ปัญหาการเรียน

ปัญหาการเรียน

ปัญหาทั้งหมด (179)
ปัญหาทั่วไป (44)
ปัญหาการตัดสินใจในชีวิต (55)
ปัญหาด้านการงาน (9)
ปัญหาสุขภาพ (3)
ปัญหาการเรียน (12)
ปัญหาครอบครัว (17)
ปัญหาความรัก (39)
ปัญหากลุ่มคนรักร่วมเพศ (LGBT) (0)
ปัญหาการเรียน
รู้สึกท้อและเหมือนburn out
ตอนนี้เรากำลังจะขึ้นปี3 ช่วงนี้เวลาเรียนรู้สึกว่าไม่มีสมาธิ บางทีก็ไม่อยากอ่านหนังสือ ไม่อยากทำอะไรเลย เมื่อก่อนตอนเรียนยังสามารถฟังและจดได้แต่ตอนนี้ได้แค่ฟังหรือจดอย่างเดียว ประมาณว่าถ้ากำลังจดอยู่แล้วอาจารย์พูดต่อแล้วจะลืมอันที่กำลังจดหรือไม่ก็ไม่รู้ว่าอาจารย์กำลังพูดอะไร แล้วอ่านหนังสือเหมือนไม่เข้าใจแบบผ่านหัวไปเลยไม่จำ เหมือนใช้ความตั้งใจไปหมดกับเทอมแรก แล้วก็มีหลายครั้งที่สอบความจำมันดีเลย์ แบบในห้องนั่งนึกเท่าไรก็ไม่ออกแต่พอออกนอกห้องสอบแล้วจำได้ว่าควรตอบอะไร เทอมแรกเกรดออกมาดีมากสำหรับเรา(เกรด3+) พอเกรดเทอมสองออกมามันทำให้เรารู้สึกแย่ มันน้อยกว่าที่คิดไว้(ต่ำกว่า3) ทั้งๆที่เราก็อ่านหนังสือนะ เราพยายามจำและเข้าใจแล้วนะ แต่เวลาอ่านมันเหมือนไม่จำเลยอะ เหมือนมันหายไปหมดเลย ตอนสอบที่คิดว่าทำได้แต่เกรดมันออกมาแบบนี้ หลายเทอมที่ผ่านมาเราทำได้ดีกว่านี้ แต่มันแย่ลง เรารู้สึกท้อกับการเรียน
ปัญหาการเรียน
ไม่มี passion เและรู้สึกสิ้นหวังมื่อใกล้เรียนจบ
สวัสดีค่ะ ตอนนี้เราอยู่ในช่วงสองเดือนสุดท้ายก่อนเรียนจบ โปรเจกต์จบราบลื่นไปด้วยดีแต่ตัวเราเองนั้นกลับไม่มีความสุขเลยค่ะ อาการหมด passion และขาดแรงบันดาลใจนี้ค่อยๆเริ่มตั้งแต่เราอยู่ปีสามและเป็นมาเรื่อย ๆ จนถึงปัจจุบัน เรากลัวว่าในอนาคตจะไม่มีงานทำเพราะตัวเองยังจับจุดไม่ได้ จึงส่งขอสมัครฝึกงานไปแล้วก็ถูกปฏิเสธมาสองที่แล้วค่ะ นั่นยิ่งตอกย้ำว่าเราไม่มีความสามารถเพียงพอเทียบเท่าคนอื่น ๆ เรายอมรับค่ะว่าเราอยากเป็นคนแถวหน้า ไม่อยากเป็นโนบอดี้ ซึ่งก็เข้าใจดีว่าต้องพยายามมากกว่านี้แต่เราท้อมากค่ะ ในขณะที่เพื่อน ๆ ต่างเริ่มก้าวหน้าและได้รับโอกาสมากมาย ใจก็นึกอิจฉา บอกตัวเองว่าฉันต้องสู้นะ ฉันทำได้ แต่พอเอาเข้าจริง ๆ มันมองไม่เห็นอนาคตเลยค่ะ เราเรียนเกี่ยวกับศิลปะแต่หมด passion กับมันไปแล้ว ไม่แม้จะอยากวาดรูปอีกต่อไปจนตอนนี้เราอยากเลิกไปเลยค่ะ ห่อเหี่ยวสุด ๆ เราควรฮีลลิ่งตัวเองอย่างไรดีคะ ปัญหานี้ค้างอยู่ในหัวเรามานานเป็นปี ๆ เลยทีเดียว
ปัญหาการเรียน
ไม่อยากเรียนแล้ว เหนื่อย
เราไม่อยากเรียนแล้ว เราเหนื่อยมากเลย เจอคนไม่เห็นหัว พูดไม่สนใจความรู้สึกเราเลย เราเงียบมาตลอด เรายอมมาตลอด เราทำงานรร.เหนื่อยตากแดด ทั้งวัน ขับรถไปซื้อของนู้นนี้ ก็ใช่ตังเรา เหนื่อยมากเลย ไม่อยากทำอะไรแล้ว มันเหนื่อยจนไม่รู้จะเหนื่อยยังไงแล้ว เหนื่อยมากเลย
ปัญหาการเรียน
ท้อกับการเรียน
เราไม่ชอบอาจารย์คนนี้เลย เวลาที่เรียนกับเขาแล้วเหมือนใช้พลังงานกับการเรียนเยอะมากก เหนื่อย เรียนไม่รู้เรื่อง เขาเหมือนจะเข้าใจเด็กแต่ก็ไม่เข้าใจ แล้วเราก็ไม่ชอบความกดดันด้วย เขาชอบ challenge เพื่อกระตุ้น กลับกันก็คือเราจะรู้สึก down ขึ้นเรื่อยๆ อยู่ๆ ก็คิดในหัวว่า เมื่อไหร่เขาจะเกษียณ หรือไม่ก็จะลาออกดีไหม แบบความคิดลบๆ เต็มหัวไปหมดเลย รู้สึกท้อมากกับการเรียนกับอาจารย์คนนี้
ปัญหาการเรียน
ไม่ชอบการสอนของอาจารย์
เวลาเรียนกับเขาแล้วรู้สึกเครียดมากก มันกดดัน ตอนสั่งงานก็ชอบให้เชื่อมโยงเรื่องที่เรียนกับเรื่องอื่นมันไม่เข้าใจเลย มันเข้าไม่ถึงกับสิ่งที่เขาจะสื่อ เรียนไม่ค่อยรู้เรื่องด้วย เรียนไม่กี่ชั่วโมงแต่รู้สึกเวลาผ่านไปนานมาก แบบไม่อยากเรียนกับเขาเลย มีความคิดแวบขึ้นมาว่าอยากจะลาออก กับอาจารย์คนอื่นไม่เคยเป็นแบบนี้
ปัญหาการเรียน
รู้สึกเครียด
อาจารย์ให้ส่งงานผ่านเมล์ ซึ่งงานที่ส่งเป็นงานกลุ่ม แล้วเราเป็นคนส่งงาน แต่เราเขียนเมล์อาจารย์ผิด จนอาจารย์ให้ดูงานของทุกกลุ่ม แต่ไม่มีของกลุ่มเรา ตอนนั้นเราพึ่งรู้ว่าเราเขียนเมลล์อาจารย์ผิด ก็รีบส่งใหม่ แต่ไม่ได้บอกเหตุผลกับอาจารย์ว่าทำไมพึ่งส่ง รู้สึกใจไม่ดีเลย เรารู้ว่ามันเป็นความผิดของเราเอง มันเป็นงานกลุ่มด้วยยิ่งรู้สึกแย่
ปัญหาการเรียน
ทำไมไม่เคยทำอะไรได้ดีเลย
หนูอายุ 13 หนูอยากจะทำอะไรพอลองทำออกมามันไม่เคยได้ดีสักครั้ง และบางทีหนูทำงานห้อง เวลาผิดพลาดทั้งหมด มันเป็นเพราะหนูไม่มีความรับผิดชอบเลย อย่างวันนี้ 19/06/61 หนูไม่รู้ว่าวันนี้ต้องส่งงานครูทั้ง ๆ ที่หนูเป็นคนจดการบ้านส่งให้กลุ่มห้อง แต่หนูกลับไม่ได้ส่งเพราะหนูไม่รู้หนูไม่ได้ยินที่ครูพูดเลย ทุกคนบอกกับหนูว่าหนูไร้ความรับผิดชอบ หนูขอโทษแต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือเพื่อนไม่รับคำขอโทษของหนู หนูไม่เคยได้คำปลอบใจหรือการกอดปลอบจากคนที่ต้องการ เวลาหนูทำผิดพลาดมีแต่คำซ้ำเติม ตอนแรกหนูคิดว่าคำพวกนั้นมันจะทำให้หนูเก่งขึ้น แต่ไม่...หนูไม่เคยพัฒนาขึ้นเลย พ่อแม่เปรียบเทียบหนู หนูไม่เคยได้รับคำว่า "ไม่เป็นไรลูก" จากพ่อหรือแม่เลย มันคงเป็นเพราะหนูที่เกิดมาจากความผิดพลาด หนูไม่เคยทำให้พ่อแม่ภูมิใจเลย หนูอยากช่วยคนอื่นอยากเห็นคนอื่นมีความสุขแต่แค่ตัวหนูยังขี้แพ้แบบนี้หนูมันแย่ใช่ไหม? หนูไม่อยากเป็นแบบนี้ หนูถูกกดดัน พ่อชอบบอกว่าบ้านเราไม่เคยมีปัญหาแบบนี้นะ อย่าทำให้มีปัญหา ทำไมเค้าไม่ถามตัวเองกลับว่าเค้าทำอะไรหนูถึงดึงตัวเองออกมา ในอวกาศกว้างคนเดียวแบบนี้บ้าง? หนูอยากไปหาหมอหนูไม่อยากรู้สึกแบบนี้ บางทีหนูก็อยากหายไป หนูไม่อยากเกิดมาเป็นปัญหาให้คนอื่น หนูมันก็แค่ลูกที่เกิดจากความผิดพลาด
ปัญหาการเรียน
ความมั่นใจในตัวเอง
สวัสดีค่ะ ขอบคุณที่สละเวลามาอ่านนะคะ ขอเข้าเรื่องเลยแล้วกัน ตอนนี้ดิฉันกำลังมีปัญหาความเครียดจากการทำธีสิสค่ะ ธีสิสชิ้นนี้เป็นการเอาประสบการณ์ส่วนตัวของดิฉันเองมาเล่า ร้อยเรียงผ่านภาพวาด ตอนนี้งานล่าช้ามาก จู่ๆ ดิฉันก็ทำงานไม่ออก คือไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป ไม่มีความรู้สึกอะไรเลยในชีวิตประจำวัน ก่อนหน้านี้ดิฉันมีความมั่นใจเรื่องการวาดภาพ แต่ตอนนี้ความมั่นใจตกต่ำมาก ดิฉันวาดรูปไม่ได้ ทั้งๆ ที่ตอนเริ่มทำงาน ใช้เวลาวาดภาพ 80 หน้าเสร็จใน 3 วัน แต่พอต้องมาปรับแก้ผลงานแล้ว ปรากฏว่าดิฉันคิดอะไรไม่ออกเลย หรือลองวาดก็ไม่สำเร็จ ยิ่งปรับแก้กับอาจารย์ที่ปรึกษาไม่ผ่าน ดิฉันก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองไม่เอาไหนเลย ไม่เก่ง และรู้สึกแย่กับตัวเองเรื่อยๆ จนอดทำร้ายตัวเองเพราะไม่ได้ดั่งใจไม่ได้ ความตั้งใจตอนแรกมันถดถอยและหดหาย บวกกับเรื่องที่ทำค้องขุดเอาประสบการณ์ร้ายๆ ในอดีตมาเล่า ยิ่งทำให้ไม่อยากทำงานมากขึ้นไปอีก คิดว่าหลายๆ คนก็คงเคยประสบปัญหาทำนองนี้ตอนทำธีสิสเหมือนกัน มีวิธีรับมือกับตัวเองอย่างไรกันบ้าง อยากขอคำแนะนำด้วยค่ะ
ปัญหาการเรียน
รู้สึกท้อครับ
ตอนนี้ผมอยู่ ม.6 ครับ และจะมีการสอบในเดือนหน้า คือ ช่วงนี้จะเป็นช่วงเด็กเขาเก็บเนื้อหาการเรียนหมดแล้วฝึกทำข้อสอบกัน แต่ผมยังเก็บไม่หมดทุกวิชาเลยครับ (ฝึกทำแค่บางวิชาเองเช่น อังกฤษ ไทย และ ญี่ปุ่น) ผมเล็งที่จะเข้า มศว.มนุษยศาสตร์ เอกภาษาญี่ปุ่นครับ ครับ เอาจริงๆ ผมพึ่งจะมาจริงจังช่วงเดือน ปลายเดือน พ.ย. ปีที่แล้วเองครับ ทำให้ต้องเร่งสปีดตัวเอง ช่วงนี้อ่านหนังสือดึกแทบทุกคืน แต่วันนี้รู้สึกไม่ไหวครับ พอทำ 9 วิชา อังกฤษ แล้วมันก็ท้อครับ เพราะมันยากมาก ไหนจะมีสอบ Onet ที่มีวิชาไม่ถนัด 2 ตัวอีก คือ คณิตกับวิทย์ พูดตรง ๆ ว่าแรกก็มั่นใจว่าตัวเองจะติด เพราะคะแนนตอนฝึกทำข้อสอบ ถือว่าดีอยู่ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะไปแข่งขันกับใครได้มั้ย ตรง ๆ เลยก็คือตัวเองจะติดมหาลัยและคณะที่ตัวเองหวังไว้หรือเปล่า ผมรู้ดีว่ามีคนหนักกว่าผม แต่ยังไง ผมก็ไม่ไหวมันเหนื่อยและท้อแท้ใจมากครับ
ปัญหาการเรียน
กำลังจะโดนรีไทร์จากมหาลัย
เรียนมหาลัยทางภาคเหนือคับเป็นมหาลัยระดับท็อปของประเทศ อยู่ปีสามแล้วครับแต่ด้วยปัญหาหลายอย่างจึงทำให้ตัวเองไปพบจิตแพทย์จึงรู้ว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้า เริ่มจากการเกรดลดหวบจากนั้นก็ลดมาจะโดนรีไทร์ รู้สึกผิดกับตัวเองคับที่ไม่ตั้งใจมากกกว่านี้ กับอีโก้ของตัวเองที่มันสูงที่คิดว่าตัวเองเก่งจนสุดท้ายไม่ไหวโดนรีไทร์ตามระเบียบ ผมเรียนหนังสือมาทั้งชีวิตครับ แต่ตอนนี้เหว้งมากไม่รู้จะทำไง
ปัญหาการเรียน
ชอบวิชาที่เรียนแต่ไม่ชอบอาชีพที่จะทำเกี่ยวกับวิชานั้น ๆ
คือ ผมเรียนภาษาญี่ปุ่นมา 2-3 ปี ได้แล้วครับ คือชอบวิชานี้ เพราะรู้สึกว่าตัวเองเข้าใจภาษาญี่ปุ่นได้ดี เวลาเรียนถึงจะยากแต่มันก็ ผ่านมาด้วยดี (ถึงจะเพราะดวงส่วนนึง) แต่ก็นั่นแหละ รู้สึกว่าถ้าตัวเองทิ้งสิ่งนี้อาจจะเสียใจทีหลังแน่นอน แต่ผมไม่รู้ว่า ผมจะทำอะไรดีกับงานข้างหน้าในอนาคต เขาสายงานนี้ จะเกี่ยวกับการเป็นล่าม นักแปล มัคคุเทศน์ เจ้าหน้าที่กระทรวงระหว่างประเทศ และอื่น ๆ คือผมแค่ฟังก็รู้สึกว่ามันน่าเบื่อ ไม่น่าทำ อาจจะเพราะเรายังไม่เคยทำงาน บวกกับผมพึ่งจะอายุ 18 ปี ยังอยู่ชั้นมัธยมอยู่ล่ะมั้ง ก็ยังไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี มันไม่มีแรงบันดาลใจอะไรเลยครับ เพราะตอนนี้ ถ้าเกิดยังไม่รู้อยู่อย่างนี้ ผมก็เป็นแค่คนที่เรียนดี แต่เอาตัวรอดไม่ได้น่ะ ผมไม่อยากเป็นอย่างนั้น
ปัญหาการเรียน
เรียนในสิ่งที่รัก หรือ เรียนในสิ่งที่ทางบ้านอยากให้เรียนดี
เรียนในสิ่งที่รัก หรือ เรียนในสิ่งที่ทางบ้านอยากให้เรียนดี ถ้าเรียนในสิ่งที่รัก ทางบ้านเห็นว่ามันมีโอกาสตกงานเยอะ งานไม่มั่นคง แต่ก็รัก อยากจะเรียนมันมากๆ กับไปเรียนในสิ่งที่ทางบ้านอยากให้เรียน เป็นการเรียนสายที่มั่นคง จบมาแล้วมีงานทำอย่างแน่นอน แต่ไม่ค่อยชอบมันเท่าไร จะทำยังไงดี ???
ปัญหาการเรียน
รอผลฝึกงาน
เป็นนักศึกษา ฝึกงานอยู่ครับ ฝึกงานทั้งหมด 6 ผลัดครับ ผลัดละ 6 สัปดาห์ ตอนนี้ฝึกงานผลัดที่ 4 อยู่ครับ ขอกำลังใจหน่อยครับ โค้งสุดท้ายก่อนจะจบเหนื่อยๆจริงๆครับ ฝึกงานรอผลด้วยครับ ไม่แน่ผลัดที่สามอาจไม่ผ่าน อาจารย์บอกให้รอผลประเมินอีกที ติดที่ตรงพอฝึกงานผลัดที่ 6 เสร็จ จะมีเวลาอ่านหนังสือสอบใบประกอบโรคศิลป์ 3 เดือน แต่ถ้าผลฝึกงานไม่ผ่าน ต้องฝึกใหม่เป็น 7 ผลัด จะมีเวลาอ่านหนังสือลดลงเหลือเดือนครึ่ง มานท้อมากๆเลยครับ กังวลการสอบใบประกอบด้วยครับมีเวลาอ่านน้อย ไม่ใช่คนเก่งอะไรเลยครับ ฝึกงาน 9 เดือนเต็ม ทุกที่กดดันหมดเลยครับ งานเยอะด้วย แต่ทุกวันนี้ก็พยายามอดทน บอกตัวเองเสมอเลยครับ ทนมาได้ตั้งหลายปี อีกนิดเดียวก็จะจบแล้ว อดทนไว้อีกนิดเดียวแล้วครับ ขอกำลังใจหน่อยครับ รอผลฝึกงานผลัดสามอยู่ด้วยครับตอนนี้ มีพรีเซ้น แก้งานใหม่ทั้งหมดสี่รอบเลยครับตอนฝึกผลัดสาม โหดจริงจริง ใครมาฝึกที่นี่ทุกคนก็บอกว่าโหด ท้อใจจริงจริงครับ ขอขอบคุณพื้นที่เว็บไซด์นี้ที่ให้ระบายปัญหาและความทุกข์ที่อยู่ในใจนะครับ
ปัญหาการเรียน
ไม่อยากเรียนต่อแล้ว ยิ่งเรียนเหมือนยิ่งไม่ใช่...
สวัสดีค่ะ ตอนนี้เราเรียนปี 4 ปีสุดท้ายแล้ว เรารู้สึกว่าสายที่เราเรียนมันไม่ใช่เรา เรามองไม่ออกว่าอนาคตเราจะทำอาชีพที่เราเรียนมา มันไม่เห็นภาพเลย ตอนเราแอดติดเราไม่ได้คิดด้วยซ้ำว่าจะมาเรียนสายนี้ ผลการเรียนเราไม่ได้ขี้เหร่ เราทำได้ดีระดับนึง แต่เรารู้สึกว่ามันเป็นแค่ตัวเลข เพราะเราไม่ได้พยายามอะไรมาก เราเรียนไปเรื่อยๆ จนซัมเมอร์ปี 3 มันชัดเจนมากว่าทางที่เราเดินมามันผิดหมด เราสับสนเหมือนคนหลงทางมากตอนนี้ ปี 4 เราต้องทำโปรเจ็คจบกับเพื่อน เราอยากหยุดมันตรงนี้แต่ปัญหามันอยู่ที่ 1. ทางบ้านบอกว่าสู้เรียนมาตั้งนานจะไม่สู้อีกหน่อยหรอ (ได้ยินแม่พูดแบบนี้เรายิ่งท้อ) 2. ถ้าเราหยุดลงแบบนี้ เพื่อนที่ทำโปรเจ็คด้วยกันจะทำกับใคร เพราะจับคู่ไว้แต่แรกแล้ว เราสับสน ยิ่งคิดยิ่งไม่เข้าใจตัวเอง เรานอนไม่ค่อยหลับ เราไม่อยากอยู่ที่นี่แล้วจริงๆ ลำพังถ้าเราเกิดมาตัวคนเดียว เราจะตัดสินใจไม่ยากเลย แต่คิดแล้วคิดอีก มันก็ยังวนเวียนในหัวเหมือนเดิม ว่าถ้าเราตัดสินใจอะไรไปแล้ว คนรอบข้างเขาจะเดือดร้อนเพราะเราไหม บางครั้งเราได้แต่ถามตัวเอง ว่าเราเกิดมาทำไม ในเมื่อชีวิตเราเองยังไม่ค่อยได้ใช้ทำในสิ่งที่เราอยากทำเลย เราฟุ้งซ่านมากทุกๆวัน เราจะทำยังไงดี?
แจ้งปัญหา