตอบแทนที่มีคุ้มค่าเท่าไรนัก มันคงดูเห็นแก่ตัว แต่ผมรู้สึกอย่างนั้นจริง ๆ นะครับ ตอนนี้ผมก็ลองพิจารณาดูรอบด้านแล้ว ที่ผมคิดในตอนนี้ก็คือ ออกจากงานที่ทำอยู่ดีกว่ามั้ย เพราะถ้าสิ่งที่เราทำอยู่ มันมีความขัดแย้งกับความทุกข์ในจิตใจ เราก็ไม่ควรจะฝืนใช่มั้ยครับ หรือคนอื่นมีมุมมองยังไงกันบ้างครับ
ขอกำลังใจด้วยค่ะ
วันนี้ขอระบาย 1 วัน คุณหมอ=หัวหน้ากลุ่มงาน วันนึง คุณหมอไม่เคยได้มาจับงานจริงๆ จังๆ เราวางแผนการทำงานเขียนภาระงานไว้ เขียนแผนงาน ที่จะทำในอนาคต จู่ๆ คุณหมอก็เปลี่ยนทั้งหมด เพราะคุณหมอไม่พอใจอะไรสักอย่างในตัวเราและแฟนเรา เลยคิดว่าดังนี้ 1. คุณหมอเห็นว่าเราเอาลูกไว้ที่ทำงาน เอาลูกมาขึ้นเวร ที่ทำอย่างนั้น เพราะเราไม่มีใครเลยจริงๆ ต้องทำแบบนี้ และเคยขอออฟเวรแล้ว แต่หน.งาน บอกว่า มันพอช่วยกันได้ และที่ผ่านมา ก็มีคนบางคนเอาหลานตัวเองมาเลี้ยง ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร..เขาเคยแจ้งคุณหมอเรื่องนี้หรือไม่ 2. คุณหมอเห็นแต่เล่นเฟซ ฟังคนอื่นว่าไม่ทำงานอะไร แต่คุณหมอเคยถามไหมว่า ไม่มีงานหรอ ถึงได้เล่น ..แต่ความจริงคือมันคือเวลาพัก 3. คุณหมอเอาพยายามผลักดันเรื่องการจ่ายยาสมุนไพรไปให้วิชาชีพอื่น คุณหมอทราบหรือไม่ ว่าขณะนี้วิชาชีพนี้กำลังต่อสู้และผลักดันให้เห็นถึงความสำคัญของการจ่ายยาสมุนไพรโดยคนที่จบมาจริงๆ 4. คุณหมอยกให้น้องที่รับมาเป็นผช. มาออกตรวจโดยที่คุณหมอ ไม่เคยดูฝีมือ จริงอยู่ว่าเขาเก่ง แต่คุณหมอเคยพูดเสมอ ว่าต้องสอบในฐานะ แพทย์แผนไทยเท่านั้น ..คุณหมอลืมคำๆนี้ของตัวเอง 5. คุณหมอ มีความคิดที่จะตัดลูกน้องออกไปข้างนอก หนูเคยผิดหวังที่คุณหมอลงโทษ พี่คนนั้นด้วยการส่งไปอยู่หน่วยงานอื่น แต่หนูก็เข้าใจ เพราะพี่เขาด่าว่าคุณหมอจริงๆ ... แต่ก่อนหน้านั้นหนูไม่เคย หนูมีแต่ชื่นชมคุณหมอที่คุณหมอใจเย็นขึ้น ไม่ใช่แบบที่ใครๆเขาว่าคุณหมอ ที่คุณหมอสนใจการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ทางเลือก ...พอครั้งนี้คุณหมอต้องการให้หนูกับแฟนออก หนูเสียใจจริงๆค่ะ 6. ตลอดเวลาที่ผ่านมา ที่คุณหมอให้ไปประชุมแทน กลับบ้านหกโมง ไม่ได้เงินเพิ่ม ทำงานโต้รุ่ง ไม่ได้เงินเพิ่ม ไม่เคยคิดเสียใจ ไม่เคยคิดว่าคุณหมอเอาเวลาราชการไปอยู่ที่ไหน ทำแทนเพราะคุณหมอมีเมตตาช่วยเหลือหนูตอนหนูมีปัญหา ..แต่ทุกวันนี้คุณหมอ ทำเหมือนหนูไปทำอะไรผิดร้ายแรงมา ทำไมคุณหมอไม่เรียกไปคุยส่วนตัวตรงๆ 7. คุณหมอบอกว่า นวดไม่จำเป็นต้องประคบ นวดไม่มีเส้นพื้นฐาน นวดจากที่คุณหมอเรียนมา มันนวดครั้งเดียวหาย ..ถ้าอย่างนั้นมันดี ปลอดภัย ได้มาตรฐาน กรมฯ คงเชิญให้เป็นวิมยากร แล้ว และคงบรรจุเป็นหลักสูตรให้ทุกสถาบันเรียน 8.วันนี้มีประชุมและเกษียนหนังสือให้หนูและสามีเข้าประชุมแทน ตามคำสั่งให้เข้าตั้งแต่ 9.00 แต่วันนี้มีออกตรวจที่ opd1 และ opd2 คุณหมอโกรธที่ไปแจ้ง อินชาร์จ หนูได้แจ้งอินชาจเพราะโดยทั่วไปมีหน้าที่ในการบริหารจัดการ แต่ละอย่างไม่ใช่หรอคะ หนูทำอะไรผิดคะ ทำไมคุณหมอต้องโกรธ คนที่บอกเค้าไปพูดว่ายังไงคะ ให้หนูแลกกันเอง ทำไมคุณหมอไม่บอกแต่แรก 9.หนูรักและเคารพคุณหมอ ในฐานะผู้ใหญ่และผู้มีพระคุณ แต่คุณหมอทำแบบนี้ หนูเสียใจเลยเกิน 10 หนูกำลังจะสอบแพทย์ หวังว่าจะมาพัฒนางานแผนไทยที่นี่ แต่หนูคงมาไม่ได้ เพราะคุณหมอ ไม่ต้องการให้อยู่ที่นี่ หนูหวังว่า จะเอาข้อความนี้ให้คุณหมออ่าน หลังจาดที่หนูไปแล้ว
ไม่อยากเรียนแล้ว เหนื่อย
เราไม่อยากเรียนแล้ว เราเหนื่อยมากเลย เจอคนไม่เห็นหัว พูดไม่สนใจความรู้สึกเราเลย เราเงียบมาตลอด เรายอมมาตลอด เราทำงานรร.เหนื่อยตากแดด ทั้งวัน ขับรถไปซื้อของนู้นนี้ ก็ใช่ตังเรา เหนื่อยมากเลย ไม่อยากทำอะไรแล้ว มันเหนื่อยจนไม่รู้จะเหนื่อยยังไงแล้ว เหนื่อยมากเลย
อยู่เพื่ออะไร
เรามีความรู้สึกว่าเราอยู่เพื่ออะไรกันแน่ อยู่เพื่อที่จะมีความสุขงั้นหรอ ในชีวิตเรามีความสุขนะแต่ต่อให้มีความสุขมากแค่ไหนเราก็รู้สึกว่าไม่อยากที่จะมีชีวิตต่อไป เราคิดว่าบ้างที่ถ้าเราตายไปเราอาจจะมีความสุขมากกว่านี้ก็ได้คนอื่นอาจจะสบายและมีความสุขมากกว่าตอนที่มีเราก็ได้ เราเป็นคนมีความฝันนะเราวางแผนอนาคตตัวเองไว้หมดทุกอย่าง แต่พอมาเอาเข้าจริงเราเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าถ้าเราทำตามความฝันของเรามันจะทำให้แม่เราสบายในอนาคตจริงหรอ สู้เราตายไปตอนนี้ซะรายจ่ายในบ้านก็จะได้น้อยลงแม่จะได้เครียดน้อยลงแม่จะได้มีเงินส่งให้พี่เรียนโดยไม่ต้องคิดมากว่าเงินจะพอไม ยังไงถ้าไม่มีเราแม่เราก็ยังมีพี่เราที่คอยดูแลอยู่แล้วในอนาคต ในอนาคตถ้าพี่เราเรียนจบยังไงแม่ก็มีพี่ที่คอยดูแลอยู่แล้ว แล้วเราจะอยู่ไปเพื่ออะไรหรออยู่เพื่อเป็นภาระให้แม่ต่อไปทำไม....
ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตไปเพื่ออะไร ในเมื่อไม่มีใครสนใจความรู้สึก
ตามหัวข้อนะคะ ทุกวันนี้เรารู้สึกแน่กับชีวิตมาก ไม่อยากทำอะไร ไม่อยากเรียน ไม่อยากกินข้าว ไม่อยากตื่น หลายเรื่องที่ทำให้เรารู้สึกแบบนี้ ทั้ง ครอบครัว เพื่อน งาน กิจกรรมรร. ละอีกหลายอย่าง (ครอบครัว) เราโดนกักขังจากพ่อแม่โดยไม่ให้เราไปไหนเลย ทั้งๆที่เราอยู่ม.5จะม.6แล้ว เราเบื่อ เราเครียด เขาห้ามให้เราไปดูคอนเสิตร์(พิมพ์ผิดขออภัยนะคะ) แต่เขากับหนีไป ทั้งๆที่เขาห้ามเรา เขาไม่สนใจความรู้สึกเราเลย ไม่เคยเข้าใจเราเลย ไม่เคยสนในในสิ่งที่เราพูด ไม่เคยทำสัญญาที่เคยพูดไว้กับเราได้เลย แล้วก็จะคำพูดตัวเองไม่ได้เลย เขาไม่เคยใส่ใจเราว่าเราจะเป็นยังไง จะรู้สึกยังไงเลยแม้แต่นิดเดียว **(เขาพึ่งมาเลี้ยงเราแบบจริงๆจังๆที่มีแค่3คนพ่อแม่ลูกก็ตอนเราโต ก่อนหน้านี้จะเป็น พี่เลี้ยง ปู่ ย่า พี่ป้า น้า อา ต่างๆ แม่ ผู้ไม่เคยเลี้ยงเรา ตอนแรกเกิดมีแต่พ่อกับพี่เลี้ยง เราอยู่กับพี่เลี้ยงเป็นเวลา 2ปีเกือบ3ปี เราไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุนี้หรือเปล่า ที่ทำให้เขาไม่ค่อยสนใจความรู้สึกเรา (เพื่อน) เราเจอเพื่อนที่ไม่จริงใจกับเรา ไม่สนใจไม่ใส่ใจความรู้สึกเราเช่นกัน เรารู้สึกเหมือนไม่มีตัวตนเวลาอยู่กับเพื่อนเลย รู้อะไรเราก็รู้คนสุดท้ายหลังจากเรื่องเกิดประมาน1-2อาทิตย์ เราเป็นคนขี้น้อยใจ ขี้นอย เวลาเราน้อยใจ หรือ นอยต่างๆ เราจะเงียบจะไม่พูดจนกว่าจะมีคนชวนคุย บางทีเราก็โพสนอยบ้าง ละเพื่อนเราก็จะแบบ "มีอะไรก็พูดบอกมากันตรงๆ เพื่อนกันอย่าเงียบ" พอเราพูดตรงๆใส่ ก็หาว่าเราอย่างนู้นอย่างนี้ เรื่องมากบ้าง จะอะไรหนักหนาบ้าง เราลองหายไปจากแชทกลุ่มมาหลายเดือนแล้ว เพื่อนก็ไม่ตาม ไม่แท็ก ไม่สนใจ หายไปในที่นี้คือ ไม่อ่าน ไม่ตอบ คือปิดเสียงแชท ปกติแชทกลุ่มเราจะตอบตลอดเวลาที่ว่าง พอเราหายไป ก็เหมือนไม่มีไรเกิดขึ้น แล้วเพื่อนเราชอบบ่นว่า "ทำไมไม่ค่อยไปเที่ยวด้วยกันเลย มีแต่มึงคนเดียวเนี่ย ไม่เคยไปเที่ยวเลย" พอเราไปได้ เพื่อนเราก็จะแบบ "มาทำไมวะ น่าเบื่ออ่ะ รำคาญ รีบๆเที่ยว รีบๆกลับดีกว่า" ทำเหมือนไม่อยากอยู่ใกล้เรา รังเกียจเรา อาจจะเพราะหน้าตาและรูปร่างเราด้วยละมั้ง
ท้อกับการเรียน
เราไม่ชอบอาจารย์คนนี้เลย เวลาที่เรียนกับเขาแล้วเหมือนใช้พลังงานกับการเรียนเยอะมากก เหนื่อย เรียนไม่รู้เรื่อง เขาเหมือนจะเข้าใจเด็กแต่ก็ไม่เข้าใจ แล้วเราก็ไม่ชอบความกดดันด้วย เขาชอบ challenge เพื่อกระตุ้น กลับกันก็คือเราจะรู้สึก down ขึ้นเรื่อยๆ อยู่ๆ ก็คิดในหัวว่า เมื่อไหร่เขาจะเกษียณ หรือไม่ก็จะลาออกดีไหม แบบความคิดลบๆ เต็มหัวไปหมดเลย รู้สึกท้อมากกับการเรียนกับอาจารย์คนนี้
โดนให้ความหวัง หรืออะไร?
เรื่องมีอยู่ว่า เมื่อประมานปีที่แล้ว เราไปชอบผช. คนหนึ่ง เขาเป็นคนที่ถูกใจเราตั้งแต่เราเห็นครั้งแรก เราก็หาเฟสและแอดไปและทักไปเขาก็ตอบ แต่เราเป็นคนที่ชวนคุยไม่สนุกเวลาทักใครไป จนผ่านไปเรื่อยๆ เขารู้และเพื่อนในห้องเขารู้ เพื่อนในห้องเขาก็ล้อ แต่เราก็ไม่ได้สนใจ เรารู้ว่าเขาไม่ได้ชอบเราเพราะเขามีคนที่ชอบอยู่แล้ว เราไม่รู้ว่าเราคิดไปเองหรือเปล่า แต่เขาชอบทำมาเป็นสนใจเรา ห่วงเรา คอยมองตาม คอยเดินมาใกล้ๆ ทำให้เดินเฉียดกัน และให้ความหวังเรา เหมือนว่าเราจะสมหวังกับเขา จนวันหนึ่งเขาขึ้นสถานะกับพี่คนหนึ่ง เราเสียใจมาก และเป็นครั้งแรกที่ร้องไห้ให้ผช. เช้ามาเราต้องตื่นไปสอบกลางภาค เขารู้ว่าเราร้องไห้เพราะเพื่อนเขาบอก เขาก็มองเราแบบสะใจ หลังจากวันนั้นเราก็เริ่มไม่ชอบ จนจะเกลียด เวลาผ่านไปประมาน3-4เดือนเขาเลิกกับแฟน เราก็ไม่ได้สนใจอะไร เวลาผ่านมาจนปีนี้ เขากลับมาทำเหมือนเดิมกับเรา คอยมองด้วยสายตาที่ดูมีอะไรเป็นสายที่แบบเราอธิบายไม่ถูก เวลาเข้าแถว ถ้ายืนข้างกันเขาก็จะมอง เรา อยู่หน้าเขาก็มอง เราอยู่หลังเขาก็มอง ไม่ต้องสงสัยนะว่ารู้ได้ไง คิดไปเองเปล่าเราไม่รู้ แต่เราเป็นคนชอบหันซ้ายหันขวาเวลาเข้าแถวค่ะ เราไม่รู้ว่าตอนนี้เขารู้สึกยังไงกับเรา เราไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า และเราควรทำตัวยังไงดี กับเรื่องนี้ เรากลัวเราจะเสียใจอีก ขอคำแนะนำหรืออธิบาย หรืออะไรก็ได้นะคะ เราไม่รู้จะปรึกษาใคร เพื่อนก็ติดเล่นกับเรื่องพวกนี้ พ่อแม่ก็ไม่ได้ ถ้าหากพิมพ์ผิด หรือผิดพลาดประการใด ต้องขอโทษ ด้วยนะคะ
ไม่ชอบการสอนของอาจารย์
เวลาเรียนกับเขาแล้วรู้สึกเครียดมากก มันกดดัน ตอนสั่งงานก็ชอบให้เชื่อมโยงเรื่องที่เรียนกับเรื่องอื่นมันไม่เข้าใจเลย มันเข้าไม่ถึงกับสิ่งที่เขาจะสื่อ เรียนไม่ค่อยรู้เรื่องด้วย เรียนไม่กี่ชั่วโมงแต่รู้สึกเวลาผ่านไปนานมาก แบบไม่อยากเรียนกับเขาเลย มีความคิดแวบขึ้นมาว่าอยากจะลาออก กับอาจารย์คนอื่นไม่เคยเป็นแบบนี้
รู้สึกเครียด
อาจารย์ให้ส่งงานผ่านเมล์ ซึ่งงานที่ส่งเป็นงานกลุ่ม แล้วเราเป็นคนส่งงาน แต่เราเขียนเมล์อาจารย์ผิด จนอาจารย์ให้ดูงานของทุกกลุ่ม แต่ไม่มีของกลุ่มเรา ตอนนั้นเราพึ่งรู้ว่าเราเขียนเมลล์อาจารย์ผิด ก็รีบส่งใหม่ แต่ไม่ได้บอกเหตุผลกับอาจารย์ว่าทำไมพึ่งส่ง รู้สึกใจไม่ดีเลย เรารู้ว่ามันเป็นความผิดของเราเอง มันเป็นงานกลุ่มด้วยยิ่งรู้สึกแย่
แอบชอบเพื่อนในเอกเดียวกันครับ
สวัสดีครับ (ขออนุญาต ไม่ระบุตัวตนนะครับ) ตอนนี้ผมอายุ 18 ปี กำลังเรียนอยู่ชั้นปี 1 ซึ่งเอาจริงๆ ใช้ชีวิตมหาลัยผ่านไปแค่ 1 เดือนเองครับ 5555 โอเค เข้าเรื่องดีกว่า ก็อย่างที่ว่าไปว่าตอนนี้ผมแอบชอบคนคนนึงอยู่ คือจริงๆ ผมก็แอบคิดตั้งแต่เจอกันครั้งแรกแล้ว ตอนที่ผมเจอกับเธอครั้งแรก ก็เป็นตอนสอบสัมภาษณ์นี่แหละครับ แต่คือตอนนั้นยังแค่คิดว่า "เฮ้ย คนนี้แม่งน่ารักฉิบหายเลยว่ะ" แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นที่แบบว่าคิดจริงจัง แค่คิดเล่นๆ เฉยๆ แต่พอมาถึงวันที่รับน้องด้วยกัน ก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงแอบมองไปแล้ว ตอนนั้น ที่รุ่นพี่เขาถ่ายรูปลงอัลบั้มกลุ่ม ก็เผลอเก็บรูปเอาไว้ด้วย แต่ตอนนั้นคือผมคิดว่าก็คงแค่คิดเล่นๆ เท่านั้นและว่ะ ก็เลยลบทิ้งไปทั้งหมด แต่พอวันต่อมา ผมลืมลบรูปนึงไป ซึ่งดันเป็นรูปที่โดนที่สุด ผมก็คิดที่จะลบแล้วนะ แต่แม่งดันลบไม่ลงว่ะ ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกันว่าทำไมผมถึงเลือกที่จะไม่ลบ ซึ่งเหตุผลหลักๆ ที่ผมอยากจะลบรูปก็คือผมไม่อยากคิดอะไรกับเขา เพราะผมอยากจะเรียนและให้ตัวเองรับผิดชอบตัวเองให้ได้ก่อน ก็คือยังไม่กล้าที่จะมีความรักหรือมีแฟนนั่นแหละครับ คือผมกลัวสิ่งที่จะตามมามากๆ ครับ ผมคิดว่าความรักในวัยนี้มันไม่ใช่ความรักแบบเด็กๆ แล้ว มันคือการก้าวเข้าสู่โลกของผู้ใหญ่ และโลกแห่งความเป็นจริง ซึ่งโลกแห่งความเป็นจริงก็ไม่ได้สวยงามนัก ผมก็คิดอยู่เสมอว่า ผมยังไม่พร้อมที่จะมีแฟนตอนนี้หรอก เพราะยังมีเรื่องอื่นที่สำคัญกว่าที่ต้องทำ แต่ถึงผมจะคิดอย่างนั้น ลึกๆ ผมก็ยังแอบมองอยู่ห่างๆ คือ ผมไม่กล้าที่จะเข้าไปหาเขาอะครับ เพราะผมเชื่อเลยว่าถ้าผมเข้าไปหา มันคงจะไม่ใช่แบบเพื่อนแน่ๆ ผมไม่รู้ว่าจะต้องคิดหรือทำยังไง แต่ละคนมีมุมมองยังไงบ้างครับ
เขาไม่ตอบกลับมา
คือเเบบว่า เคยคบกับเพื่อนคนนึงเเต่ก็เลิกไปเเล้วเเหละ เลิกกันตั้งเเต่ 3 เดือนที่เเล้วได้มั้ง อยู่บ้านเดียวกัน (หมู่บ้านนะ) ไปไหนไปเทียวหรือไปกินเหล้าก็ต้องเจอกันใช่ป้ะ เเต่ไม่ได้อยู่รร. เดียวกัน เเล้วก่อนหน้านี้รวบรวมความกล้าตั้งหลายวันที่จะโบกมือทักทายไป เเต่ไม่รู้หรอกว่าเขาคิดอะไรอยู่ เพราะเขาเป็นคนที่ออกจะเย็นชา ซื่อๆ เเต่ก็คิดว่าเขายังคิดอะไรกับเราอยู่สัก จาก 100% ก็ประมาณ 30% ก็ได้อะ เเล้วพอเมื่อคืนโบกมือทักทายไป เเล้วพอดีเสือกเน็ตหมดพอดีเลยไม่รู้ว่ามันตอบรึเปล่า ก็นอนลุ้นทั้งคืน พอถึงวันนี้เลยเปิดเน็ตดูอีกทีก็โบกกลับอยู่ก็เลยส่งอิโมจิไลค์ไป เเล้วมันก็ส่งกลับ ก็คิดไม่ออกว่าจะคุยอะไรดี ก็เลยถามว่า What are you doing ไม่รุ้ว่ามันโง่รึไม่อยากตอบอะ มันอ่านไม่ตอบอะโคตรเเย่ เขาไม่อยากคุยหรือว่าไรอะอยากรู้มาก เเต่อยากคุยเฉยๆ
คนดี ที่เป็นได้แค่พี่น้อง
"พี่ดีเกินไปอะ น้องกลัวว่าถ้าน้องคบกับพี่แล้ว น้องจะทำให้พี่เสียใจและน้องจะต้องเสียพี่ไป น้องรักพี่มากนะ แต่เราเป็นพี่น้องกันแบบนี้แหละดีแล้ว จะได้ไม่ต้องจากกัน" นี้คือตอนจบของเรื่องราวที่เราจะมาเล่าให้ฟัง เราได้เจอกับผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเป็นเพื่อนกับรุ่นน้องเราที่ร้านกาแฟร้านหนึ่ง ตอนเจอกันเราก็สบตาและยิ้มให้กัน แล้วเราก็ได้ขอเฟสและคุยกันหลังจากนั้น น้องเป็นคนที่น่ารักมาก ยิ้มเก่ง ดูโก๊ะๆ เราชอบมากเวลาที่เห็นน้องยิ้ม ตอนแรกเราก็คุยกันทุกเรื่องถามประวัติกันไปมาๆ จนมารู้ว่าเธอพึ่งเลิกกับแฟนได้ไม่นานที และเธอก็ยังตัดใจจากเขาไม่ได้ แล้วอยู่ดีๆ เธอก็กลับไปคบกับแฟนเก่า ทิ้งความสับสนให้กับเราว่าเราควรทำยังไงต่อดี ซึ่งตอนนั้น เราเริ่มรู้สึกรักน้องเขาแล้ว เรารู้สึกเรายอมรับได้ทุกอย่างอะขอแค่ได้คุยกับน้องและได้อยู่กับน้อง ในตอนนั้นเราเหมือนกับเป็นมือที่สามอะ แต่เรามีความสุขมากนะเวลาได้อยู่ด้วยกัน เวลาน้องเสียใจหรือทะเลาะกับแฟน น้องก็จะมาร้องกับเรามาให้เราปลอบและบอกว่าจะเลิกกับมัน และมาคบกับเรา เราก็เชียร์เต็มที่เลยว่า เลิกไปเลยๆ แต่เราอยากจะบอกไว้ก่อนนะว่า แฟนของน้องเขาอะนิสัยแย่มาก ทำร้ายน้อง ไม่สนใจน้อง อารมณ์ร้อน และมีคนอื่นด้วย ซึ่งทั้งหมดนี้น้องเค้าเป็นคนบอกเราเองและมันมีเยอะกว่านี้อีก แต่ที่ทำให้น้องเค้ารักแฟนมากก็เพราะคบกันมานานจนผูกพันธ์กันแล้ว และวาดฝันอนาคตว่าจะทำด้วยกัน มันทำให้น้องตัดใจจากแฟนไม่ได้สักที และเหมือนฟ้าจะเห็นใจในความพยายามของเราอะ น้องเขาจับได้ว่าแฟนมีคนอื่น เลยตัดสินใจเลิกกับแฟนอีกครั้ง และก็เป็นเราอีกนี้แหละที่คอยปลอบน้องเค้า เราพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้น้องหลุดออกมาจากความสัมพันธ์นี้ น้องเสียใจไปเป็นเดือนอะ ตอนนั้นน้องคงรู้สึกแย่มากนั้นแหละ เราก็ลากน้องเค้าขึ้นมาจนได้ ทำให้กลับมาร่าเริงและมีความสุขอีกครั้ง ในตอนนั้น เราคิดว่าเราทำดีที่สุดแล้วแหละ คงถึงเวลาที่เราจะได้คบกันแล้ว มีวันหนึ่ง เราได้บอกความในใจกับน้องไปว่า "พี่รักน้องมากเลยนะ คบกับพี่ไหม" น้องก็นิ่งเงียบ.....แล้วตอบว่า "น้องก็รักพี่นะ แต่ว่า....น้องกลัวอะ" เราก็แบบงงอะ เลยถามกลับไปว่า "กลัว? กลัวอะไรหรอ?" น้องบอกว่า "พี่ดีกับน้องมากเลยนะ ดีมากจริงๆ พี่ไม่เคยทำให้น้องเสียใจเลย ไม่เคยสักครั้ง พี่อยู่ข้างน้องตลอดในเวลาที่น้องต้องการ พี่ทำดีกับน้องจนน้องรู้สึกกลัว กลัวว่าจะต้องทำให้พี่เสียใจ กลัวว่าจะเสียพี่ไป" เราได้แต่เงียบ ฟังน้องพูดทั้งน้ำตา และรู้สึกสับสนกับคำตอบที่ได้ยินมา ไม่เข้าใจจริงๆ ในหัวก็คิดว่า "เห้ยยย !!! นี้กูผิดหรอวะ ที่กูดีเนี้ย คือกูต้องเลวหรอมึงถึงเลือก คือมึงต้องการอะไรกันแน่วะ" แต่เราก็พูดออกไปแค่ว่า "อ่อหรอ แล้วพี่ต้องทำยังไงละ" น้องก็บอกว่า "เราเป็นพี่น้องกันแบบนี้แหละดีแล้ว จะได้ไม่มีวันเลิกกันไง ได้ดูแลกันตลอด" ในหัวก็คิดว่า "ที่กูทำมาทั้งหมดนี้ ก็เพื่อสถานะ พี่น้อง หรอวะ" แต่เราก็ถามไปว่า "น้องคิดดีแล้วใช่ไหม ที่ตอบมาเนี้ย" "คิดดีแล้ว มันคงดีที่สุดแล้วแหละ" น้องตอบ เราก็ต้องยอมรับความจริงนั้นแหละในเมื่อที่สิ่งที่เราทำมา มันได้ผลแบบนี้ พี่น้องก็พี่น้อง คงเป็นได้แค่นี้แหละ . มันเหมือนเรื่องมันจะจบแค่นี้ แต่มันยังมีต่ออีกนิดนึง . หลังจากนั้นเราก็คุยกันอยู่ตลอดในสถานะพี่น้อง (ที่กูไม่ได้อยากได้เลย) เธอก็ได้บอกว่ามีคนเข้ามาจีบเธอมาคุยกับเธอ ซึ่งแต่ละคนน้องก็พาเข้ามาหาเรา ให้เหมือนกับเราดูตัวให้อะ ก็อย่างที่บอกไปน้องน่ารักมาก คนจีบก็ต้องเยอะเป็นธรรมดา แต่มันมีคนหนึ่งเธอมาบอกว่า "มีรุ่นพี่มาจีบน้องอยู่ นิสัยเหมือนพี่เลย ดีมากเลยอะ เดี๋ยวไว้จะพามาให้รู้จักนะ" พอได้เจอกัน ก็เหมือนเราจริงๆ นั้นแหละ เหมือนกันมาก จนเราคิดในใจว่า "เดี๋ยวมึงก็ต้องเป็นแบบกูนี้แหละ" แต่ไม่ใช่อย่างนั้น พวกเขาก็คบกัน และดูเหมือนเธอจะมีความสุขมากด้วยที่ได้เลือกคนนี้ ตั้งแต่ที่เขาคบกันเธอก็หายไป เราก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย และก็ทิ้งความสงสัยไว้ในหัวเราเหมือนทุกๆ ครั้งว่า "เราผิดตรงไหนวะ ทำไม่ถึงไม่เป็นเรา"
รักของเรากับแม่ของเธอ
สั้น ๆ เลยละกันนะคะ คบกับแฟนมาสองปีกว่า อยู่ด้วยกัน แฟนออกจากงานด้วยเหตุผลบางอย่างขอไม่บอกนะคะ เราหาเงินคนเดียว จ่ายค่าห้องค่าน้ำไฟ ค่ากิน จนวันนึงเรามีปัญหาเรื่องงานเราต้องออกจากงาน กลายเป็นสภาวะไม่มีงานทำทั้งคู่ เราก็หางานใหม่ตลอด แต่ตรงที่เราอยู่หางานยากค่ะ ค่าห้องก็มาอีก มืดไปหมดหาทางออกไม่เจอ ในระหว่างหางานก็ต้องอาศัยกินข้าวบ้านแฟน (เช่าห้องติดกันค่ะ) แม่แฟนก็เหมือนจะดีค่ะซื้อนั่นซื้อนี่ให้กินตลอด แต่จริง ๆ มันคือค่าปิดปาก 555 เค้ามีความลับเยอะมากที่ลูกกับผัวจะรู้ไม่ได้ จนเรารู้สึกว่าถ้าอยู่ตรงนี้ต่อไปมันจะแย่ เพราะค่าห้องมันก็ดำเนินไปทุกเดือน ๆ ค้างมาสองเดือนแล้วก็กังวลใจ เลยคุยกับคนที่บ้านเราว่าจะขอกลับมาอยู่ด้วยสักพัก จะหางานทำหาทุนพอตั้งตัวได้ แต่แฟนไม่ยอมมาด้วยนะคะ เขาห่วงพ่อติดพ่อ แม่เขาก็ไม่อยากให้มา เราเลยมาคนเดียว ตอนมาได้สองวันแรกก็ยังคุยกันดีอยู่ พอวันที่สามก็หายยาวเลยค่ะ เราก็งง ว่าเกิดอะไรขึ้นไหม จนเมื่อไม่กี่วันก่อนเราโทร.หาเจ้าของห้องเช่าเพื่อแจ้งว่าเราโอนเงินค่าห้องที่ค้างไปให้แล้ว เราถึงได้รู้ความจริงว่า แม่แฟนเอามือถือแฟนเราไป สั่งห้ามติดต่อ สั่งให้เลิกกับเรา เจ้าของห้องเช่าขอเบอร์เราเขาก็ไม่ให้ ของใช้ของเราก็เอาไปใช้ แต่เราจะไปเอาคืนค่ะ เรากังวลว่าจะไม่ยอมคืนดี ๆ ถ้ามีปัญหาถึงขั้นตบตีนี่เราจะผิดไหม 5555 เรารักแฟนนะ แต่เรารู้นิสัยแฟนดี เขาจะเลือกครอบครัวเขาต่อให้เขากับแม่เขาจะไม่ค่อยลงรอยกัน เขาเลิกกับเราตามคำสั่งแม่เขาแน่นอน แม่แฟนเคยทำแบบนี้มาหลายครั้งแต่ไม่สำเร็จ แต่การที่เรากับแฟนอยู่ห่างคนละที่แบบนี้ คงไม่ยาก จริง ๆ ที่มาที่ไปเรื่องราวลึก ๆ มันละเอียดกว่านี้มาก 55 ถามเพิ่มเติมได้นะคะ ตอนนี้เราก็พยายามเข้มแข็งอยู่ เพราะเราลงทุนกับรักครั้งนี้ไปเยอะมาก ทั้งเงินทอง ทั้งความรู้สึก
เปิดใจไม่ถูกคน
พึ่งเลิกกับแฟนเก่าที่คบกัน 3 ปี มาได้ 5 เดือนค่ะ สาเหตุที่เลิกเพราะมีมือที่สามเข้ามา เป็นความรู้สึกที่โดนหักหลังและกลัวความรักไปเลยค่ะ ไม่กล้าที่จะเปิดใจ คนเข้ามามากมายเราก็ใจร้ายใส่เขาเพราะกลัวโดนทำร้ายแบบรักครั้งเก่าอีก และเมื่อไม่นานมานี้ก็มีคน ๆ หนึ่งเข้ามาในชีวิตค่ะ เขาเจอเรื่องราวคล้าย ๆ เรา เขามาเป็นเพื่อนที่แชร์ความคิดด้วยกัน คอยให้กำลังใจกัน เราก็เริ่มเปิดใจเพราะเขาพูดดีมาก สัญญาว่าจะไม่ทำให้เราผิดหวังเหมือนรักครั้งก่อนอีก... แล้ววันหนึ่งแฟนเก่าของเขาก็กลับมา... เราที่รู้เรื่องราวของเขาทุกอย่างว่าเขายังมีความรู้สึกกับแฟนเก่าอยู่ ยังห่วงแฟนเก่าอยู่เลยเลือกที่จะเดินออกมา... แต่เขากลับดึงเราเข้าไปแล้วบอกว่าเขาเลือกเรา... แฟนเก่าเขาบอก "ไม่ว่ายังไงก็ยังจะรอ..." เราถามเขาว่าทุกอย่างจะดีขึ้นใช่ไหม มันจะมีความสุขใช่ไหม เขาให้คำสัญญากับเราว่าเขาจะทำให้ดีที่สุด จะไม่ทำให้เราผิดหวังเชื่อใจเขาได้ และเราก็กลับมาคุยกันค่ะ เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมาก แชร์เรื่องชีวิตของกันและกัน มีความบังเอิญมากมายเกิดขึ้นกับเราทั้งสอง เป็นช่วงเวลาที่ดีมาก ๆ แต่ในระหว่างนั้นเราไม่รู้เลยว่าเขาแอบกลับไปคุยกับแฟนเก่าเขา และเวลาก็ผ่านไปเขาก็เริ่มทำตัวเปลี่ยนไปค่ะ เราในตอนนั้นมีความรู้สึกที่พยายามเข้าหาเขาฝ่ายเดียว จากเมื่อก่อนที่เราสองคนต่างคนต่างเข้าหากัน แต่ตอนนั้นกลับเป็นเราที่อยากคุยและคิดถึงอยู่ฝ่ายเดียว และแล้วเขาก็ค่อย ๆ หายไป และทิ้งข้อความไว้แค่ว่าเขาชินกับการอยู่คนเดียวและขอให้เราเข้าใจเขา ในตอนนั้นเราพยายามเข้าใจเขา พยายามหาข้ออ้างให้ตัวเองไม่โกรธเขาที่เขาเดินออกไป แต่ผ่านไปไม่นานเราก็มารู้ความจริง ว่าเขากลับไปอยู่กับแฟนเก่าเขา.... มันจุกมากค่ะ ถึงเป็นเวลาที่ไม่นาน แต่เขาทำให้เราหวังกับเขาไว้มากว่า ไม่ว่าใครทำร้ายเราแต่เขาจะไม่ทำร้ายเรา มันเจ็บเสียยิ่งกว่าเจ็บสมอง อื้อไปหมด ก้าวขาไม่ออก เหมือนตัวเองโง่ที่โดนหลอกซ้ำแล้วซ้ำอีก... มันคือการที่เราเลือกเปิดใจผิดคนไปจริง ๆ
ไม่รู้ว่าอยากทำงานอะไร
ฉันอายุ 30 ปีแล้ว แต่ยังไม่รู้ว่าตัวเองอยากทำงานอะไร หาแรงบันดาลใจไม่เจอ ทุกวันนี้มีอาการทำให้งานให้หมดไปวัน ๆ หนึ่ง
เอาใจเพื่อนไม่ถูก
เอาใจเพื่อนไม่ถูกเลยค่ะ ไม่รู้จะเอายังไง เค้ามีงานอะไรก็ไม่บอกเรา ไม่พูดกับเราว่ามีงานอะไรบ้างเราก็เลยไม่รู้ เราก็เลยไม่ได้ช่วยเค้า กลายเป็นว่าไม่ช่วยเค้า ทิ้งงานให้เค้า แต่ในความคิดเราคือบอกสิว่ามีงานอะไร เรายินดีช่วย แต่ไม่ใช่ไม่บอกเราแล้วก็มาโกรธเรามึนตึงใส่ ไม่พอใจที่เราไม่ช่วยงาน จัดการยังไงกับเพื่อนคนนี้ดีคะ
ขี้น้อยใจเกินไปทำไงดี
อายุก็ไม่ได้เด็กอะไรขนาดนั้น ทำไมถึงได้ขี้น้อยใจนักนะเรา แค่เรื่องเล็กบางเรื่องที่รู้สึกว่าไม่ยุติธรรมก็ทำให้เราร้องไห้ได้ ทำไมอ่อนแอจัง ตัวอย่างเช่น หัวหน้าไปเที่ยวแล้วมีของฝากให้ลูกน้องคนอื่น แต่ไม่มีฝากเราทั้งที่ทีมก็มีกันแค่ 4 คน หัวหน้าหนึ่งลูกน้องสาม ไปกินข้าวกัน บางครั้งก็ไปกันโดยไม่ได้ชวนเรา ไม่ได้ตีโพยตีพายไปนะคะ แค่บางทีเก็บมาคิดน้อยใจ และร้องไห้ง่ายมาก ๆ กับเรื่องพวกนี้ พอมีวิธีแนะนำเกี่ยวกับการจัดการความรู้สึกแบบนี้กันบ้างมั้ยค่ะ หากมีจะขอบคุณเป็นอย่างสูงค่ะ เพราะรู้สึกว่าการที่เราเซนซิทิฟเกินไปมันทำให้เราใช้ชีวิตค่อนข้างลำบาก
ทั้งที่ผิดก้ยังรัก
ฉันได้เจอคน ๆ นึงในสถานที่ทำงานของฉัน คนที่เติมเต็มทุกความรู้สึกให้ฉันได้ ความรู้สึกบอกว่าเขาใช่ทุกอย่าง แต่ก็ได้แต่บอกตัวเองว่าเป็นไปไม่ได้เขามีครอบครัวแล้ว แต่ด้วยความที่เราใกล้ชิดกัน เป็นคนที่เฟรนลี่ด้วยกันทั้งคู่ เราจึงเข้ากันได้ง่ายมาก เราใช้เวลาร่วมกันที่ทำงาน ผ่านวันเวลาดี ๆ มากมาย จนเราหลงลืมบางสิ่งบางอย่างไป แต่คิดได้ก็สายเกินไปถอนตัวก็ยากแล้ว เขามักจะคอยมารับมาส่งฉันอยู่เสมอ คอยถาม คอยเป็นห่วง ทุกอย่างมันดีมาก จนไม่อยากให้มันหายไป แต่ความรู้สึกผิดของฉันบอกฉันว่าให้พอ จึงขอเขาจบเรื่องนี้ เขาไม่ยอมให้จบและขอให้ฉันอยู่ต่อ ฉันทำใจแข็งและพูดทุกสิ่งที่ฉันคิดเกี่ยวกับความรู้สึกผิดของฉันเอง เขาบอกถ้ามันทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นเขายอมก้ได้ เราไม่คุยกันเป็นอาทิตย์ มาวันนึงเขาขอคุยกับฉัน เขาสังเกตเห็นความสดใสที่หายไป ฉันดูไม่มีความสุขเลย โอเคหรือเปล่า แค่นั้นน้ำตาฉันมันก็ไหลออกมาไม่รู้ตัว เขากอดฉันที่ยืนจิตหลุดน้ำตาไหลอยู่ตรงนั้น ฉันใจอ่อนมาก ๆ ในวินาทีนั้น และเรื่องของฉันกับเขาก็วนลูปมาจุดเดิม เขาบอกกับฉันเสมอว่าเขากับแฟนกำลังจะเลิกกันแล้ว จะเลิกกันอยู่แล้วไม่เกี่ยวกับฉันเลย เขามีลูกตัวน้อยด้วยกัน ฉันเองก็คิดเสมอว่าจบไม่ได้หรอก ฉันไม่อยากทำร้ายครอบครัวใครด้วย มันวนในจิตสำนึกของฉัน หลังจากนั้นฉันกับเขาก็คุยกันเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือฉันเผื่อใจแล้ว ถ้าเขาเลิกกันจริง ๆ ฉันก็เลือกคนนี้แหละ แต่ถ้าเขากับครอบครัวจะประสานรอยร้าวด้วย ฉันก็ยินดีไม่ระรานใคร ความคิดและความรู้สึกที่ปลงได้พอสมควร และตอนนี้ฉันกำลังจะย้ายที่ทำงานใหม่ ฉันควรตัดเขาเลยดีมั้ยบล๊อคทุกช่องทางไม่ต้องเจออีกเลย หรือเลือกที่จะรอให้เวลาทำหน้าที่ของมัน คุยกันแบบเพื่อนกันไปเรื่อยๆ
เขาไม่เคยรักผมเลยหรอ
ผมกับพี่คนนึงคุยกันมาได้สักพัก ทุกอย่างมันไปได้ดี เวลาที่คุยกันผมรู้สึกว่าเหมือนเรารู้จักกันมานานทั้ง ๆ ที่เราพึ่งคุยกัน ไลฟ์สไตล์อะไรหลาย ๆ อย่างของเรามันตรงกัน ตรงสะจนเหมือนกันไปแทบจะทุกอย่าง จนกระทั่งวันที่เขาได้ไปเจอแม่ผม แต่แม่ผมอาจจะแอบรู้ว่าเราคุยกัน ตอนที่ไปเจอเป็นงานบวชครับมีเพื่อนผมไปด้วยประมาณ 4 คน เหมือนเขาไปได้ยินคำบางคำจากปากแม่ผมทำให้เขาเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ พอหลังบวชผมกับเขาก็เริ่มได้ใกล้ชิดกันมากขึ้น และเรามีแผนจะไปเที่ยวทะเลด้วยกัน ด้วยความที่ผมเป็นลูกติดแม่เลยต้องโทรไปขอ และแน่นอนแม่บอกผมว่าให้ระวังตัว แม่กลัวว่าเขาจะไม่ใช่ผู้ชาย (ผมและเขาเป็นผู้ชายครับ) แล้วเขาก็มาได้ยินด้วย พอไปเที่ยวด้วยกันเหมือนทุกอย่างมันจะไปได้ดี แต่ก็เต็มไปด้วยความรู้สึกที่เขามีที่ผมถามว่าเป็นอะไรเขาก็ไม่เคยบอก จนกระทั่งวันนึงเขาแอบส่องแฟนเก่าของเขาแล้วผมแอบเห็น ด้วยความที่ความสัมพันธ์และความขุ่นหมองข้องใจของเรามันเริ่มเปลี่ยนไปหลังจากไปทะเล ผมกลับทำตัวไม่ดีไป ผมไม่คุยกับเขา ถามอะไรก็ไม่ตอบ จนเหมือนกับว่าเขาหมดความอดทนกับผมแล้วจริง ๆ แล้ววันต่อมาเขาก็บอกกับผมว่า "ขออยู่คนเดียวก่อนได้ไหม" ทุกสิ่งที่ผมเตรียมจะง้อเขาไว้มันกลับพัง เขาบอกว่าเขาคิดมากเรื่องที่บ้านของผม เขาอยากดูหัวใจตัวเองให้แน่ก่อน และในวันเดียวกันนั้นผมเลยโทรไปที่บ้านแล้วบอกว่า ผมเป็นเกย์นะ ผมไม่รู้ว่าไปเอาความกล้าแบบนี้มาจากไหน ผมเคยถามเขาว่าแล้วที่ผ่านมาเคยรักผมไหม เขาบอกกับผมว่า "พี่เคยถามเพื่อนว่ามันคือความรู้สึกอะไร เพื่อนพี่บอกว่า อาจจะเป็นแค่ความรู้สีกในช่วงนั้นๆ" แล้วเพื่อนเขาใช้หัวใจดวงเดียวกันกับเขาไหมครับ ผมง้อทุกอย่าง ผมยื้อและรั้งไม่ให้เขาไป แต่สุดท้ายเขาก็ยังไม่กลับมาอยู่ดี
จัดการกับอาการขี้หึงของตัวเองยังไงดี
เป็นคนขี้หึงมาก ถึงขนาดปรี๊ดลมขึ้นหน้าเลยก็มี แต่เคยมีบทเรียนแล้ว ก็พยายามแก้ไขปรับเปลี่ยนตัวเองให้ดีขึ้นบ้าง ถึงยังไงอาการก็ยังไม่หายไป จนรู้สึกว่าการเป็นคนขี้หึงคือไม่เป็นผู้ใหญ่ ไม่มีเหตุผล อยากรู้ว่าแต่ละคนมีวิธีจัดการกับอาการหึงของตัวเองยังไงบ้าง เพื่อให้ไม่กระทบกับความสัมพันธ์ แล้วฝ่ายที่ถูกหึงมีวิธีรับมือยังไงเพื่อให้เรื่องไม่บานปลาย
ปัญหาครอบครัว
ฉันคบกับสามีมา 5 ปี โดยมีลูกด้วยกัน 1 คน อายุ 2 ขวบ ฉันกับสามีไม่ได้จดทะเบียนกัน โดยสามีนอกใจไปคบกับผู้หญิงใหม่และตั้งท้อง จึงทำให้ฉันเลิกกับสามีแล้วกลับบ้านแม่ ซึ่งก่อนจะเลิกกัน ตอนนั้นลูกอายุ 1 ขวบครึ่ง สามีบอกว่าจะออกไปทำงานข้างนอก โดยกลับบ้านเดือนละ 2 ครั้ง สามีทำงานอยู่ต่างจังหวัด ฉันก็เชื่อใจให้ออกไปทำ ไปทำได้ประมาน 1-2 เดือน ฉันเริ่มรู้ว่าเค้าไปคบผู้หญิงใหม่ แต่ทางสามีปฎิเสธ โดยทางผู้หญิงโพสรูปนั่งอยู่ในรถสามี และโพสแขวะเรามากมาย ทางสามีก็บอกก็ฉันเสมอว่าไม่จริง เค้าไม่เคยมีใคร จนทางผู้หญิงแชทมาบอกว่าเค้าอยู่กับสามีฉัน โดยทางสามีไม่เคยไปทำงานต่างจังหวัดเลย เธอและเค้าอยู่ด้วยกันตลอด พอสักพัก ทางสามีเราและผู้หญิง ทะเลาะกัน สามีถึงกลับมาหาฉันกับลูก และรับว่าคบกับผู้หญิงคนนี้จริง ๆ แต่เธอไม่ได้ท้อง เธอพยายามพูดให้ฉันกับสามีเลิกกัน กลับมาอยู่ได้เดือน 1 ฉันกับสามีทะเลาะกัน เพราะเค้ายังไม่เลิกติดต่อกับทางผู้หญิงคนนั้น ฉันจึงตัดสินใจกลับบ้าน โดยเลิกกัน สามีไม่เคยส่งเสียจุนเจือลูกเลยตั้งแต่ลูกขวบครึ่ง จน ณ ปัจจุบัน และฉันทราบมาว่าเค้ากลับไปอยู่ด้วยกัน และผู้หญิงคนนั้นก็ท้องจริง ๆ
การเงินกับการเรียนมีปัญหา
สวัสดีค่ะหนูกำลังศึกษาอยู่มหาลัยปี 1 แต่ครอบครัวค่อนข้างลำบาก แม่มีลูก 5 คน เรียนอยู่ทั้ง 5 คน หนูเป็นลูกคนที่ 2 วันนี้แม่หนูเครียดเรื่องเงินกลัวส่งลูกเรียนไม่ไหว แม่หนูคิดสั้นโดยการกินยาเกินขนาดแต่ดีที่ส่งโรงพยาบาลทัน หนูมานั่งคิด ๆ ดู หนูสงสารพ่อกับแม่ หนูกะว่าจะหยุดเรียนแล้วมาทำงานจะได้ช่วยแบ่งเบาภาระ แต่หนูอยากเรียนต่อมาก ๆ หนูร้องไห้จนปวดตา แต่ถึงยังไงชีวิตแม่หนูก็สำคัญกว่าการเรียน ถึงหนูไม่ได้เรียนก็ไม่เป็นไร พี่หนูเรียนอยู่ปี 3 และน้อง ๆ ที่ต้องเรียน ถ้าหนูดร็อปเรียนแล้วทำงานก็คงจะช่วยแบ่งเบาภาระครอบครัวได้ หนูอยากมาระบายเพราะหนูปวดหัวมาก หนูเครียดมาก ๆ แต่หนูอยากให้พ่อกับแม่ไม่ต้องลำบาก หนูอยากให้พ่อกับแม่อยู่กับหนูไปนาน ๆ หนูไม่อยากเห็นพ่อกับแม่ร้องไห้และเครียดทุก ๆ วัน
ลืมคนรักเก่าไม่ได้
เราเลิกกับคนรักเก่ามาได้ 2 ปีแล้วค่ะ และทั้งเราและคนรักเก่าต่างก็มีแฟนใหม่มา 2 ปีแล้วด้วย ซึ่งเราก็รักกันมีความสุขดีทั้ง 2 คู่ แต่ไม่รู้ทำไมเราไม่ลืมคนเก่าสักที ถ้าอยู่คนเดียวก็จะแอบร้องไห้บ่อย ๆ บางทีดูหนังฟังเพลงก็เผลอนึกถึงจนเศร้า หรือจินตนาการถึงชีวิตอีกแบบหนึ่งที่เขายังอยู่ ทั้งที่ไม่ได้ติดต่ออะไรกันแล้วนะคะ เราเองก็รักแฟนคนปัจจุบันมาก ๆ จริง ๆ เราก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเราไม่เลิกเศร้าซักที จนกลัวว่าตัวเองผิดปกติไหม ก่อนแยกทางกัน เราเคยสัญญากันไว้ว่าจะรักกันอยู่เสมอนิดนึงตลอดไป แต่เราเคยกลับไปคุยกันกับคนเก่าอีกครั้งก็พอสรุปกับตัวเองได้แล้วนะคะว่าคงเหลือแค่เพื่อนกัน ไม่ใช่ว่าเราไม่เข้าใจสถานการณ์ทุกอย่างนะคะ เราเข้าใจแต่มันเลิกเศร้าไม่ได้ซักที เราพยายามไม่ตามอารมณ์ตัวเอง ดึงสติ แต่หายไปพัก ๆ ก็กลับมาเศร้าอีก เราควรทำอย่างไรดีคะ และควรจะไปปรึกษานักจิตบำบัดไหม เราไม่อยากเป็นแบบนี้ไปเรื่อย ๆ จนแต่งงานมีลูก และตายไปกับความรู้สึกแบบนี้ค่ะ
แอบชอบรุ่นพี่
ถ้าเราแอบชอบรุ่นพี่ผู้ชายก่อน เเล้วคือเราแอบมองพี่เขามาเป็นเดือนเเล้ว เเล้วเราจะทักไปบอกพี่เขา เราสมควรที่จะทักไปไหมค่ะ เเล้วถ้าทักเเล้วเเล้วเขาไม่ชอบเราเราควรทำไงค่ะ