Welcome to "The Aspects"

The Community of Understanding


ขอต้อนรับสู่สังคมแห่งความเข้าใจ "มุมมอง"

If you were sad, 

just allow yourself to talk...


หากคุณมีเรื่องไม่สบายใจ 

ลองระบายมันออกมากับเราดู

No labelling,

More understanding


หยุดแปะป้าย...

เข้าใจกันและกันให้มากขึ้น

Volunteering with us, 

let the mourning be heard


สมัครเป็นจิตอาสาในเว็บมุมมอง

รับฟังปัญหาให้กับคนที่กำลังต้องการ

"Your Love Could Have Been Worse" 

is now active


ดูกิจกรรม

"รักยังแย่กว่านี้ได้อีกเยอะ" 

Welcome to "The Aspects"

The Community of Understanding


ขอต้อนรับสู่สังคมแห่งความเข้าใจ "มุมมอง"

If you were sad, 

just allow yourself to talk...


หากคุณมีเรื่องไม่สบายใจ 

ลองระบายมันออกมากับเราดู

No labelling,

More understanding


หยุดแปะป้าย...

เข้าใจกันและกันให้มากขึ้น

Volunteering with us, 

let the mourning be heard


สมัครเป็นจิตอาสาในเว็บมุมมอง

รับฟังปัญหาให้กับคนที่กำลังต้องการ

"Your Love Could Have Been Worse" 

is now active


ดูกิจกรรม

"รักยังแย่กว่านี้ได้อีกเยอะ" 

สมาชิกทั้งหมด
0
ปัญหาทั้งหมด
0
มุมมองทั้งหมด
0

สมาชิกล่าสุด

Non Khunanon
tezers
Mattana Phongsinsu
cgrettes
Miss Violet
นันท์นภัส ไชยชลอ
ฌัชชา ธนะชัยขันธ์
Atip
Nuttsr Supakorn
Coke Kulsirachote

ปัญหามาใหม่ล่าสุด

มาใหม่
ปัญหาทั่วไป
รู้สึกขุ่นมัวในจิตใจ ปลอบเราหน่อยได้มั้ยคะ
เราเป็นโรคซึมเศร้าค่ะ แต่ก็ดีขึ้นมาได้ซักพักแล้ว แต่ก็ยังวนลูปกลับมาเป็นซํิาๆ เราชอบนอนร้องไห้ค่ะ มีช่วงนึงเราร้องไห้ทุกวันเลย แต่เราแอบร้องเงียบๆ จนเมื่อวานตอนกลางคืนเราไม่รู้ว่าเป็นอะไร เราอยากร้องไห้ออกมาแต่คราวนี้เราอยากร้องดังๆเลยค่ะ เราไม่รู้ว่ามันเกิดจากอะไร เราแค่อยากร้องไห้ออกมาดังๆ เหมือนเรากดดันจากอะไรซักอย่างแค่เราไม่รู้ว่ามันคืออะไร เราอยากร้องไห้ตลอดเวลา เวลาที่เราเหม่อก็จะเผลอนํ้าตาไหลออกมา เราพยายามทําทุกอย่างที่เราน่าจะมีความสุขแต่มันก็ยังเป็นเหมือนเดิม เราอยากเข้มแข็งเหมือนแต่ก่อน เรารู้สึกว่าเราหงุดหงิดง่าย อยากร้องไห้ตลอดเวลา เรารู้สึกท้อตลอดเวลา เราไม่รู้ว่าเราเป็นอะไร ช่วยเราหน่อยค่ะ ทําอะไรก็ได้ เราอยากรู้สึกดีขึ้น
ปัญหาทั่วไป
รู้สึกมองโลกในแง่ร้าย
ตอนนี้รู้สึกเครียดกับงานที่ได้มา เหมือนเราจะคิดกังวลไปก่อนที่จะเจอจริงๆ ทั้งๆที่ถ้าคนอื่นเจอเหมือนกับที่เราเจออาจจะคิดว่ามันไม่มีอะไรก็ได้ แต่พอผ่านไปซักพัก เราก็จะกลับมาคิดว่า สิ่งที่เราคิดไปก่อนหน้านี้ มันไม่ได้แย่อย่างที่คิดนะ แล้วเราเป็นอย่างนี้หลายครั้งมาก จนเรารู้สึกตัวว่า ถ้าได้งานอะไรที่ไม่เคยทำมาก่อนหรืองานที่ต้องไปมีปฏิสัมพันธ์กับคนอื่นจะกลัวและเครียดมาก เพราะเราคิดว่า เราไม่สามารถทำได้หรอก มันเกินความสามารถของเรา เราไม่กล้าทำ จะคิดซ้ำๆอยู่อย่างนี้วนไปมา พอหายไปก็กลับมาอีก จนตอนนี้ไม่รู้จะทำยังไงดี คือมันจะเป็นๆหายๆ งานใหม่มาก็เป็น พอจบก็หายไป
ปัญหาความรัก
แอบชอบเจ้าของมมทำไงดีครับ
เนื้อเรื่องไม่มีอะไร แค่อยากรู้ว่าต้องทำไงดีครับ
ปัญหาความรัก
รักคนที่ไม่เคยรู้จักกัน จะได้มั้ย?
มันเป็นเรื่องที่แปลกสำหรับเรามากๆ โดยปกติแม้ว่าคนรอบตัวจะเยอะขนาดไหนเราก็มักจะไม่เผลอใจไปก่อน เพราะเรารู้ว่าขอบเขตเราอยู่ตรงไหน แต่สำหรับคนคนนี้ จะเรียกว่าเป็นรักตั้งแต่แรกเห็นก็ได้ค่ะ ติดตรงที่ว่าเขาาดันเป็นคนที่เราไม่ได้รู้จักด้วยซ้ำ มันจะเป็นไปได้มั้ยคะที่จะ รัก หรือ ชอบ คนที่ไม่แม้แต่รู้จักกันด้วยซ้ำ
ปัญหาทั่วไป
สิ่งที่เรียกว่า Passion มันหายไปไหนนะ
ขอเกริ่นก่อนว่าโดยปกติแล้วเป็นคนที่จะมีเอเนอร์จี้ ไม่ว่าจะทำอะไรก็ตามโดยเฉพาะเวลาที่ต้องมีปฏิสัมพันธ์กับคนรอบข้างยิ่งมีพลังขึ้นไปอีก แต่ในระยะหลังๆมานี้รู้สึกบ่อยมากๆว่ามีอาการเฟล down เรียกว่าหมดไฟในการทำหลายๆอย่างลงจากเดิมอย่างเห็นได้ชัดก็ได้ค่ะ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ดำเนินชีวิตได้เป็นปกติดีทุกอย่างนะคะ อยากถามความเห็นจากผู้ที่แวะเวียนเข้ามาอ่านทุกท่านค่ะ ว่าอาการแบบนี้มันปกติมั้ย หรือว่ามันน่าจะมาจากสาเหตุอะไรที่ทำให้เรามีอาการประมาณนี้ค่ะ ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับคำแนะนำ และทุกๆคนที่กดเข้ามาอ่านนะคะ
ปัญหาการตัดสินใจในชีวิต
ไม่อยากเรียนต่อมหาลัยแล้ว...
รู้สึกไม่อยากทำอะไรทั้งสิ้นเพราะทำอะไรก็ล้มเหลวไปหมดถ้าเรียนมหลัยก็คงไม่รอด ความรู้ที่ไปใช้ในมหาลัยแทบไม่มี ความคิดคืออยากซิ่วอยู่บ้านสัก2ปีอยากหาประสบการณ์ใหม่ๆที่ไม่ใช่เรื่องเรียน แล้วกลับไปเรียนเมื่อพร้อม คือตอนนี้เรารู้สึกใส่ความรู้อะไรในหัวมันก็ไม่รับแล้ว ไม่กล้าพูดกับพ่อแม่กลัวท่านจะผิดหวังกลับโดนคนอื่นมองเราไม่ดีมองพ่อแม่เราไม่ดี แต่เราก็ไม่อยากเรียนจริงๆตอนนี้ เราควรจะทำยังไงดีกับชีวิต คำถามนี้มันกวนใจมาก ถ้าเราเลือกไม่เรียนจริงๆเราจะคุยกับพ่อแม่ยังไงให้เข้าใจ
ปัญหาครอบครัว
ไม่สนิทกับพ่อมาก
เราไม่สนิทกับพ่อเลย ตั้งแต่เด็กแล้ว พ่อทำงานหนัก (แต่มีความสุขกับงานนะ) ไม่ค่อยได้เจอหน้ากันตอนเด็กๆ พ่ออยู่บ้านหรือออกไปทำงานต่างถิ่นแทบไม่รู้เลย ตอนเด็กๆก็ไม่ได้คิดเรื่องนี้เท่าไหร่ แต่พอโตขึ้นชั้นมัธยม พ่อก็เริ่มเข้าหามากขึ้น ซื้อขนมตั้งไว้ให้เวลากินข้าวเช้าไม่ทัน จะได้มีอะไรกิน แต่เราไม่รู้สึกถึงความสำคัญเท่าไหร่ เราเอาไปให้เพื่อนกินแทน เพราะเป็นรสที่เราไม่ชอบ ช่วงม.ต้นรู้สึกว่าพ่อเป็นคนไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรเราเท่าไหร่ ม.ปลาย เราก็เริ่มรู้สึกเป็นปม เพราะเพื่อนสนิทเราสนิทกับครอบครัวมาก แต่เราไม่พูดไม่จากับพ่อเลย พ่อถามอะไรเราก็ตอบแค่ ค่ะ หรือไม่ตอบเลย มันก็มีที่เพื่อนคะยั้นคะยอให้เราหัดคุยกับพ่อบ้าง เราชวนพ่อคุยเรื่องข่าว ด้วยความที่พ่อเป็นนักวิชาการ พ่อก็บอกว่าข่าวที่เราชวนคุยเชื่อถือไม่ได้บ้าง หรือเราชวนพ่อคุยเรื่องบางอย่าง พ่อก็เข้าประเด็นวิชาการเกินไป จนเราไม่อยากคุยด้วย อ๋อ ตั้งแต่ม. ต้น พ่อชอบให้เราช่วยพิมพ์งานบ้าง เราไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ เพราะนักวิชาการจะนั่งคิดคำนาน บางทีพิมพ์ผิดก็ตกใจขึ้นเสียงใส่ ตอนนี้ที่มานั่งกลุ้มใจทุกวันเกี่ยวกับเรื่องนี้ เพราะแม่ก็เริ่มพยายามให้เราสนิทกับพ่อให้ได้ พูดตรงๆเราหมดหวังที่จะสนิทกับพ่อให้มากกว่านี้แล้วอ่ะ เราไม่อยากคุยกับพ่อ ไม่อยากเจอหน้าพ่อ คิดว่าพอเรียนจบแล้วจะรีบย้ายออกไปทำงานตจว ไม่อยากอยู่ด้วยกัน พ่อก็พยายามเข้าหาเราทุกวัน น้อยใจเราเหมือนกันที่เราไม่อยากอยู่กับพ่อ เราเองก็รู้สึกผิดที่ตีตัวห่างจากพ่อ รู้สึกเหมือนอกกตัญญู รู้สึกทำแรงเกินไปเหมือนกันที่ตีตัวห่างมา ตอนนี้พ่อเริ่มแก่แล้วด้วย แล้วหวังมากๆที่จะพึ่งเรา เหมือนหวังให้เราทำกับข้าวให้ ช่วยพิมพ์งานให้ ไปไหนก็ต้องคอยบริการให้ ขับรถ เสิร์ฟน้ำให้ คนรอบตัวก็คงไม่เข้าใจความอึดอัดนี้ คงบอกว่านี่พ่อนะ คุยกันบ้างสิ แต่ตั้งแต่เด็กแล้วนะ ถ้ามันแก้ได้ง่ายๆ ก็คงไม่เป็นปัญหามาถึงตอนนี้
ปัญหาทั่วไป
ต้องทำยังไงถึงจะมีเพื่อน
ตอนนี้เราอยู่ม.5 เรารู้สึกว่าเราโดดเดี่ยวมาสักพัก มันรู้สึกเหมือนไม่มีเพื่อน ทั้งๆที่เราก็มีเพื่อน แต่เพื่อนก็เข้ามาหาเราเพราะผลประโยชน์ เราปรับทุกอย่างเพื่อที่จะเข้ากับเพื่อนให้ได้ เราปรับจนเราไม่เป็นตัวเอง ปรับจนไม่มีความสุข เราต้องแก้ปัญหายังไงดีคะ หรือต้องอดทนจนกว่าจะจบ
ปัญหาความรัก
ต้องเลือกใช้ไหม
เราเป็นคนที่มีครอบครัวมาแล้วแต่แยกทางกัน...ผ่านมานานเราก็ได้เจอคนใหม่แล้วก็ได้แต่งานกันอยู่กินด้วยกันได้ไม่ถึงปี เขาก็ชวนไปทำงานที่ กทม. แต่เราไปไม่ได้ยังมีปัญหาหลายอย่างเพราะเรามีลูกกับแฟนคนเก่า2คน แต่เด็กยังเรียนอยู่แค่อนุบาลยังไม่รู้ความมากและนี้คือหนึ่งแัญหาที่ยังไปไม่ได้ อยู่มาสักพักเขาก็บอกจะไปทำงานกทม. เขาถามจะไปด้วยได้ไหม เราก็บอกว่าอยากจะไปนะแต่แม่ไม่ให้ไปเพราะเด็ก2คนกำลังดื้อ..ซน พอเขาไปได้ประมาณ 6 เดือน ในระยะเวลา 6 เดือนเขาก็โทรมาหาทุกวัน พอผ่านมาได้ระยะหนึ่งเขาถามว่า จะมาทำงานด้วยไหม(เหมือนเขายื่นคำขาดแล้วนะ) เขาบอกว่าถ้าไม่มาจะหาคนใหม่ที่จะมาอยู่ด้วย..พร้อมที่จะสร้างครอบครัว เพราะเราอยู่ที่บ้านเราก็รับจ้างกรีดยาง ไม่มีงานทำ ส่วนตัวก้ออยากจะไปเราก็เป็นห่วงทางบ้านห่วงเด็กที่กำลังจะโต ถ้าไม่ไปเขาก็มีใหม่ คือเราไม่อยากจะนับหนึ่งใหม่กับชีวิตคู่นะ แล้วเราจะเลือกทางไหนดีล่ะ

ปัญหาที่น่าสนใจ

ปัญหาความรัก
แค่สับสน
งง กับการเงียบ ของคนคนหนึ่ง เมื่อวานยังดีๆ อยู่ ไม่รู้ว่า ตัวเองทำผิดอะไร ถึงเงียบไป ทักก็ไม่ตอบ อีก 13 วันจะเจอกัน รอมาได้เป็นเดือน ก็ดีมาตลอด ไม่ได้กลัวการที่จะต้องเสียใจ ถ้ามันไม่ใช่ แค่รู้สึกเป็นห่วง และไม่เคลียร์ เลยไม่สบายใจค่ะ บางที ก็ทำใจเผื่อล่วงหน้าแล้ว ว่า คนเรา ไม่แน่นอน หรือ อาจจะเป็นกรรม ที่เราทำกับคนอื่นไว้ เรื่อง การเฉยชา แค่ไม่รู้สาเหตุว่า มันเกิดอะไรขึ้น อยากจับเข่าคุยกันดีๆ แบบเปิดใจ แต่ถ้าได้เจอกัน แล้วเขาเปลี่ยนไป ก็คงจะเพี้ยนกันไปหมด ปกติ ไม่เคยถาม ไม่เคยโทรหา อย่างมากก็ส่งรูปและบอกเขาว่า ทำอะไรอยู่ วันละครั้ง ปกติเขาจะกดไลค์ แต่อันนี้ คือ อ่าน ไม่ตอบ และเลิกออนไลน์ไปเลย ไม่เคยคิดว่า ปัญหาโซเชียลจะมีความเกี่ยวข้องกับความสัมพันธ์ เพราะปกติไม่ชอบโซเชียลเท่าไหร่ ได้แค่ระบายสินะก็ยังดี ที่มีพื้นที่ตรงนี้ ขอบคุณมากนะคะ ที่สร้างพื้นที่นี้มา สำหรับคนที่เผชิญปัญหาอยู่ ต้องการแค่คนรับฟัง หวังว่า อะไรดีๆ จะกลับมาเหมือนเดิม หรือดีขึ้นกว่าเดิมนะ
ปัญหาความรัก
คนดี ที่เป็นได้แค่พี่น้อง
"พี่ดีเกินไปอะ น้องกลัวว่าถ้าน้องคบกับพี่แล้ว น้องจะทำให้พี่เสียใจและน้องจะต้องเสียพี่ไป น้องรักพี่มากนะ แต่เราเป็นพี่น้องกันแบบนี้แหละดีแล้ว จะได้ไม่ต้องจากกัน" นี้คือตอนจบของเรื่องราวที่เราจะมาเล่าให้ฟัง เราได้เจอกับผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเป็นเพื่อนกับรุ่นน้องเราที่ร้านกาแฟร้านหนึ่ง ตอนเจอกันเราก็สบตาและยิ้มให้กัน แล้วเราก็ได้ขอเฟสและคุยกันหลังจากนั้น น้องเป็นคนที่น่ารักมาก ยิ้มเก่ง ดูโก๊ะๆ เราชอบมากเวลาที่เห็นน้องยิ้ม ตอนแรกเราก็คุยกันทุกเรื่องถามประวัติกันไปมาๆ จนมารู้ว่าเธอพึ่งเลิกกับแฟนได้ไม่นานที และเธอก็ยังตัดใจจากเขาไม่ได้ แล้วอยู่ดีๆ เธอก็กลับไปคบกับแฟนเก่า ทิ้งความสับสนให้กับเราว่าเราควรทำยังไงต่อดี ซึ่งตอนนั้น เราเริ่มรู้สึกรักน้องเขาแล้ว เรารู้สึกเรายอมรับได้ทุกอย่างอะขอแค่ได้คุยกับน้องและได้อยู่กับน้อง ในตอนนั้นเราเหมือนกับเป็นมือที่สามอะ แต่เรามีความสุขมากนะเวลาได้อยู่ด้วยกัน เวลาน้องเสียใจหรือทะเลาะกับแฟน น้องก็จะมาร้องกับเรามาให้เราปลอบและบอกว่าจะเลิกกับมัน และมาคบกับเรา เราก็เชียร์เต็มที่เลยว่า เลิกไปเลยๆ แต่เราอยากจะบอกไว้ก่อนนะว่า แฟนของน้องเขาอะนิสัยแย่มาก ทำร้ายน้อง ไม่สนใจน้อง อารมณ์ร้อน และมีคนอื่นด้วย ซึ่งทั้งหมดนี้น้องเค้าเป็นคนบอกเราเองและมันมีเยอะกว่านี้อีก แต่ที่ทำให้น้องเค้ารักแฟนมากก็เพราะคบกันมานานจนผูกพันธ์กันแล้ว และวาดฝันอนาคตว่าจะทำด้วยกัน มันทำให้น้องตัดใจจากแฟนไม่ได้สักที และเหมือนฟ้าจะเห็นใจในความพยายามของเราอะ น้องเขาจับได้ว่าแฟนมีคนอื่น เลยตัดสินใจเลิกกับแฟนอีกครั้ง และก็เป็นเราอีกนี้แหละที่คอยปลอบน้องเค้า เราพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้น้องหลุดออกมาจากความสัมพันธ์นี้ น้องเสียใจไปเป็นเดือนอะ ตอนนั้นน้องคงรู้สึกแย่มากนั้นแหละ เราก็ลากน้องเค้าขึ้นมาจนได้ ทำให้กลับมาร่าเริงและมีความสุขอีกครั้ง ในตอนนั้น เราคิดว่าเราทำดีที่สุดแล้วแหละ คงถึงเวลาที่เราจะได้คบกันแล้ว มีวันหนึ่ง เราได้บอกความในใจกับน้องไปว่า "พี่รักน้องมากเลยนะ คบกับพี่ไหม" น้องก็นิ่งเงียบ.....แล้วตอบว่า "น้องก็รักพี่นะ แต่ว่า....น้องกลัวอะ" เราก็แบบงงอะ เลยถามกลับไปว่า "กลัว? กลัวอะไรหรอ?" น้องบอกว่า "พี่ดีกับน้องมากเลยนะ ดีมากจริงๆ พี่ไม่เคยทำให้น้องเสียใจเลย ไม่เคยสักครั้ง พี่อยู่ข้างน้องตลอดในเวลาที่น้องต้องการ พี่ทำดีกับน้องจนน้องรู้สึกกลัว กลัวว่าจะต้องทำให้พี่เสียใจ กลัวว่าจะเสียพี่ไป" เราได้แต่เงียบ ฟังน้องพูดทั้งน้ำตา และรู้สึกสับสนกับคำตอบที่ได้ยินมา ไม่เข้าใจจริงๆ ในหัวก็คิดว่า "เห้ยยย !!! นี้กูผิดหรอวะ ที่กูดีเนี้ย คือกูต้องเลวหรอมึงถึงเลือก คือมึงต้องการอะไรกันแน่วะ" แต่เราก็พูดออกไปแค่ว่า "อ่อหรอ แล้วพี่ต้องทำยังไงละ" น้องก็บอกว่า "เราเป็นพี่น้องกันแบบนี้แหละดีแล้ว จะได้ไม่มีวันเลิกกันไง ได้ดูแลกันตลอด" ในหัวก็คิดว่า "ที่กูทำมาทั้งหมดนี้ ก็เพื่อสถานะ พี่น้อง หรอวะ" แต่เราก็ถามไปว่า "น้องคิดดีแล้วใช่ไหม ที่ตอบมาเนี้ย" "คิดดีแล้ว มันคงดีที่สุดแล้วแหละ" น้องตอบ เราก็ต้องยอมรับความจริงนั้นแหละในเมื่อที่สิ่งที่เราทำมา มันได้ผลแบบนี้ พี่น้องก็พี่น้อง คงเป็นได้แค่นี้แหละ . มันเหมือนเรื่องมันจะจบแค่นี้ แต่มันยังมีต่ออีกนิดนึง . หลังจากนั้นเราก็คุยกันอยู่ตลอดในสถานะพี่น้อง (ที่กูไม่ได้อยากได้เลย) เธอก็ได้บอกว่ามีคนเข้ามาจีบเธอมาคุยกับเธอ ซึ่งแต่ละคนน้องก็พาเข้ามาหาเรา ให้เหมือนกับเราดูตัวให้อะ ก็อย่างที่บอกไปน้องน่ารักมาก คนจีบก็ต้องเยอะเป็นธรรมดา แต่มันมีคนหนึ่งเธอมาบอกว่า "มีรุ่นพี่มาจีบน้องอยู่ นิสัยเหมือนพี่เลย ดีมากเลยอะ เดี๋ยวไว้จะพามาให้รู้จักนะ" พอได้เจอกัน ก็เหมือนเราจริงๆ นั้นแหละ เหมือนกันมาก จนเราคิดในใจว่า "เดี๋ยวมึงก็ต้องเป็นแบบกูนี้แหละ" แต่ไม่ใช่อย่างนั้น พวกเขาก็คบกัน และดูเหมือนเธอจะมีความสุขมากด้วยที่ได้เลือกคนนี้ ตั้งแต่ที่เขาคบกันเธอก็หายไป เราก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย และก็ทิ้งความสงสัยไว้ในหัวเราเหมือนทุกๆ ครั้งว่า "เราผิดตรงไหนวะ ทำไม่ถึงไม่เป็นเรา"
ปัญหาความรัก
โดนให้ความหวัง หรืออะไร?
เรื่องมีอยู่ว่า เมื่อประมานปีที่แล้ว เราไปชอบผช. คนหนึ่ง เขาเป็นคนที่ถูกใจเราตั้งแต่เราเห็นครั้งแรก เราก็หาเฟสและแอดไปและทักไปเขาก็ตอบ แต่เราเป็นคนที่ชวนคุยไม่สนุกเวลาทักใครไป จนผ่านไปเรื่อยๆ เขารู้และเพื่อนในห้องเขารู้ เพื่อนในห้องเขาก็ล้อ แต่เราก็ไม่ได้สนใจ เรารู้ว่าเขาไม่ได้ชอบเราเพราะเขามีคนที่ชอบอยู่แล้ว เราไม่รู้ว่าเราคิดไปเองหรือเปล่า แต่เขาชอบทำมาเป็นสนใจเรา ห่วงเรา คอยมองตาม คอยเดินมาใกล้ๆ ทำให้เดินเฉียดกัน และให้ความหวังเรา เหมือนว่าเราจะสมหวังกับเขา จนวันหนึ่งเขาขึ้นสถานะกับพี่คนหนึ่ง เราเสียใจมาก และเป็นครั้งแรกที่ร้องไห้ให้ผช. เช้ามาเราต้องตื่นไปสอบกลางภาค เขารู้ว่าเราร้องไห้เพราะเพื่อนเขาบอก เขาก็มองเราแบบสะใจ หลังจากวันนั้นเราก็เริ่มไม่ชอบ จนจะเกลียด เวลาผ่านไปประมาน3-4เดือนเขาเลิกกับแฟน เราก็ไม่ได้สนใจอะไร เวลาผ่านมาจนปีนี้ เขากลับมาทำเหมือนเดิมกับเรา คอยมองด้วยสายตาที่ดูมีอะไรเป็นสายที่แบบเราอธิบายไม่ถูก เวลาเข้าแถว ถ้ายืนข้างกันเขาก็จะมอง เรา อยู่หน้าเขาก็มอง เราอยู่หลังเขาก็มอง ไม่ต้องสงสัยนะว่ารู้ได้ไง คิดไปเองเปล่าเราไม่รู้ แต่เราเป็นคนชอบหันซ้ายหันขวาเวลาเข้าแถวค่ะ เราไม่รู้ว่าตอนนี้เขารู้สึกยังไงกับเรา เราไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า และเราควรทำตัวยังไงดี กับเรื่องนี้ เรากลัวเราจะเสียใจอีก ขอคำแนะนำหรืออธิบาย หรืออะไรก็ได้นะคะ เราไม่รู้จะปรึกษาใคร เพื่อนก็ติดเล่นกับเรื่องพวกนี้ พ่อแม่ก็ไม่ได้ ถ้าหากพิมพ์ผิด หรือผิดพลาดประการใด ต้องขอโทษ ด้วยนะคะ

ข้อมูลข่าวสารจากมุมมอง

เดินแล้วต้องเดินต่อ วิ่งได้ กระโดดได้ บินได้ยิ่งดี
ในโลกนี้มีหลายคนมีปัญหาวุ่นวายใจมากครับ แต่ทุกคนไม่อาจระบายออกได้เนื่องจากความกดดันหลายอย่าง ทั้งการงาน ครอบครัว อีกทั้งชีวิตยังต้องเดินต่อไปข้างหน้า ใช่.. ระบบทุนนิยมละโลกอันเย็นชาไม่เปิดโอกาสให้เราหยุดหรือพักผ่อน
ส่งท้ายอดีต ต้อนรับอนาคต
ยังคงสงสัยไม่หายถึงที่มาของการเริ่มใหม่นี้ ทุกๆสามร้อยหกสิบห้าวันทุกคนจะมากระจุกกันตามสถานที่ดังๆ รวมกันเพื่อนับถอยหลังสู่ปีใหม่
แจ้งปัญหา