ปัญหาทั่วไป

ปัญหาทั่วไป

ปัญหาทั้งหมด (179)
ปัญหาทั่วไป (44)
ปัญหาการตัดสินใจในชีวิต (55)
ปัญหาด้านการงาน (9)
ปัญหาสุขภาพ (3)
ปัญหาการเรียน (12)
ปัญหาครอบครัว (17)
ปัญหาความรัก (39)
ปัญหากลุ่มคนรักร่วมเพศ (LGBT) (0)
ปัญหาทั่วไป
อยากมีคนรับฟัง
เราเป็นผู้ฟังมาตลอดเลยนะ ตั้งแต่เพื่อน แฟน ญาติ พ่อแม่ เราฟังทุกคนและเราแนะนำไปด้วย แต่พอถึงคราวเราที่จะพูดบ้างไม่มีใครแม้แต่จะฟังเรา เราพูดไปเหมือนพูดกับสายลม ไม่มีฟีดแบคอะไรกลับมาเลย จนทุกวันนี้เรากลายเป็นคนที่เก็บปัญหาไว้กับตัวเอง แก้ปัญหาเองมาตลอด เราแค่อยากบ่นว่าเหนื่อยโดยมีคำว่าสู้ๆนะกลับมา อยากได้กำลังใจกลับมาให้เราสู้ต่อ เราเหมือนเราโดนมองข้ามไป มันอาจจะดูไร้สาระแต่อะไรพวกนี้มันสำคัญกับชีวิตเรามากนะ มันหล่อเลี้ยงหัวใจเราให้เดินต่อได้อะ แค่นี้แหละที่อยากระบาย :)
ปัญหาทั่วไป
เอาใจเพื่อนไม่ถูก
เอาใจเพื่อนไม่ถูกเลยค่ะ ไม่รู้จะเอายังไง เค้ามีงานอะไรก็ไม่บอกเรา ไม่พูดกับเราว่ามีงานอะไรบ้างเราก็เลยไม่รู้ เราก็เลยไม่ได้ช่วยเค้า กลายเป็นว่าไม่ช่วยเค้า ทิ้งงานให้เค้า แต่ในความคิดเราคือบอกสิว่ามีงานอะไร เรายินดีช่วย แต่ไม่ใช่ไม่บอกเราแล้วก็มาโกรธเรามึนตึงใส่ ไม่พอใจที่เราไม่ช่วยงาน จัดการยังไงกับเพื่อนคนนี้ดีคะ
ปัญหาทั่วไป
สับสนกับอารมณ์แปรปรวนและความรู้สึก
ปัจจุบันนี้อายุ 27 สำหรับปัญหาที่เจอคือก่อนหน้านี้ประมาณ 1 อาทิตย์ เราเริ่มมีความรู้สึกกังวลใจ ระแวง โดยการเอาเรื่องเก่า ๆ เข้ามาคิด และพอเราเจอเหตุการณ์ที่มันก็ปกติดี แต่ช่วงอารมณ์และความรู้สึกเรากลับรับรู้ว่ามันไม่เหมือนเดิม (แต่จริง ๆ มันไม่มีอะไร) แล้วเราก็จะร้องไห้ทุกคืนก่อนนอน คุยกับตัวเองก่อนนอน หาคำตอบให้ตัวเอง พอเราหยุดร้องไห้เราก็จะรู้สึกดีขึ้น แล้วเราก็จะกลับมาเป็นอีกแบบนี้ทุก ๆ คืน ช่วงนี้เป็นมาได้จะประมาณ 1 อาทิตย์แล้วค่ะ ซึ่งปกติเราเป็นคนที่สนุกสนานมาก ร่าเริงมาก ไม่เคยคิด ไม่ค่อยเครียด แต่เดี๋ยวนี้มันทำไม่ได้เลยที่จะไม่คิด บางครั้งพอเราร้องไห้ออกมาแล้ว เราก็ดันมาคิดได้ว่าเราจะร้องทำไม มันอาจจะไม่มีอะไรก็ได้ แต่มันก็ห้ามไม่ได้ที่จะไม่ร้อง ตอนนี้มันเลยเหมือนไม่เป็นตัวเองเลย เอาเรื่องเดิม ๆ มาคิดแล้วก็ร้องไห้ แล้วก็คิดได้ว่าไม่ควรร้อง แล้วก็กลับมาร้องไห้ วนไปวนมาแบบนี้อีกค่ะ
ปัญหาทั่วไป
ชอบหงุดหงิดเวลา ย่าถามเรื่องแม่
ต้องเกริ่นก่อนว่า ตอนเด็กๆผมโดนย่าคนนี้ด่าเรื่องไม่ตั้งใจเรียนบ้าง อย่าเรียนน้อยเหมือนพ่อบ้าง มีตีผมบ้าง ด่าเรื่องบลาๆๆๆ ตอนนี้โตแล้วผมก็ได้ทำเกรดดีๆได้แล้ว ปัญหา ก็คือ ตอนนี้พ่อแม่ของผมเลิกกัน ผมก็โอเคครับ ไม่เป็นไร เข้าใจ ไม่ได้เศร้าหรืออะไร เวลาไปบ้านหาย่า ย่าจะถามแนวๆแขวะอ่ะ ถามจุ๊กจิ๊ก เห้ยแม่ทิ้งเราไป แม่เลวบ้าง นางจะถามว่า แม่ส่งเงินมาไม๊ แม่คุยกับเราป่าว คือ สีหน้า กับน้ำเสียง เหมือนแขว๊ะๆกวนประสาทหน่อยๆ ผมเป็นคนชิวๆครับ แต่ทุกครั้งเวลาย่าถามเรื่องนี้ ผมจะหัวร้อน และ วาร์คใส่โดยไม่ได้มีการแคร์สายตาใครเลย ผมกลายเป็นเด็กก้าวร้าวขึ้นมาทันที คือ งงกับตัวเอง เห้ยเราไม่ใช่คนแบบนั้น แต่ทำไมเราถึงแสดงกริยาแบบนั้นออกไปได้ อาจจะเครียดด้วยรึป่าวอันนี้ไม่แน่ใจ แต่ปกติเวลาโกรธ ผมจะร้องไห้มากกว่าที่จะวาร์คออกไป ผมอยากรู้ว่า เพราะอะไรผมถึงวาร์คและแสดงอาการก้าวร้าวออกไป แล้วพอมีวิธีแก้ไม๊ คือผมไม่เคยวาร์คใส่ใครครับยกเว้นย่าคนเดียว...
ปัญหาทั่วไป
ไม่เข้าใจตัวเอง
สวัสดีค่ะ เราไม่รู้เหมือนกันว่าเราเป็นอะไร แต่ช่วงนี้เรารู้สึกโดดเดี่ยวชอบอยู่กับตัวเอง มีความสุขกับการใช่ชีวิตนะคะ แต่บางครั้งมันก็รู้สึกเศร้าทั้งๆที่ไม่ได้มีเรื่องเศร้าอะไร ร้องไห้บ้าง บางที่นั้งอยู่เฉยๆก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา บางทีหัวเราะมีความสุขอยู่ดีๆก็จะรู้สึกว่าชีวิตไร้ค่าโดดเดียวทั้งๆที่ก็มีเพื่อนอยู่ด้วย รู้สึกอารมณ์อ่อนไหวง่ายมาก แต่ทุกครั้งที่เราเป็นแบบนี้เราก็จะไม่แสดงออกนะ เราแค่รู้สึกว่าเราควรเก็บมันไว้ ไม่กล้าไปปรึกษาเพื่อนเพราะกลัวจะทำให้เค้าลำบาก ความคิดเรามันบอกให้แสดงออกไปว่ารู้สึกยังไง แต่ใจเราก็คิดว่าอย่าแสดงออกไปเลยมันไร้ประโยชน์เปล่าๆ แถมจะทำให้คนอื่นเครียดไปด้วย #บางที่เราก็คิดนะว่าเราแค่อ่อนแอรึเปล่า #ความรู้สึกเราในแต่ละวันมันมั่วไปหมด #แบบนี้เรียกว่าเรากำลังอ่อนแอใช่ไม
ปัญหาทั่วไป
มีเรื่องไ่ม่สบายใจ
ผมนำเงินเก็บตอนเรียนไปเทรดforex จนเสียเงินไป7หมื่น ผมไม่กล้าจะบอกพ่อแม่กลัวท่านจะกังวลผมวรทำยังไงดี
ปัญหาทั่วไป
อยากรู้ว่าตัวเองเป็นโรคอะไรไหม
สวัสดีค่ะ คือหนูเริ่มมีพฤติกรรมที่แปลกไปคะ หนูไม่ชอบให้ใครเห็นหนูร้องไห้ หนูเลยจเร้องเฉพาะตอนอยู่คนเดียว หนูจะร้องไห้เฉพาะเวลาที่หนูเครียดนะคะ เมื่อก่อนเวลาหนูเครียดหนูก็แค่จะรู้สึกว่าอยากอยู่คนเดียวแล้วก็จะร้องไห้ แต่พอนานๆไปมันเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆอะค่ะ หนูเริ่มนอนไม่หลับ มีความรู้สึกชอบอยู่คนเดียวมากกว่า บางเวลาก็จะรู้สึกเหงาๆอะค่ะ มันเป็นแบบนี้มานานมากจนเริ่มช่วงหลังๆมาเริ่มหนักขึ้นเวลาหนูเครียดหนูจะเหมือนคนบ้าเลยค่ะ จะร้องไห้คนเดียวในห้องร้องไห้เมื่อคนบ้าอะค่ะร้องไปด้วยกรีดบ้างตะโกนบ้าง บางทีก็หัวเราะ(แต่ทุกอย่างไม่ว่าจะกรีด ตะโกน หัวเราะ หนูจะไม่ออกเสียงนะคะ เพราะไม่อยากให้ใครรู้) แล้วกับมาร้องไห้คืน และเวลาร้องไห้หนูชอบทุบขาตัวเองแล้วก็กัดแขนตังเองอะค่ะ ทุกอยากที่หนูทำหนูรู้ตัวนะคะ แล้วก็เจ็บด้วยเวลากัดแขนหรือทุบ แต่มันทำให้รู้สึกดีขึ้นอะค่ะ หนูอยากรู้ว่าหนูเป็นอะไรรึเปล่า หรือเเค่เครียดเฉยๆเลยมีอาการแบบนี้
ปัญหาทั่วไป
รู้สึกเครียดกับคำพูดของเรา
เริ่องมีอยุ่ว่า เรากับแฟนมีอาชีพขายเปาะเปี้ยะทอด ทอดมัน เวลาขายของถ้่าแฟนเราเหนญาติพี่น้องหรือคนรุ้จักขับผ่าน แฟนเราเองมักจะเรียกจอดแร้วหยิบยื่นของทอดให้ฟรีๆบอกตรงๆเราเปนประเภทที่ชอบแจกลดแลกเเจกแถมทำนองนี้แฟนเราจะแถมให้ใครหรือให้ใครกินเราเองไม่เคยด่าว่านี่พุดในมุมมองของเรานะ ถ้าเปนคนรุ้จักหรือญาติแฟนเราที่เราสนิทๆเราเองก้อจะใช้คำพุดที่เล่นที่หยอกกันเสมอเราเองมีนิสัยชอบชอบพุดจาเเหย่เร่นแต่ถ้าญาติเเฟนคนไหนที่มีอายุมากกว่าเรา เราไม่ค่อยพุดเพราะเราให้เกียติ จนมาวันนี้ เจอกะตัวเอง ญาติแฟนเราขับวินมอไซมาส่งผุ้โดยสารที่น่าร้านเรา ญาติแฟนคนนี้ชื่อฝน เปนญาติของแฟนที่แฟนเราสนิทมากเจอกันทักกันตลอดหยิบยื่นของทอดเราไห้กินประจำทุกครั้งที่เเฟนเราเจอญาติคนนี้ แต่บังเอิญปากของเราที่ไว ดันพุดขึ้นมาว่า "เห้ยมึงให้กินฟรีๆหรอ" แต่เราไม่ทันสังเกตุว่าเปนญาติเเฟน เราคิดว่าเปนคนที่รุ้จักของเรา เราคิดว่าเค้าคงได้ยินสิ่งที่เราพุดแหละ เรานึกในใจว่าได้ยินปะว่ะ อยากขอโทดจังจะบอกว่าหนุพุดเล่นหนุไม่ได้ตั้งใจหนุคิดว่าเปนคนรุ้จักหนุ แต่ในขณะนั้นญาติแฟนคนนี้โมโหอย่างแรง ขับรถวนมาหลายรอบเราเองก้อตัดสินใจ ยกมือไหว้ พี่ฝนหนุขอโทษค่ะหนุไม่ได้มีเจตนาดูถุกพี่หนุทักผิดคน พี่ฝนเค้าชี้น่าด่าเราว่าอิสัสถ้าไม่ติดว่าผัวมึงเปนญาติพี่น้องกุกุจะลงไปตบปากมึงแร้ว เราเองก้อสั่น อายด้วย กลางหมุ่บ้านคนเยอะก้อเยอะ เรายกมือไหว้อย่างเดียว แฟนเรา ก้อเข้าโอบกอดญาติเค้าเเร้วพุดเคล้าคลอว่าฝนขอโทษแทนเเทนเมียกุด้วย พุดย้ำๆไปมาเพื่อที่จะได้ไม่ต้องมางใจกัน อีกอย่างเราเครียดมาก เพราะพี่ฝน จะขับรถเจอกะแฟนเราปะจำแระทุกวันด้วย เหมือนเค้าไม่ยอมฟังเหตุผลเราด่าๆเราเราอธิบายไงเค้าไม่ยกโทษเราเรยมีเเต่เปล่งเสียงดังคนดูก้อเยอะ เราเองก้อเดินไปที่รถเข็นที่้เราขายของ เเร้วนั่งลงกะแฟนมองน่ากันเราเสียใจนะที่ทำให้ญาติพี่น้องแฟนเราเข้าใจผิด อีกอย่่งแฟนเราเครียดด้วยกลัวว่าญาติพี่น้องรุ้เรื่อง เพราะพี่ฝนแกไปเล่าแน่ แกไปเล่า ว่าเมียไออ้วน แม่งปากดี พุดจาอย่างกะไปขอมันแดกฟรีๆ ป่านนี้ญาติพี่น้องแฟนเราคงเกลียดเราอะ เราไม่อยากไปขายของเรย เราอาย เราเหมือนแคร์ความรุ้สึกคนอื่นมากไป อีกอย่างเราเองกลัวญาติพี่น้องแฟนจะมาทำร้ายเรา เพราะพวกเค้ารักกันมากใครจะมาทำลุกหลานเค้าไม่ได้ทำนอง ถ้าญาติพี่น้องมีเรื่องส่วนมากพวกญาติๆจะรวมตัวกันไปช่วยกันเยอะมาก เครัยดค้ะ #เครียดมากไม่อยากไปขายของไม่อยากตอบคำถามเวลามีคนมาถามเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยากอยุ่คนเดียวอยากอยุ่บ้านไม่อยากได้ยินคำพุดคนอื่นที่ด่าว่าเราเรย
ปัญหาทั่วไป
ชอบเก็บทุกอย่างไปคิด
รู้สึกชอบเก็บทุกอย่างมาคิดเล็กคิดน้อยตลอด พอมาคิดอีกทีก็จะกังวลว่าทำไมเราถึงได้พูดหรือทำแบบนี้ พูดแบบนี้ไปจะทำร้ายคนอื่นหรือทำให้คนอื่นไม่สบายใจรึป่าว จะทำให้เขาเกลียดหรือไม่ขอบเรารึป่าว ประมาณนั้น อยากจะปล่อยวางแต่มันหยุดที่จะคิดแบบนี้ไม่ได้สักที
ปัญหาทั่วไป
รู้สึกไม่สบายใจ
เราพึ่งขับรถได้ไม่นาน วันนี้เราก็ขับรถปกติแบบกำลังออกจากซอยแต่ไม่รู้ว่าวันนี้เป็นอะไร มองตกขอบหรือยังไงไม่รู้ เกือบเฉี่ยวชนกับมอเตอร์ไซ ดีที่เขาเบนทัน แต่เขาไม่ได้บาดเจ็บอะไร ตอนนั้นเราทำอะไรไม่ถูกเลย ได้แต่พูดขอโทษเขา เราไม่สบายใจเลย
ปัญหาทั่วไป
รู้สึกไม่พอใจคน ๆ หนึ่งมากครับ
ผมมีเพื่อนอยู่คนนีง เขาก็ไม่ได้สนิทอะไรกับผมมากหรอก แต่เขามีนิสัยเสียที่ชอบพูดด่าคนอื่นเสีย ๆ หายๆ เหมือนกับขับไสไล่ส่ง ไม่อยากจะคุยด้วย เวลาเล่น ๆ กับเขาก็จะพูดแบบห_า ๆ ใส่ คือบางทีมันก็เล่น ๆ ปะ แล้วเวลาผมคุยอะไรด้วย บางทีก็เป็นเรื่องสำคัญแต่ก็ชอบทำเมิน จนครั้งนึงผมต้องขึ้นน้ำเสียงใส่ถึงจะคุยด้วย คือรู้จักกันมา 3 ปี ก็เข้าใจว่าอาจจะเป็นคนที่มีปมอะไรบางอย่างและมันก็เป็นแค่หนึ่งในข้อเสียของเขา (เพราะส่วนใหญ่เขาจะชอบอยู่คนเดียวแบบ'โลกส่วนตัว') แต่มันไป ๆ มา ๆ มันหลายครั้งจนบางทีก็ทนไม่ไหว มันเกินไปในบางทีนะ ผมไม่พอใจที่ต้องเจอแบบนี้ครับ ผมคิดว่าถ้าเกิดเป็นอย่างนี้ก็คงบอกตรง ๆ ว่าไม่พอใจกับนิสัยและควรจะรับแก้ได้แล้ว แต่ผมก็ไม่เคยที่จะกล้าพูดตรง ๆ กับเพื่อนออกไปตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว ผมควรจะพูดออกไปตรง ๆ ดีมั้ย หรือควรปล่อยเอาไว้ เพราะเดี๋ยวมันก็หายไปกับเรื่องแบบนี้ แล้วถ้าเกิดว่าจะพูดตรง ๆ ออกไปผมควรจะทำยังไงดี
ปัญหาทั่วไป
อยู่ๆก็เครียดแบบไม่มีเหตุผล
คือแบบอยู่ๆมันก็เครียดเอง กังวลเอง แต่เราไม่รู้ว่าเราเครียดหรือกังวลเรื่องอะไร อยู่ๆมันก็แว้ปมา สักพักมันก็จะหายไป มันก็วนลูปมาเรื่อยๆ
ปัญหาทั่วไป
ต้องมั้่นใจในทางเดินของเรา
ผมตกงานมา 3 ปีแล้วครับ มาออกจากงานบริษัทเอกชนเงินเดือนดีครับ แต่ติดปัญหาเรื่องคน มันอึดอัดใจผมระบบงานดีแต่ระบบในตัวคนนี้ ผมไม่เข้าใจจริง การศึกษามันไม่ช่วยยกระดับจิตใจคนบ้างเลยหรือนี้ ผมเลยลาออกมาทำธุระกิจส่วนสัวหลายอย่างครับแต่ไปไม่รอด 3 ปีมานี้ผมไม่ได้ให้เงินกับภรรยาผมเหมือนเมื่อก่อนตอนที่ยังทำงานอยู่ มันรู้สึกไม่ดีเอาเสียเลยสำหรับลูกผู้ชายอย่างเราๆ ดีอย่างที่เรายังไม่มีลูก แต่ผมก็ยังมีความเชื่อความศรัทธาในแนวทางความคิดการประกอบธุรกิจของผมอยู่ แม้บางครั้งรู้สึกท้อมากๆ จะไห้ไปสอบแข็งขันงานราชการอายุก็มากแล้ว ทำธุรกิจแบบใหญ่โตก็ไม่มีทุน ก็ต้องเริ่มจากต้นทุนที่เรามีอยู่นี้ละครับ อย่างน้อยฟ้าคงรู้ว่าเราทำอะไรอยู่ พยายามมากแค่ไหนแล้ว ผมจะรอ ผมจะรอ วันที่ผมประสบผลสำเร็จชีวิตของผมตามที่ผมวาดฝันใว้ แล้วผมจะนั่งจิบชาร้อนๆ ชมธรรมชาติ ได้อย่างไม่ต้องกังวลต่อสิ่งใดเสียที
ปัญหาทั่วไป
ที่เคยมี กลับไม่เหลืออะไร
"เรื่องจริงยิ่งกว่าละคร" ไม่น่าเชื่อว่าเราจะเข้าใจประโยคนี้ก็ในวันนี้ เคยมั้ยที่ทุกอย่างกำลังไปได้ด้วยดี แต่อยู่ๆก็แทบไม่เหลือแรงให้เดินต่อ... เหมือนทุกอย่างมืดบอดจนไม่รู้ว่าจะเดินไปทางไหน เราเคยเป็นคนนึงที่มีทุกอย่าง อยากได้อะไรก็ได้ ไม่ต้องทำอะไร มีหน้าที่เรียนอย่างเดียว แต่แล้ววันนึงจากที่เป็นเด็กนอกเรียนมหาลัยอันดับต้นๆของอเมริกา ก็ต้องพักการเรียนเพราะปัญหาทางการเงินและปัญหาครอบครัวของที่บ้าน พ่อแม่แยกทางกันโดยที่ฝ่ายพ่อไปมีคนใหม่แต่ไม่ยอมอย่าจนต้องมีการฟ้องร้อง แม่ก็ไปมีคนใหม่ทั้งๆที่ยังจดทะเบียน ส่วนเราก็ต้องหยุดเรียนเพราะไม่สามารถจ่ายค่าเทอมได้อีกต่อไป เราพยายามมากที่จะมองโลกในแง่ดี พยายามปลอบใจตัวเอง แต่บางทีมันก็ยาก จนเราป่วยเป็นโรคซึมเศร้า ต้องกินยารักษาวันละเม็ด ต้องไปหาหมอทุกเดือนจนกระทั่งเดือนมิถุนาที่ผ่านมา เราทนไม่ไหวกับปัญหาที่รุมเร้า เราไม่อยากมีชีวิตที่ต้องทนทุกข์กับปัญหาต่างๆที่ดูเหมือนไม่มีทางออก เราตัดสินใจเลือกที่จะจบชีวิตโดยกินยารักษาอาการซึมเศร้าไป 20 กว่าเม็ด (ปริมาณยา 20 วัน) ทั้งๆที่ควรจะหายไปจากโลกนี้แล้ว แต่นรกหรือสวรรค์ก็ไม่ได้เข้าข้างเรา แม้หมอทุกคนบอกให้ครอบครัวเราทำใจ แต่เรารอด ตื่นมาจากอาการโคม่าได้อย่างปาฏหาริย์ เราใช้เวลาทั้งอาทิตย์หลังจากนั้นเพื่อจะพยายามลำดับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจนสำเร็จ ซึ่งเราก็ไม่รู้ว่าจะดีใจหรือเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นดี? เราควรดีใจที่ตื่นมาเจอกับทุกคนพร้อมกับปัญหาเหล่านั้นด้วยมั้ย ?​ หรือเราควรเสียใจที่ไม่เป็นคนที่เข้มแข็งมากพอที่จะยอมรับเรื่องที่เกิดขึ้นและพยายามหาออก? เราไม่เหลือความหวังที่จะก้าวต่อไปในโลก ไม่เหลือกำลังใจที่จะเผชิญกับความเจ็บปวดแล้ว ภายนอกอาจจะดูร่าเริง ยิ้มง่าย หัวเราะเก่ง แต่ข้างในใครจะรู้ว่าเราต้องนั่งร้องไห้เสียใจคนเดียวครั้งแล้วครั้งเล่า เราร้องไห้จนไม่มีน้ำตาจะไหลอีกแล้ว จนมันมีแต่ความชินชา ความว่างเปล่า บางทีเราก็ไม่เข้าใจว่าเราตื่นมาอีกทำไม? ให้เรามาเจอกับเรื่องเจ็บปวดต่างๆซ้ำๆอีกทำไม? เราไม่รู้จริงๆว่าเราจะต้องทำยังไงต่อไป มันเหมือนกับว่าเราจะถอยก็ไม่ได้ จะก้าวต่อก็ไม่ไหว หยุดอยู่ที่เดิมแบบนี้ไม่ได้ขยับไปไหน ยิ่งเราเห็นโลกภายนอกที่กำลังหมุนไปเรื่อยๆ โดยที่เราไม่สามารถไปไหนได้เลย เพื่อนๆไปถึงไหนต่อไหน จบรับปริญญา กำลังจะมีงานดีๆทำ หรือไม่ก็ศึกษาต่อระดับ ป.โท แล้วเราล่ะ? ปริญญาก็ไม่มี งานก็ไม่มี ยิ่งคิดเราก็ยิ่งหดหู่ เรากลายจากคนที่เพื่อนๆชื่นชม คนที่ถูกเพื่อนๆอิจฉาที่มีชีวิตและความเป็นอยู่ที่ดี เป็นคนอิจฉาเพื่อนๆซะเองที่อย่างน้อยพวกเค้าก็ยังได้เรียนในสิ่งที่ชอบ ได้ทำตามสิ่งที่ตัวเองรัก เงินอย่างไม่เคยคิด อยากกินอะไรก็กิน อยากได้อะไรก็ซื้อ ซึ่งต่างจากตัวเราโดยสิ้นเชิง... แม้แต่จะเปิดแอร์ซักครั้งยังต้องคิดแล้วคิดอีก ร้อนก็ต้องทน เพราะมันเปลืองค่าไฟ จะกินอะไรก็ต้องมองราคา สิ่งที่เกิดขึ้นมันทำให้เรารู้สึกท้อแท้ เรารู้สึกเหมือนโลกที่เคยมีแต่สิ่งดีๆได้พังทลายลงในพริบตา ครอบครัวที่อบอุ่นสลายกลายเป็นแค่ความทรงจำ มหาลัยที่ดีๆกลายเป็นแค่ความฝันที่ไม่อาจทำให้เป็นจริงได้ ทุกอย่างที่เคยมีก็กลายเป็นแค่ไอ ทิ้งไว้แค่ความรู้สึกเศร้าอาลัยอาวรณ์เพียงเท่านั้น ตอนนี้เรามีชีวิตอยู่ไปวันๆโดยไม่มีความหวังอะไร เราอยากออกไปจากโลกที่หม่นหมองใบนี้ แต่เราไม่รู้จะเริ่มยังไง จะกลับมาเรียนที่ไทยเราก็ต้องเริ่มนับหนึ่งใหม่ เท่ากับว่าเราต้องเริ่มตั้งแต่ปีหนึ่ง แต่ที่ไทยจะเข้ามหาลัยรัฐ การแข่งขันก็สูงเด็กที่จบมัธยมมาใหม่ๆก็เยอะแยะ จะเข้าเอกชนค่าเทอมก็แพง ถึงเข้าได้โอนหน่วยกิตจากมหาลัยอเมริกาก็ได้ไม่เท่าไหร่ ... ถ้าจะไปทำงาน จะทำอะไรล่ะ? ปริญญาก็ไม่มี จะทำธุรกิจก็ต้องใช้เงิน จะกู้ก็ไม่มีหลักฐานทางการเงินที่แน่นอน คำถามคำตอบก็วนๆอยู่ที่เรื่องเงิน? เราอยากอยู่ให้ได้ อยากเดินต่อให้ได้... คำถามคือยังไงล่ะ ?​
ปัญหาทั่วไป
รู้สึกแย่
ขอแทนตัวเองว่าเคนะคะ คือตั้งแต่เล็กจนโตชีวิตมีแต่ความทุกข์ความเสียใจไม่เคยได้ยิ้มได้หัวเราะอย่างมีความสุขเหมือนเด็กคนอื่นเขาเวลาอยากปรึกษาเรื่องอนาคต เรื่องเรียนหรืออะไรก็แล้วแต่ กับพ่อก็ไม่เคยจะได้คำตอบหรือคำแนะนำ ได้แต่บอกปัดกลับมาว่า ไว้ถึงเวลาค่อยว่ากันอีกทีว่าจะเอายังไง ไม่ว่าจะถามอะไรก็จะได้คำตอบแบบนี้ จนมันทำให้เวลาเคมีอะไรก็ไม่ค่อยอยากปรึกษาพ่ออีกแล้ว เพราะถามไปก็ไม่ได้คำตอบ ทั้งชีวิตเคเหลือเเค่พ่อคนเดียว แม่เสียตั้งแต่ยังเด็ก พ่อคือคนที่เข้าใจเคมากที่สุดแต่เวลาเคมีปัญหาหรือไม่โอเคก็อยากจะคุยอยากจะปรึกษาพ่อแต่ก็ไม่เคยได้คำตอบอะไรกลับมา จนมันรู้สึกแย่มากๆ ไม่รู้จะคุยกับใครได้บ้าง ที่สามารถไว้ใจได้ บางทีมันก็อึดอัด แย่ จนแบบรู้สึกว่าไม่อยากมีชิวิตอยู่ต่อแล้ว และพอมีอะไรมากระทบใจนิดหน่อยก็จะดีพดาวมากๆ ควรทำยังไงต่อไปดีคะ
ปัญหาทั่วไป
ไม่ชอบที่ตัวเองเป็นแบบนี้
รู้สึกว่าตัวเองชอบย้ำคิดย้ำทำ แล้วชอบกังวลประมาณว่าเราล็อคประตูแล้ว แต่สักพักก็ต้องกลับมาดูอีกว่าเราล็อคประตูรึยัง แล้วบางทีเวลาไปข้างนอกก็จะคิดว่าเราล็อคประตูรึยัง ในใจมันก็จะกังวลนิดหน่อย เราชอบกังวลแบบคิดจินตนาการไปก่อนถึงแม้บางทีจะพยายามไม่คิดแล้ว แต่บางทีมันก็แว้บเข้ามาในหัวเอง เราควรจะทำยังไงดี
ปัญหาทั่วไป
ชอบเพื่อนสนิท
ผมมีเพื่อนสนิทคนนึงเป็นผู้หญิง(มีแฟนแล้ว)รู้จักกันตั้งแต่ประถมครับ เราจะเป็นประเภทที่จะอยู่ด้วยกันเป็นรอบๆครับ 3 ปี ต่างคนต่างหายออกจากชีวิตของแต่ละคนไป แล้วจะมีเหตุการณ์ที่ทำให้เราได้กลับมาเจอกันแล้วก็สนิทกันเหมือนเดิม ก่อนที่ต่างคนต่างหายออกจากชีวิตกันไปรอบนี้ผมสนิทกันมากคุยกันทุกเรื่องช่วยกันทุกอย่าง ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด แต่มีเรื่องที่ทำให้เราต้องแยกจากกันอีกครั้ง แต่แปลกตรงที่ว่าครั้งนี้ผมมีความรู้สึกแปลกๆเกิดขึ้นกับตัวเองตอนที่ยังอยู่ด้วยกันผมไม่ได้รู้สึกแบบนี้ พอต้องแยกกันผ่านไปสักระยะนึงผมรู้สึกว่าผมรักเค้ามาก มากจนถ้าผมคุยกับเค้าต่อผมต้องหลุดบอกออกไปแน่ๆผมเลยเฟสตัวออกมาเลย ไม่ติดต่อกับเขาอีกเลย เพราะผมกลัวว่าจะเสียเค้าไป(ผมเป็นคนมีเพื่อนน้อยครับ)คิดว่าสักวันคงจะลืมได้ แต่กลายเป็นว่าตอนนี้เหมือนผมก่อกำแพงให้กับตัวเองสูงมากขึ้น ทุกๆคนที่จะเข้ามาในชีวิตผมได้คือต้องดีก่วาเค้า เหมือนเค้าจะเป็นบรรทัดฐานในการเลือกคนที่จะเข้ามาในชีวิตผมไปแล้ว ตอนนี้โดดเดี่ยวมากครับ ไม่รู้จะแก้ปัญหาตัวเองยังไง ขอบคุณครับ
ปัญหาทั่วไป
เราโต้แย้งไม่ค่อยได้
คือ ต้องบอกก่อนว่าผมมีนิสัยที่เงียบ ๆ ค่อนข้างถ่อมตน ให้เกียรติคนอื่นและเป็นฝ่ายยอมเสมอ แต่ลึก ๆ แล้ว ผมเองก็ไม่ได้ชอบที่จะยอมหรอก เพราะผมก็รู้สึกอยู่ว่า ถ้าเกิดเป็นเรื่องที่ทำให้เดือดร้อนตัวเรา ผมก็จะป้องกันตัวในการดต้แย้งออกไป แต่ผมติดนิสัยเสียที่ไม่กล้าพูด และบางทีก็คิดเหตุผลในการโต้แย้งไม่ออก จนบางทีก็เคยคิดทำไมเราโง่อย่างนี้ ผมควรจะทำยังไงดีกับจุดนี้ครับ ถึงจะกล้าและฉลาดมากขึ้น
ปัญหาทั่วไป
เพื่อนไม่คบ โดดเดี่ยว
ปัญหามีอยู่ ว่าหนูเคยมีเพื่อนหลายคนอยู่ แต่เคยผิดกับเพื่อนหลายๆคนมากๆ และหนูก็รู้ด้วยว่านิสัยของตัวหนูเป็นคนโผ่งผ่าง พูดไม่คิด แต่เป็นคนคิดมาก ดร่ามามาก จนเพื่อนหายไปหมด จนตอนนี้เหงา และโดดเดี่ยวมากเลยค่ะ ตอนนี้กำลังพยายามพัฒนาตัวเอง ดูจากหลายสำนัก จนเชื่อในตัวเองขึ้นมาบ้าง และมีเป้าหมายชัดเจนแล้ว มีกิจกรรมที่ชอบแล้ว แต่ก็ติดที่ไม่มีเพื่อนคุย มันเลยเหงาบ้าง รู้สึกไม่สำคัญเลย ควรทำยังไงดีคะ หนูก็พยายามขอโทษเพื่อน แล้ว ก็ไม่สำเร็จ หนูควรทำยังไงดีคะ? และถ้าเเก้ไขอะไรไม่ได้เเล้วควรทำไงดีคะ?(โดยส่วนตัวอาจจะชอบอยู่คนเดียวด้วย และงานอดิเรกไม่เหมือนเพื่อน เลยหาพื่อนยาก ควรทำยังไงดีคะ?)
ปัญหาทั่วไป
เราขี้อิจฉาเพื่อน
จริงๆก็ไม่ควรไปอิจฉาค่ะ ตอนนี้ยังเรียนมหาลัย อยู่ในคณะที่ดี การงานมีโอกาสก้าวหน้าไปได้มากๆค่ะ เพื่อนคนนี้สมัยเรียนมัธยมก็ดูเป็นเด็กธรรมดาๆ เหมือนกันค่ะ แต่พอไปมหาลัย นางสวยขึ้น แต่งตัวมากขึ้น มีคนมาชอบมาสนใจเยอะมากขึ้นมากค่ะ แต่ถ้าเทียบนางอยู่คณะที่ไม่ได้ดีเท่ากับเราค่ะ (เปรียบเทียบกันได้จริงๆค่ะ เพราะเป็นคณะสายเดียวกัน) จริงๆมันก็เป็นแค่โลก social นี่แหละค่ะ คนติดตาม ตามไลค์นางเป็นพันเลยค่ะ เวลาไปรวมกลุ่มเพื่อนม.ปลาย ทุกคนก็จะให้ความสนใจนางมากๆค่ะ เพราะตอนนี้นางเหมือนเนตไอดอลนิดหน่อย เราควรทำยังไงให้เลิกอิจฉาดีคะ เพราะจริงๆสนิทมากที่สุดค่ะคนนี้ แต่พักหลังๆนางค่อนข้างเมินเราค่ะ ไลน์ไป คุยไปทางไหนก็ตอบช้าหมดค่ะ มีอีกประเด็นค่ะ คือเรามีเพื่อนในคณะเป็นผู้ชาย ทีแรกก็สนิทกันดีค่ะ มีกิจกรรมทำร่วมกัน พอเราลากเพื่อนสนิทหญิงของเราคนนี้มา เพื่อนชายของเราคนนี้ ก็มีท่าทีให้ความสนใจเพื่อนหญิงเรามากไปค่ะ เราก็เลยอิจฉาค่ะ ทั้งสองคนมีแอบไปคุยกันแค่สองคนบ่อยๆค่ะเราเลยอิจฉา ปนกับน้อยใจด้วยค่ะ (แต่เราสาบานได้ว่าไม่ได้ชอบเพื่อนชายคนนี้นะคะ) เป็นเรื่องไม่ดีมากๆเลยค่ะ แต่ไม่รู้จะจัดการความรู้สึกนี้ยังไงดีค่ะ
ปัญหาทั่วไป
ชอบคิดมาก ควรแก้ยังไงดี
ชอบคิดไปก่อนแล้วมันรู้สึกกังวลแบบมันหน่วงๆในใจ แบบบางทีมันไม่ใช่เรื่องของเราแต่เขามาปรึกษาเราแล้วเรากังวลแทนเขา เราไม่ชอบที่ตัวเองเป็นแบบนี้เลย
ปัญหาทั่วไป
สาวๆเป็นกันไหมคะ ?
สาวๆที่รักสาวรักงามเป็นมั้ยคะ เราหวงของมากกกกกกกกกกกก โดยเฉพาะของที่ส่วนตัว(ในความคิดของเรา) เช่น เครื่องสำอาง เราหวงมาก ชนิดที่ว่าถ้าเพื่อนใช้ลิปของเราแล้ว เราไม่ใช่ต่อ เราให้ไปเลย เรานิสัยเสียใช่มั้ยคะ จะแก้ยังไงดี
ปัญหาทั่วไป
ไม่รู้ว่า ควรให้เพื่อนแค่ไหน ควรให้ตัวเองแค่ไหน
บางครั้งสิ่งที่ตัวเองต้องการไม่ตรงกับเพื่อน จะทำตามที่ตัวเองต้องการก็กลัวว่าเพื่อนจะคิดว่าเราเห็นแก่ตัว แต่จะทำตามที่เพื่อนต้องการก็ไม่สบายใจเรา
ปัญหาทั่วไป
มีใครเป็น people-pleaser (คนขี้เอาใจคนอื่น) บ้างไหมคะ?
ตอนนี้รู้สึกว่านิสัยขี้เอาใจคนอื่นกำลังทำร้ายชีวิต ไม่รู้จะแก้อย่างไรดี - การปฏิเสธคนอื่นว่า "ไม่" เป็นเรื่องที่ยากและลำบากใจมาก - หลายครั้งไม่แน่ใจว่า ขณะที่กำลังหัวเราะ รู้สึกขำ/ตลกจริงหรือเปล่า - ยืนยันอะไรอย่างมั่นใจไม่ได้ เพราะไม่แน่ใจว่าตัวเองต้องการทำสิ่งนั้นหรือไม่ - มีความกลัวในใจตลอดว่า คนอื่นจะรู้สึกไม่ดีกับสิ่งที่เราทำหรือพูด คนอื่นจะนินทาจะแบน - ไม่ยอมรับว่าตัวเองเจ็บปวด แสดงออกปกติ ทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่ภายในร้องไห้อยู่ - หลายครั้งตอบไม่ได้ว่า ตอนนี้ตัวเองรู้สึกอย่างไรหรือต้องการอะไร เพราะที่ผ่านมา ด้วยนิสัยนี้ทำให้ไม่ใส่ใจความรู้สึกและความต้องการของตัวเอง - แคร์ความคิดความรู้สึกคนอื่น หากคิดว่าเพิ่งพูดหรือทำอะไรไม่ดีกับใครจะตามไปขอโทษทีหลัง ซึ่งส่วนใหญ่ ผลคือ คนๆนั้นไม่ได้คิดอะไรหรือลืมไปแล้ว จากเหตุการณ์ในอดีตทำให้ฝังใจ เช่น - เพื่อนตีตัวออกห่างโดยไม่รู้สาเหตุ ถามไปได้รับคำตอบว่า "ไม่ได้เป็นอะไร" ยืนยันว่าไม่มีเรื่องผิดใจและไม่มีเรื่องทะเลาะใดๆ - อยู่ในสังคมที่ต่อหน้าดีลับหลังร้าย ไม่มีทางรู้ได้ว่า สิ่งที่ทำหรือพูดไปจะทำให้คนรอบข้างไม่พอใจหรือไม่ จะโดนด่าโดนนินทาตอนไหน (ต่อหน้าแสดงท่าทีปกติ ลับหลังนินทาและด่ากระจุยกระจาย) ปรึกษานักจิตวิทยา จึงได้รู้สาเหตุว่ามาจาก 1. "ความกลัวในจิตใจ" กลัวว่าสังคมจะนินทาจะเกลียด กลัวว่าจะถูกทอดทิ้งจะไร้เพื่อน และกลัวว่าเหตุการณ์เดิมจะเกิดซ้ำรอย คือ ถูกทอดทิ้งโดยไม่รู้สาเหตุ 2. "การที่ไม่เคารพและไม่ชอบตัวเอง" จะแสดงตัวตนและความต้องการของตัวเองออกมาไม่ได้ เดี๋ยวจะถูกเพื่อนเกลียดหรือสังคมทอดทิ้ง รู้สึกว่าไม่มีความสุขในชีวิต คิดถึงตัวเองคนเก่า... คนที่ไม่ว่าจะเจอปัญหาเจออุปสรรคอะไร ก็ไม่เคยเก็บมาคิดเก็บมาเครียด คนที่ใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุข ทั้งที่ชีวิตก็ไม่ได้เพอร์เฟค มีทั้งเรื่องที่ดีเรื่องที่แย่ปะปนกันไป คนที่เป็นตัวของตัวเอง แสดงความรู้สึกและความต้องการของตัวเองได้อย่างเป็นธรรมชาติ ด้วยนิสัยของตัวเองคนเก่า ทำให้มีเพื่อนมีสังคม แต่หลังจากที่นิสัยพลิกกลับเป็นตรงกันข้าม ทำให้มีเพื่อนน้อยมีสังคมแคบ ทุกวันนี้รู้สึกว่าไม่มีความสุขในชีวิต... ไม่รู้จะแก้อย่างไร...
แจ้งปัญหา